Das St.-Helena-Sumpfhuhn (Zapornia astrictocarpus, Syn.: Porzana astrictocarpus) ist eine ausgestorbene Vogelart von St. Helena, eine von zwei flugunfähigen Rallenarten auf dieser Insel, die bis ins 16. Jahrhundert überlebt haben. Nachdem der amerikanische Ornithologe Alexander Wetmore 1963 in der Prosperous Bay, St. Helena Knochen der großen St.-Helena-Ralle (Aphanocrex podarces) entdeckte, fand der amerikanische Paläontologe Storrs Lovejoy Olson 1973 in der gleichen Gegend fast vollständige Skelette, die kleiner waren als die von Aphanocrex podarces. Aufgrund der besonderen Struktur des Carpometacarpus nannte er diese Art Porzana astrictocarpus. Olson geht davon aus, dass das St.-Helena-Sumpfhuhn ein Abkömmling des Zwergsumpfhuhns (Zapornia pusilla) war, das in Europa und Afrika weitverbreitet ist. Dadurch, dass es auf St. Helena keine Fressfeinde gab, hat es seine Flugfähigkeit eingebüßt. Als jedoch Anfang des 16. Jahrhunderts die Besiedelung St. Helenas begann, wurden auch viele Säugetiere auf die Insel gebracht, die das Schicksal des St.-Helena-Sumpfhuhns besiegelten.

La polluela de Santa Elena (Zapornia astrictocarpus)​ es una especie extinta de ave gruiforme de la familia Rallidae que vivía en la isla de Santa Elena.​ Se extinguió a principios del siglo siglo XVI.​

La Marouette de Sainte-Hélène (Zapornia astrictocarpus, anciennement Porzana astrictocarpus) est une espèce éteinte d'oiseaux de la famille des Rallidae.

La schiribilla di Sant'Elena (Zapornia astrictocarpus (Olson, 1973)) era un uccello della famiglia dei Rallidi originario dell'isola omonima.

De Sint-Helenaporseleinhoen (Zapornia astrictocarpus synoniem: Porzana astrictocarpus) is een uitgestorven vogel uit de familie van de rallen, koeten en waterhoentjes (Rallidae), een van de twee niet-vliegende rallen die daar overleefden tot het begin van de 16e eeuw. Deze soort was endemisch op het eiland Sint-Helena, een eiland in het zuiden van de Atlantische Oceaan, 2800 kilometer ten westen van de Afrikaanse kust. Nadat de Amerikaanse ornitholoog Alexander Wetmore in 1963 botten van de grote Sint-Helenaral (Aphanocrex podarces) beschreef uit Prosperous Bay, Sint Helena, vond de Amerikaanse paleontoloog Storrs Olson in 1973 bijna complete skeletten van het Sint-Helenaporseleinhoen in dezelfde regio. Deze skeletten bestonden uit botten die kleiner waren dan de botten van Aphanocrex podarces. Vanwege de bijzondere vorm van de carpometacarpus gaf Olson deze soort de naam Porzana astrictocarpus. Olson ging ervan uit dat het Sint-Helenaporseleinhoen een afgeleide was van het Kleinst waterhoen (Zapornia pusilla), dat wijdverspreid is in Europa en Afrika. Omdat er op Sint-Helena geen roofdieren voorkwamen, kon hij niet meer vliegen. Na de kolonisatie van Sint-Helena rond 1502 brachten de kolonisten talrijke zoogdieren mee naar het eiland, waardoor het Sint-Helenaporseleinhoen werd verdrongen en uiteindelijk uitstierf.

Porzana astrictocarpus foi uma espécie de ave incapaz de voar da família dos ralídeos. Era endêmica das ilha de Santa Helena, no Atlântico Sul. Tornou-se extinta no começo do seculo XVI, junto com outa espécie de ralídeo que vivia na ilha, Mundia elpenor.

Sankthelenasumphöna (Zapornia astrictocarpus) är en utdöd fågel i familjen rallar inom ordningen tran- och rallfåglar. Fågeln fanns på ön Sankta Helena i Atlanten och är känd från benlämningar. Den dog ut snart efter att ön upptäcktes 1502. IUCN kategoriserar arten som utdöd.