يُصنّف لنغور جي الذهبي (الاسم العلمي: Trachypithecus geei)، والمعروف ببساطة لنغور ذهبي، بين سعادين العالم القديم، ويُعثر عليه اليوم في منطقة صغيرة ضمن أسام الغربية في الهند[./لنغور_جي_الذهبي#cite_note-FOOTNOTEChoudhury1988a-1] وفي سفوح الجبال السوداء المجاورة في بوتان، ويُعد أحد أكثر أنواع الرئيسيات المهددة بالانقراض في الهند، ولأن العديد من شعوب الهملايا قد عدته مقدساً منذ زمن طويل، لفت عالم الطبيعة إي. بي. غي انتباه العالم الغربي إليه لأول مرة في خمسينيات القرن العشرين، علماً أنه قد تهجّن مع اللنغور المتوّج (الاسم العلمي: T. pileatus) في جزء من بوتان.

Hulman zlatý (Trachypithecus geei) je kočkodanovitá opice z podčeledi hulmanů (Colobinae), která se vyskytuje pouze v malé oblasti na hranici Ásámu a Bhútánu. Vzhledem k životu v nepřístupném terénu se hulman zlatý stal jedním z posledních vědecky popsaných velkých savců. Ačkoli sporé zmínky o jeho existenci lze vysledovat až do 19. století, vědecky popsán byl teprve roku 1956. Na základě malého areálu výskytu, ztráty biotopů a dalších hrozeb je pokládán za ohrožený druh. Jde o štíhle stavěnou opici o délce 50–75 cm, s dlouhými končetinami a dlouhým ocasem, který bývá delší než tělo. Zlatavé zbarvení, jež těmto opicím vyneslo jméno, má srst zejména během zimních měsíců, přes léto bývá spíše bělavá. Hulmani zlatí žijí v různých typech lesů, většinu času tráví ve stromovém baldachýnu. Tvoří skupiny vedené jedním, zřídka dvěma samci. Jídelníček tvoří zejména listy, ale i jiná rostlinná a výjimečně i živočišná potrava. Doba březosti činí 168–180 dnů, novorozené mládě má bílé zbarvení a dospělý odstín srsti získává až za několik let.

Der Goldlangur (Trachypithecus geei) ist eine Primatenart aus der Gruppe der Schlankaffen (Presbytini). Goldlanguren erreichen eine Kopfrumpflänge von 49 bis 72 Zentimetern, wozu noch ein 71 bis 94 Zentimeter langer Schwanz kommt. Ihr Gewicht beträgt 9,5 bis 12 Kilogramm, sie zählen somit zu den schwereren Vertretern der Haubenlanguren. Die Fellfärbung variiert von cremefarben bis goldgelb, im Winter nimmt sie eher einen Rotstich an. Das dunkle Gesicht ist von langen Haaren umgeben, die an der Oberseite den für die Haubenlanguren typischen Schopf bilden. Goldlanguren sind im Westen des indischen Bundesstaates Assam sowie in Bhutan beheimatet. Ihr Lebensraum sind tropische Wälder. Goldlanguren sind tagaktive Baumbewohner, die sich zum Schlafen in die höheren Schichten der Bäume zurückziehen. Sie leben in Gruppen von 2 bis 12 Tieren, diese setzen sich aus einem oder zwei Männchen, mehreren Weibchen und dem dazugehörigen Nachwuchs zusammen. Die Streifgebiete der einzelnen Gruppen können sich überlappen. Sie sind Pflanzenfresser, die sich vorwiegend von Blättern und Früchten ernähren. Wie alle Schlankaffen haben sie einen mehrkammerigen Magen zur besseren Verwertung der schwer verdaulichen Pflanzennahrung. Nach einer rund sechsmonatigen Tragzeit bringt das Weibchen meist im Juli oder August ein einzelnes Jungtier zur Welt.

El Langur Dorado (Trachypithecus geei), también conocido simplemente como langur dorado, es un mono del Viejo Mundo que se encuentra en una pequeña región del oeste de Assam, India, y en las estribaciones vecinas de las Montañas Negras de Bután. Considerado durante mucho tiempo sagrado por muchos pueblos del Himalaya, el langur dorado fue dado a conocer al mundo occidental por el naturalista Edward Pritchard Gee en la década de 1950. Los machos adultos tienen un pelaje de color crema a dorado con flancos más oscuros, mientras que las hembras y los juveniles son más claros. El langur dorado tiene la cara negra y una cola larga de hasta 100 cm de longitud. Vive en árboles altos y tiene una dieta herbívora de frutas, hojas, semillas, brotes y flores. El tamaño promedio del grupo es de ocho individuos, con una proporción de varias hembras por cada macho adulto. Es una de las especies de primates más amenazadas de la India y Bután. En 2008-09, había 6.000 langures dorados en la India, cifra que aumentó a 7.396 en 2020-21.

