أبو منجل ريونيون (باللاتينية: Threskiornis solitarius) هو نوع من طيور أبو منجل كان يتواجد في جزيرة ريونيون وقد إنقرض هناك ووجدت آخر بقاياه في سنة 1974، له علاقة قرابة مع طيور أبو منجل المتوج المدغشقري وأبو منجل المحرم وأبو منجل قشي العنق.

Ibis réunionský (Threskiornis solitarius) je vyhynulý druh ibisovitého ptáka, který žil endemitně na vulkanickém ostrově Réunion v Indickém oceánu. První subfosilní pozůstatky tohoto druhu byly nalezeny v roce 1974, k jejich vědeckému popisu došlo až roku 1987. Z hlediska zoologické systematiky jde o zástupce rodu Threskiornis, jenž byl blízce příbuzný druhům T. bernieri, T. aethiopicus (ibis posvátný) a T. spinicollis (ibis žlutokrký). O bílém ptákovi z ostrova Réunion se však zmiňují již zprávy cestovatelů ze 17. a 18. století, podle nichž šlo o špatného letce a povahou samotáře: kvůli tomu se mu říkalo Réunion solitaire. V polovině 19. století začal být pták ze starých zpráv mylně interpretován jako bílý příbuzný slavného dronta mauricijského (Raphus cucullatus), a to kvůli jednomu záznamu, jenž se o existenci dronta na Réunionu přímo zmiňoval, a také kvůli tehdy objeveným obrazům bílých drontů ze 17. století. Na Réunionu však nikdy nebyly objeveny žádné pozůstatky ptáků podobajících se drontům a také vazba obrazů na ostrovní faunu zůstávala nejistá. Objev zmíněných subfosilií na konci 20. století vnuknul myšlenku, že staré záznamy ve skutečnosti popisují právě ibise. Navzdory prvotnímu vlažnému nesouhlasu se obecně uznává, že Réunion solitaire a ibis ze subfosilních pozůstatků představovali téhož ptáka. Na základě starých popisů a subfosilií šlo o převážně bílého ptáka, ovšem částečně zbarveného žlutými a šedými odstíny. Černého zbarvení dosahovaly špičky křídel a také roztřepené peří na ocase podobné pštrosímu. Krk a končetiny byly dlouhé a zobák v porovnání s jinými ibisy relativně rovný a krátký. Celkovou konstitucí šlo o robustnější druh ve srovnání s jeho současníky, ačkoli se jim celkem podobal. Délka těla dosahovala maximálně 65 cm. Prozkoumané pozůstatky křídel naznačují, že skutečně nešlo o nijak dobrého letce, snad kvůli nutnosti sezónně se vykrmovat. Dospělci se krmili červi a další potravou nalézanou na půdě. V průběhu 17. století se ibisové vyskytovali v horských oblastech ostrova, kam je však mohly vytlačit teprve predace ze strany zavlečených zvířat a intenzivní lov lidmi; maso ibisů prý bylo zvlášť chutné. Na začátku 18. století ibis réunionský kvůli těmto faktorům zřejmě vyhynul.

Der Réunionibis (Threskiornis solitarius) ist eine ausgestorbene Vogelart aus der Familie der Ibisse und Löffler, die auf der Vulkaninsel Réunion im Indischen Ozean endemisch war. Gemälde von „weißen Dodos“ sowie zeitgenössische Berichte über den „Réunion-Einsiedler“ (auch „Réunion-Solitär“ genannt) beziehen sich höchstwahrscheinlich auf diese Art. Daher finden sich auch die Synonyme Raphus solitarius, Victoriornis imperialis, Apteronis solitarius, Ornithaptera borbonica, Pezophas borbonica, Didus apterornis und Borbonibis latipes. Die ersten subfossilen Überreste wurden 1974 gefunden. Seine engsten Verwandten sind der Hellaugenibis, der Heilige Ibis und der Stachelibis.

El ibis de Reunión o ibis sagrado de Reunión (Threskiornis solitarius) es una especie extinta de ave pelecaniforme endémica de la isla de Reunión. Tal vez sea la misma ave descubierta por los navegantes portugueses en 1613. Hasta 1995 se suponía que era un pariente del dodo (Raphus cucullatus), se clasificó por tanto, como un miembro de las palomas didine (subfamilia Raphinae) y se lo llamó Raphus solitarius.

