Hrdlička sokorská, někdy také kvůli svému zbarvení holub kaštanový (Zenaida graysoni) je druh hrdličky, který je v přírodě vyhynulý. Pták byl endemitem ostrova Socorro v souostroví Revillagigedo. Ve svém přirozeném prostředí byl tento druh pozorován naposledy v roce 1972. Vyskytovala se do nadmořské výšky 850 metrů. Za její vyhynutí v přírodě může zavlečení koček domácích a také lov lidmi. Je blízkým příbuzným hrdliček karolínských a černouchých a v jednu dobu byla považována za poddruh. V zajetí žije v současnosti pouhých 81 jedinců. Chov hrdličky sokorské je problematický. Zatímco k ostatním ptákům bývají tolerantní, vnitrodruhově jsou často agresivní. V případě nesouladu může dojít i k zabití samice samcem. V evropské populaci je proto téměř dvakrát tolik samců než samic. V roce 2023 získala olomoucká zoo samce hrdličky sokorské ze zoo v německém Karlsruhe.

Die Socorrotaube (Zenaida graysoni), auch Graysontaube oder Graysons Taube genannt, ist eine endemische Art, die ausschließlich auf der vor der west-mexikanischen Küste gelegenen Pazifik-Insel Socorro heimisch war. Nachdem auf der Insel eine Militärbasis eingerichtet worden war, wurde der Bestand dieser extrem zutraulichen Tiere in den 1960er-Jahren durch eingeschleppte, verwilderte Katzen und durch Bejagung im Freiland stark dezimiert. Im Freiland wurde sie zuletzt 1972 beobachtet, seitdem gilt sie in freier Wildbahn als ausgestorben.

La Tourterelle de Socorro (Zenaida graysoni) ou Tourterelle de Grayson, est une espèce d'oiseaux appartenant à la famille des Columbidae. Selon la classification de référence du Congrès ornithologique international (version 15.1, 2025), c'est une espèce monotypique (non subdivisée en sous-espèces).

De socorrotreurduif (Zenaida graysoni), ook wel socorroduif en graysonduif genoemd, is een duif die in het wild is uitgestorven. De vogel werd in 1871 door de Amerikaanse amateur-ornitholoog George Newbold Lawrence beschreven en vernoemd naar A.J. Grayson, die de vogel verzamelde.

Gołębiak kasztanowaty (Zenaida graysoni) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Występował endemicznie na wyspie Socorro (archipelag Revillagigedo) należącej do Meksyku. Obecnie wymarły na wolności. Taksonomia Opis gatunku po raz pierwszy zamieszczono w czasopiśmie The Ibis w roku 1872. Jednakże gołębiak kasztanowaty został wspomniany rok wcześniej w Proceedings of the Boston Society of Natural History pod nazwą Zenaidura graysoni. Nazwa gatunkowa graysoni upamiętnia Edwarda Graysona, który pomagał w kolekcjonowaniu zbiorów na wyspie Socorro swojemu ojcu Andrew Graysonowi. Morfologia Długość ciała wynosi 26,5 do 30,5 cm, w tym dziób około 2,2 cm i ogon ok. 13,1 cm. Skrzydło mierzy 15,24 cm, a skok 2,74 cm. Wierzch głowy z wyjątkiem czoła szary. Czoło, boki głowy oraz pierś i górna część brzucha rdzawobrązowe do różowawego. Pod okiem, nieco z tyłu, czarna plamka; posiada szarą obrączkę oczną. Na karku po bokach dwie różowawe plamy. Wierzch ciała, kuper, grzbiet i środkowe sterówki kasztanowe. Na pokrywach skrzydłowych I rzędu czarne plamy przy zakończeniu. Lotki czarniawe, biało obrzeżone. Brzegowe sterówki szare. Dziób u nasady różowy, w reszcie niemal czarny. Nogi i stopy różowe. Ekologia gatunku Andrew Jackson Grayson opisując gołębiaka kasztanowatego nazwał go „samotnym gołębiem”, ponieważ nie zaobserwował pary tych ptaków. Wspomniał także o braku lęku przed człowiekiem. W habitacie przeważały rośliny z gatunków Guettarda insularis, Ilex socorroensis i Sideroxylon socorrense, a także czeremcha amerykańska (Prunus serotina), Ficus cotinifolia i Psidium socorrense, wszystkie naturalnie zasiedlające Socorro. Status, zagrożenia Obecnie gołębiak kasztanowaty posiada status wymarłego na wolności (EW, Extinct in the Wild). Ostatni raz widziany był w naturalnym środowisku w 1972 roku. Obserwacje w latach 1957 i 1958 nie wykazały jednak spadku liczebności. W ogrodach zoologicznych żyje kilkaset osobników tego gatunku (w tym około 25 w Wielkiej Brytanii). W latach 90. XX w. dużym problemem w Stanach Zjednoczonych było krzyżowanie się tego gatunku z gołębiakiem karolińskim (Z. macroura). Przyczyną wymarcia gatunku było drapieżnictwo ze strony kotów, których się nie obawiał, a także niszczenie środowiska przez owce i ludzi. Od 1994 roku wyspa Socorro objęta jest ochroną. Europejskie Stowarzyszenie Ogrodów Zoologicznych i Akwariów prowadzi program rozrodu tego gatunku w niewoli. Na wyspie prowadzi się redukcję liczby owiec, które niszczą habitat. Zbadano gołębiaka kasztanowatego oraz gołąbeczka malutkiego (Columbina passerina) pod kątem zagrażającym im chorób; u obu gatunków wykryto malarię oraz rzęsistkowicę.

Горлица острова Сокорро (лат. Zenaida graysoni)— исчезающий вид птиц из семейства голубиных, обитавший исключительно на тихоокеанском острове Сокорро, расположенном к западу от Мексики. После того, как на острове была устроена военная база, популяция этих крайне доверчивых птиц сильно сократилась в 1960-е годы из-за завезённых одичавших кошек и охоты. На воле птицу в последний раз наблюдали в 1972 году, с тех пор она считается вымершей на воле. Видовое латинское название дано в честь американского орнитолога Эндрю Грейсона (1819–1869).

Socorroduva (Zenaida graysoni) är en duva som tidigare häckade på en enda ö utanför Mexikos västra kust men som nu är utdöd i det vilda.

索哥羅鳩（學名：Zenaida graysoni），又名索岛哀鸽，鳩鴿科动物的一種，是其位于太平洋的原產地雷维利亚希赫多群岛中索哥罗岛（Socorro Island）上的特有種，在海拔500米以上的森林地區最為普遍，但已經於1972年在岛上滅絕。目前全世界現存的個體不超过200只，而人工馴養的纯种個體据估計少於100隻。當地正設計再引回計畫，以使索哥羅鳩重现岛上。 索哥羅鳩的近缘种是哀鸽（Zenaida macroura）和斑颊哀鸽（Zenaida auriculata），因此索哥羅鳩曾被认为是哀鸽的一个亚种。索哥羅鳩的种加词graysoni是为了纪念塞奈达·莱提西娅·朱莉·波拿巴和美国鸟类学家、艺术家安德鲁·杰克逊·格雷森。