Kultalanguri (Trachypithecus geei) on oranssinsävyinen häntäapina, jota tavataan vain pienellä alueella Himalajan juurella, etenkin Manasin kansallispuistossa Intian Assamissa. Sen asuinalue on pienentynyt yli 30 % viimeisten 10 vuoden aikana. Se on yksi Aasian uhanalaisimmista apinalajeista. Kultalangurit ovat kasvinsyöjiä, jotka syövät meheviä lehtiä, hedelmiä ja siemeniä. Ne elävät 2–12 yksilön laumoina metsissä ja ovat vilkkaimmillaan aamuisin ja iltaisin.

Le Semnopithèque de Gee (Trachypithecus geei), également connu simplement sous le nom de langur doré, est un singe de l'Ancien Monde présent dans une petite région de l'Assam occidental, en Inde, et dans les contreforts voisins des montagnes Noires du Bhoutan. Longtemps considéré comme sacré par de nombreux peuples himalayens, le langur doré a été porté à l'attention du monde occidental par le naturaliste Edward Pritchard Gee dans les années 1950. Les mâles adultes ont un pelage crème à doré avec des flancs plus foncés, tandis que les femelles et les juvéniles sont plus clairs. Le langur doré a un visage noir et une longue queue pouvant atteindre 100 cm. Il vit dans les arbres hauts et a un régime herbivore composé de fruits, feuilles, graines, bourgeons et fleurs. La taille moyenne du groupe est de huit individus, avec un ratio de plusieurs femelles pour chaque mâle adulte. C'est l'une des espèces de primates les plus menacées d'Inde et du Bhoutan. En 2008-2009, il y avait 6 000 langurs dorés en Inde, chiffre qui est passé à 7 396 en 2020-2021.

Il Presbite dorato di Gee (Trachypithecus geei), noto anche semplicemente come langur dorato, è una scimmia del Vecchio Mondo che si trova in una piccola regione dell'Assam occidentale, in India, e nelle vicine pendici delle Montagne Nere del Bhutan. Considerato a lungo sacro da molti popoli himalayani, il langur dorato è stato portato all'attenzione del mondo occidentale dal naturalista Edward Pritchard Gee negli anni '50. I maschi adulti hanno un mantello color crema-dorato con fianchi più scuri, mentre le femmine e i giovani sono più chiari. Il langur dorato ha il muso nero e una lunga coda che può raggiungere i 100 cm. Vive sugli alberi alti e ha una dieta erbivora composta da frutti, foglie, semi, germogli e fiori. La dimensione media del gruppo è di otto individui, con un rapporto di diverse femmine per ogni maschio adulto. È una delle specie di primati più minacciate dell'India e del Bhutan. Nel 2008-09 c'erano 6.000 langur dorati in India, numero salito a 7.396 nel 2020-21.

황금랑구르는 인도 아삼 서부와 부탄 산기슭에 서식하는 멸종 위기 영장류다. 황금빛에서 크림색 털과 검은 얼굴, 50cm의 긴 꼬리가 특징이다. 높은 나무 위에서 생활하며 꼬리로 균형을 잡고, 빗물이나 이슬로 수분을 섭취한다. 과일, 잎, 꽃 등을 먹는 초식성이다. 보통 8마리 정도가 무리를 지어 생활하며, 한 마리의 수컷과 여러 암컷으로 구성된다. 서식지가 매우 제한적이며 인간 활동으로 개체수가 감소하고 있다. 2001년 기준 약 1,064마리가 기록되었으나, 일부 농장 등에서 보호받는 개체수는 증가 추세다. 1950년대에 처음 과학적으로 알려졌으며, 도가머리랑구르와 밀접한 관계가 있다.

De gouden langoer (Trachypithecus geei) is een zoogdier uit de familie van de apen van de Oude Wereld (Cercopithecidae) en uit het geslacht Trachypithecus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Khajuria in 1956.