Réunionindodo eli reunioniibis (Threskiornis solitarius) on sukupuuttoon kuollut pelikaanilintulaji. Laji eli Maskareenien saarilla. Se hävisi luultavasti pääasiassa metsästyksen takia, eikä siitä ole tehty havaintoja vuoden 1761 jälkeen.

L'Ibis de La Réunion ou solitaire de La Réunion (Threskiornis solitarius), anciennement Dronte de La Réunion et couramment, mais improprement dodo, est une espèce d'oiseaux endémique de l'île de La Réunion, aujourd'hui disparue. Sa dénomination a beaucoup varié et son appartenance taxinomique reste discutée, l'apparentant tantôt à la dinde, au cygne, à la poule, à l'autruche. Les ornithologues ont longtemps cru que cette espèce était apparentée au Dronte de Maurice à cause des dessins trouvés en Europe et supposés la représenter. Les seuls ossements retrouvés la font considérer aujourd'hui comme un ibis endémique, bien différent des drontes.

L'ibis di Riunione (Threskiornis solitarius de Sélys Longchamps, 1848) è una specie estinta di ibis endemica di Réunion, un'isola vulcanica dell'oceano Indiano. I suoi primi resti subfossili vennero rinvenuti nel 1974, e la specie venne descritta scientificamente nel 1987. I suoi parenti più stretti sono l'ibis bianco del Madagascar, l'ibis sacro e l'ibis collospinoso. Nelle testimonianze dei viaggiatori del XVII e XVIII secolo è descritto un uccello bianco che volava con difficoltà, divenuto in seguito noto come solitario di Réunion. Verso la metà del XIX secolo, gli studiosi iniziarono a credere, erroneamente, che queste vecchie testimonianze si riferissero a parenti bianchi del dodo, dal momento che in un resoconto si parla esplicitamente della presenza di dodo sull'isola; inoltre, più di recente sono venuti alla luce dipinti del XVII secolo raffiguranti dei dodo bianchi. Tuttavia, su Réunion non sono mai stati ritrovati resti fossili riferibili ad animali simili a dodo, e alcuni studiosi hanno anche iniziato a domandarsi se i suddetti dipinti avessero davvero a che fare con l'isola. Vennero ipotizzate anche altre identificazioni, basate solamente su speculazioni. Alla fine del XX secolo, la scoperta di un ibis subfossile ha spinto a ipotizzare che i vecchi racconti si riferissero in verità a una specie di ibis. L'idea che il solitario e l'ibis subfossile siano in effetti lo stesso animale ha incontrato solo un limitato dissenso, e attualmente è accettata da quasi tutti gli studiosi. Dalle vecchie descrizioni e dai resti subfossili, si può apprendere che l'ibis di Réunion avesse il piumaggio prevalentemente bianco, con sfumature che viravano sul giallo e sul grigio. Le estremità delle ali e il ciuffo di piume simili a quelle dello struzzo poste sul posteriore erano di colore nero. Collo e zampe erano lunghi, e il becco era relativamente diritto e corto per un ibis. Aveva una costituzione più robusta dei suoi parenti attuali, ma per il resto era molto simile a essi. Le ossa subfossili dell'ala indicano che avesse capacità di volo ridotte, una caratteristica forse correlata all'aumento di peso stagionale. La dieta dell'ibis di Réunion era costituita da vermi e altri animaletti raccolti al suolo. Preferiva vivere in solitudine (da cui il nome «solitario»). Nel XVII secolo, si incontrava solo in zone montuose, ma potrebbe essere stato spinto in queste aree remote dalla caccia indiscriminata datale dall'uomo e dalla predazione da parte degli animali introdotti, presenti soprattutto nelle aree più accessibili dell'isola. I visitatori che giungevano a Réunion ne elogiavano il sapore, e di conseguenza la sua carne era molto ricercata. Si ritiene che questi fattori abbiano portato la specie all'estinzione agli inizi del XVIII secolo.

レユニオンドードー (Threskiornis solitarius) は、鳥綱ペリカン目トキ科クロトキ属に分類される鳥類。

레위니옹따오기(학명: Threskiornis solitarius)는 사다새목 저어새과 따오기아과에 속한 새이다.