Lutung złocisty (Trachypithecus geei) to małpa wąskonosej występująca w niewielkim regionie zachodniego Assamu w Indiach oraz na sąsiadujących podnóżach Czarnych Gór w Bhutanie. Przez ludy himalajskie od dawna uważany za święty, lutung złocisty został spopularyzowany w świecie zachodnim przez przyrodnika Edwarda Pritcharda Gee w latach 50. XX wieku. Dorosłe samce mają kremowe lub złote futro z ciemniejszymi bokami, podczas gdy samice i młode są jaśniejsze. Lutung złocisty ma czarny pysk i długi ogon osiągający do 100 cm długości. Żyje w koronach wysokich drzew i odżywia się owocami, liśćmi, nasionami, pąkami oraz kwiatami. Średnia wielkość grupy wynosi osiem osobników, przy proporcji kilku samic na każdego dorosłego samca. Jest to jeden z najbardziej zagrożonych gatunków naczelnych w Indiach i Bhutanie. W latach 2008–2009 w Indiach żyło 6000 langurów złotych, a do lat 2020–2021 liczba ta wzrosła do 7396.

O langur-dourado-de-gee (Trachypithecus geei), também conhecido simplesmente como langur-dourado, é um macaco do Velho Mundo encontrado numa pequena região do oeste de Assam, na Índia, e nas colinas vizinhas das Montanhas Negras do Butão. Longamente considerado sagrado por muitos povos dos Himalaias, o langur-dourado foi trazido à atenção do mundo ocidental pelo naturalista Edward Pritchard Gee na década de 1950. Os machos adultos têm uma pelagem creme a dourada com flancos mais escuros, enquanto as fêmeas e os juvenis são mais claros. O langur-dourado tem uma face preta e uma cauda longa de até 100 cm de comprimento. Vive em árvores altas e tem uma dieta herbívora de frutos, folhas, sementes, rebentos e flores. O tamanho médio do grupo é de oito indivíduos, com uma proporção de várias fêmeas para cada macho adulto. É uma das espécies de primatas mais ameaçadas da Índia e do Butão. Em 2008-09, havia 6.000 langures-dourados na Índia, número que cresceu para 7.396 em 2020-21.

Золотой лангур (лат. Trachypithecus geei) — вид приматов из семейства мартышковых. Видовое название дано в честь британского чайного плантатора и натуралиста Эдварда Причарда Ги (1904—1968). Длина тела золотого лангура составляет от 49 до 72 сантиметров, а длина хвоста от 71 до 94 сантиметров. Масса тела составляет от 9,5 до 12 кг. Окраска шерсти варьирует от кремового до золотисто-жёлтого цвета, приобретая зимой красноватый оттенок. Тёмная мордочка окаймлена длинными волосами, образующими на верхней стороне тела типичный для представителей рода хохол. Вид распространён на западе индийского штата Ассам, а также в Бутане. Средой обитания вида являются тропические леса. Приматы ведут дневной, древесный образ жизни, обитая в основном в верхних ярусах леса. Живут в группах от 2 до 12 животных, которые состоят из одного-двух самцов, нескольких самок и их совместного потомства. Участки отдельных групп могут перекрываться. Питаются в основном листьями и фруктами. Как и другие тонкотелы, они имеют многокамерные желудки для более эффективного использования трудно перевариваемой растительной пищи. Через шесть месяцев беременности обычно в июле или августе самка рожает одного детёныша.

Gyllen langur eller gyllenbladapa (Trachypithecus geei) är en däggdjursart som beskrevs av Khajuria 1956. Trachypithecus geei ingår i släktet Trachypithecus och familjen markattartade apor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life. Wilson & Reeder skiljer mellan två underarter.

金葉猴（学名：Trachypithecus geei），又名金色烏葉猴或黃冠葉猴，是印度阿薩姆邦及不丹黑山山腳一種舊世界猴。牠們是印度其中一種最瀕危的靈長類。一直以來，居於喜瑪拉雅山的人都指金葉猴很罕有，科學界最早是於1950年代知道牠們的存在。 金葉猴有很多金色至鮮奶白色的毛，面部黑色，尾巴很長，達50厘米。牠們大部份時間都是在樹上，在跳躍時以尾巴來平衡身體。在雨季，牠們會喝葉子上的水。牠們主要是草食性的，吃果實、葉子、種子、芽及花朵。 金葉猴的分佈地很細小，南至雅魯藏布江，東至瑪納斯河，西至桑科希河，北至不丹的黑山。這種天然屏障相信是導致從其近親戴帽葉猴演化的原因。牠們群居，成員約有8隻，包括一隻雄猴及幾隻雌猴，最多的群族可以多達50隻。牠們正處於瀕危狀況，於2001年的數量只有1064隻，由於缺乏幼猴，估計牠們的數量仍在下降。