De réunionibis (Threskiornis solitarius) is een recent uitgestorven vogel behorende tot de familie Threskiornithidae, die endemisch was op het eiland Réunion. Het bestaan van een ibis op het eiland werd bekend door botten die in 1974 werden gevonden. Verder bestonden er al veel langer reisverslagen tot het begin van de 18de eeuw waarin melding van deze vogel werd gemaakt maar deze werd later aangezien voor een vermeende 'witte dodo'.

Ibis reunioński (Threskiornis solitarius) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny ibisów (Threskiornithidae). Występował endemicznie na wyspie Reunion na Oceanie Indyjskim. Pierwsze szczątki subfosylne odkryto w 1974, gatunek opisano w 1987. Najbliżej spokrewnione względem niego gatunki to ibis białooki (T. bernieri), ibis czczony (T. aethiopicus) i ibis żółtoszyi (T. spinicollis). Zapiski XVII- i XVIII-wiecznych podróżników wspominały o żyjących na Reunionie białych ptakach, które z trudem latały i najchętniej przebywały samotnie, które później wspominano pod nazwą Réunion solitaire (dosł. „reunioński samotnik”). W połowie XIX wieku błędnie założono, że zapiski te mówią o białych ptakach spokrewnionych z dodo. Tezę oparto na jednym doniesieniu o rzekomo żyjących na Reunionie dodo i niedługo wcześniej odkrytych XVII-wiecznych obrazach z białymi dodo. Nie znaleziono jednak szczątków kopalnych ptaka, który mógłby być spokrewniony z dodo. Później kwestionowano też jakikolwiek związek obrazów z Reunionem. Nieopisanemu dotąd ptakowi przypisywano też inne tożsamości, wszystkie oparte na spekulacjach. Pod koniec XX wieku odkryto na Reunionie subfosylne szczątki ibisa, pojawiła się więc koncepcja łącząca je z dawnymi opisami. Początkowo pomysł uznania ptaka znanego jako solitaire za przedstawiciela tego samego gatunku ibisa, którego szczątki znaleziono, nie spotkał się z szeroką akceptacją. Współcześnie jednak jest powszechnie uznawany. Ibisy reuniońskie miały głównie białe upierzenie, z barwą wpadającą w żółć i szarość. Końcówki skrzydeł i podobne do strusich, pióra na grzbiecie były czarne. Szyja i nogi były długie, dziób stosunkowo prosty i krótki jak na ibisa. Budowa ciała tych ptaków była dość krępa w porównaniu do przedstawicieli spokrewnionych gatunków, jednak widoczne było podobieństwo. Długość ciała nie przekraczała 65 cm. Budowa kości skrzydła wskazuje na ograniczoną zdolność lotu, być może związaną z sezonowym wzrostem masy ciała. Pożywieniem ibisów reuniońskich były bezkręgowce i inna zdobycz wygrzebana z gleby. W XVII wieku żyły w obszarach górskich, mogły jednak ograniczyć swój zasięg do nich wskutek trzebienia przez ludzi i drapieżnictwa ze strony introdukowanych zwierząt. Podróżnicy na Reunion zachwalali smak mięsa tych ptaków, przez co były one pożądaną zdobyczą. Te czynniki uznaje się za przyczynę wymarcia ibisów reuniońskich na początku XVIII wieku.

Threskiornis solitarius (лат.) — исчезнувший вид ибисов, эндемик вулканического острова Реюньон в Индийском океане. Впервые субфоссилии птицы были найдены в 1974 году, на основе которых в 1987 году ибис получил научное описание. Его ближайшими родственниками являются мадагаскарский ибис, священный ибис и австралийский ибис. В сообщениях путешественников XVII и XVIII веков описывалась летавшая с трудом и предпочитавшая уединённый образ жизни белая птица с острова Реюньон, названная «реюньонским дронтом». В середине XIX века было ошибочное предположение, что в старых сообщениях путешественников говорилось о белых родственниках додо, поскольку в одном из них, в частности, упоминались дронты с острова Реюньон, а картины XVII века с этими птицами имели размытую структуру. В результате вид долгое время фигурировал в подсемействе дронтовых под такими названиями, как белый дронт и бурбонский дронт. Однако, на Реюньоне не было найдено каких-либо субфоссилий дронтов, а картины XVII века позднее подверглись сомнению по поводу того, имеют ли они отношение к острову. Подлинность же остальных также была поставлена под вопросом, поскольку они основывались лишь на домыслах. В конце XX века открытие субфоссилий навело на мысль, что в старых сообщениях говорилось об ибисе. В настоящее время общепризнанной является идея о том, что вышеупомянутый дронт и ископаемый ибис были одним и тем же видом, не одобряющаяся лишь малым числом учёных. И старые описания, и субфоссилии показывают, что у ибиса преобладала белая окраска, переходившая в жёлто-серую. Первичные маховые перья и хвостовая часть, сходная по строению как у страуса, были чёрными. Ибис имел длинные шею и ноги, а также, в целом, прямой и короткий клюв. Птица также имела более крепкое, но схожее, как у её родственников, телосложение. Птица была не более 65 см в длину. Субфоссилии крыльев указывали на то, что она плохо летала — особенность, связанная с сезонным накоплением жира. Ибис питался червями и другими почвенными животными. В XVII веке он обитал в гористой местности, которая, вероятно, была ограничена труднодоступными возвышенностями из-за интенсивной охоты со стороны людей и хищничества завезённых животных в более доступных районах острова. Мясо птицы высоко ценилось поселенцами Реюньона за вкусовые качества. Вероятно, эти факторы и стали причинами исчезновения реюньонского ибиса в начале XVIII века.

Solitäribis (Threskiornis solitarius) är en utdöd fågel i familjen ibisar inom ordningen pelikanfåglar. Solitäribisen var endemisk för vulkanön Réunion i Indiska oceanen och dog ut på 1700-talet. Flera olika beskrivna större flygoförmögna arter ifrån denna ö bedöms idag ha varit denna art. Det första subfossilet återfanns 1974 men det var först 1987 som Mourer-Chauviré och Moutou beskrev fossilet vetenskapligt och kopplade det till arten. Solitäribisens närmsta släktingar är madagaskaribis och helig ibis.

Threskiornis solitarius, Threskiornithidae familyasında yer alan soyu tükenmiş bir aynak türüdür. Hint Okyanusu'nda Réunion adasında yaşamıştır.

留尼旺白䴉（學名：Threskiornis solitarius）是一种已经灭绝的白鹮属鸟类，为印度洋岛屿留尼汪的特有种。其亚化石遗骸最初发现于1974年，并且在1987年初次科学描述。其最近的近缘种为马岛白鹮及蓑颈白鹮。17世纪至18世纪期间，留尼汪岛上的旅行者曾记述过一种白色的鸟，其飞行时十分费力，倾向于单独活动，于是便被称为“留尼汪孤鸽（Réunion Solitaire）”。 19世纪中叶，过去旅行者的记述被错误地认为是渡渡鸟的一种白色近缘种，尤其是一份描述明确提到了岛上的渡渡鸟，而且一些描绘着白色渡渡鸟的17世纪绘画也出现在世人面前。然而留尼汪岛上却从未发现过与渡渡鸟相似的化石，随后便有人提出质疑，认为这些绘画与该岛并无关系。同时还有其他对于这种鸟的真正所指的论述，但均只是依靠猜测。20世纪晚期，一种鹮类亚化石在岛上发现，这引发了一个想法，即旧有的记述实际上指的是一种鹮。认为“孤鸽”和鹮类亚化石同属一种的观点最初受到了一些攻击，但目前已经被广泛接受。 将过去的描述和亚化石联系起来后，可以认为留尼旺白䴉整体为白色，混有一些黄色和灰色。处于身体后方的翼尖和与鸵鸟羽毛类似的长羽（plume）为黑色。颈部和腿部很长，喙对于鹳来说更短而直。其体型相较现存的近缘种更加健壮，但其他方面相当类似。体长不超过65厘米。亚化石翼骨表明该物种飞行能力有一定下降，这一特征可能与季节性增重有关。留尼旺白䴉的食谱包括其他能够从土壤中获取的蠕虫及其他食物。17世纪时，该物种分布在山区，但可能由于岛屿上相对容易到达的位置狩猎活动十分严重，且有着引入物种，其分布可能限制在高海拔区域。前来留尼汪岛的拜访者会称赞其美味，因而也会为了食用捕杀售卖。普遍认为这些因素最终导致留尼旺白䴉在18世纪早期步入了灭绝。