Bokmakierie (Telophorus zeylonus) je keřový ťuhýk. Tato čeleď pěvců je blízce příbuzná pravým ťuhýkům z čeledi Laniidae, do které byla dříve řazena. Druh je endemický pro jižní Afriku, zejména Jihoafrickou republiku a Namibii, s izolovanou populací v horách východního Zimbabwe a západního Mosambiku. Obývá otevřená stanoviště, včetně křovinatých oblastí Karoo, fynbosu, parků a zahrad v městských oblastech. Objemné miskovité hnízdo staví v živých plotech, křoví nebo ve vidlicích větví. 2–6, obvykle tři, modrozelená vejce s červenohnědými nebo šeříkovými skvrnami inkubují oba rodiče asi 16 dní do vylíhnutí, dalších 18 dní trvá vzletnost mláďat. Dospělý jedinec měří 22–23 cm, má olivově zelený hřbet a nápadnou jasně žlutou špičku černého ocasu. Hlava je šedá se žlutým nadočním proužkem, silný zobák má hákovitou horní čelist. Spodní část těla je jasně žlutá s širokým černým límcem mezi hrdlem a hrudí, který pokračuje po stranách krku až k zobáku. Nohy jsou modrošedé. Pohlaví jsou si podobná, ale mladí ptáci jsou zespodu matně šedozelení a postrádají černý límec. Existují čtyři poddruhy, lišící se hlavně odstínem barvy a velikostí. Ačkoliv druh jako celek není ohrožen, izolovaný tmavý poddruh restrictus v pohoří Chimanimani čítá pouze asi 400 jedinců. Bokmakierie vydává řadu hlasitých hvizdů a volání, často v antifonálním duetu, ale nejtypičtější je to, které dalo druhu jméno, bok-bok-mak-kik. Levaillant jej nazval bacbakiri podle místního názvu odvozeného z volání, nizozemští osadníci jej nazvali bokmakierie. Na rozdíl od pravých ťuhýků, kteří vysedávají na otevřených místech, je bokmakierie plachý a skrytý. Živí se hmyzem, malými ještěrkami, hady, malými ptáky a žábami. Sám je loven hady, mangustami a velkými ťuhýky, jako je ťuhýk fiskální a ťuhýk boubou.

Der Bokmakiri (Telophorus zeylonus) gehört zur Familie der Buschwürger und ist damit ein Singvogel. Seine Heimat liegt in Südafrika und Namibia, allerdings trifft man ihn auch im Osten Simbabwes und im Westen Mosambiks an. Als Lebensraum bevorzugt der Bokmakiri das Buschland der Karoo sowie den Fynbos, Parks und Gärten in bebauten Gebieten. Sein Nest baut er in eine Hecke oder in eine Astgabel. In der Regel legt das Weibchen 3 rot-braune oder lila-grün-blaue gefleckte Eier; allerdings sind bis zu 6 Eier möglich. Beide Eltern brüten etwa 16 Tage. Bis die Küken flügge werden, dauert es noch weitere 18 Tage. Ein ausgewachsener Bokmakiriwürger ist 22 bis 23 Zentimeter groß. Die Oberseite ist olivgrün. Sein Schwanz besitzt eine helle gelbe Spitze. Den grauen Kopf ziert ein gelber Superciliarstreifen. Der starke Schnabel hat einen gebogenen starken Unterkiefer. Die Unterseite des Vogels ist hellgelb. Zwischen Hals und Brust befindet sich ein breiter schwarzer Kragen. Seine Beine und Füße sind blau-grau. Beide Geschlechter ähneln sich im Aussehen. Die Jungvögel hingegen zeichnen sich durch ein stumpfes grau-grün aus. Des Weiteren fehlt ihnen der schwarze Kragen. Es gibt insgesamt vier Unterarten. Der Gesang des Bokmakiriwürgers zeichnet sich durch eine Reihe lauter Pfiffe aus, die oft im Duett gesungen werden. Der typische Gesang gab dem Vogel seinen Namen bok–bok–mak–kik. Dieser Gesang war Teil der Identifikation des früheren Radiosenders Radio RSA. Im Gegensatz zu den Würgern ist der Bokmakiri eher scheu. Er ernährt sich von Insekten, kleinen Eidechsen, Schlangen, kleinen Vögeln und Fröschen.

El bubú silbón (Telophorus zeylonus) es una especie de ave paseriforme de la familia Malaconotidae propia de África austral. Esta familia de paseriformes se encuentra estrechamente relacionada con las aves de la familia Laniidae, y antiguamente estaba incluida en dicho grupo. Existen cuatro subespecies, diferenciándose por su color y tamaño. Si bien la especie no se encuentra amenazada como tal, la población de la subespecie oscura restrictus en las montañas Chimanimani solo comprende 400 aves.

Keltakulmalepinkäinen (Telophorus zeylonus) on afrikanlepinkäisten heimoon kuuluva varpuslintu.

Le Gladiateur bacbakiri (Telophorus zeylonus) est une espèce de passereaux appartenant à la famille des Malaconotidae.

Il bokmakierie (Telophorus zeylonus) è un averla boschereccia. Questa famiglia di uccelli passeriformi è strettamente imparentata con le averle vere della famiglia Laniidae, gruppo nel quale era un tempo inclusa. La specie è endemica dell'Africa meridionale, principalmente in Sudafrica e Namibia, con una popolazione isolata nelle montagne dello Zimbabwe orientale e del Mozambico occidentale. È una specie di habitat aperti, tra cui macchia del Karoo, fynbos, parchi e giardini urbani. Il nido a coppa voluminoso viene costruito in siepi, arbusti o biforcazioni di alberi. Le 2-6 uova, solitamente tre, di colore blu-verdastro con macchie rosso-brune o lilla, vengono incubate da entrambi i sessi per circa 16 giorni fino alla schiusa, con altri 18 giorni necessari per l'involo. L'adulto è lungo 22-23 cm, con parti superiori verde oliva e una vistosa punta giallo brillante sulla coda nera. La testa è grigia con un sopracciglio giallo e il forte becco presenta una mandibola superiore uncinata. Le parti inferiori sono giallo brillante con un ampio collare nero tra gola e petto, che prosegue lungo i lati del collo fino al becco. Le zampe sono blu-grigie. I sessi sono simili, ma i giovani sono di un verde-grigio opaco inferiormente e privi del collare nero. Esistono quattro sottospecie che differiscono principalmente per tonalità di colore e dimensioni. Sebbene la specie non sia minacciata, la sottospecie isolata restrictus dei monti Chimanimani conta solo circa 400 individui. Il bokmakierie emette una serie di fischi forti, spesso in duetto antifonale, ma il più tipico è quello che dà il nome alla specie, bok-bok-mak-kik. Levaillant lo chiamò bacbakiri basandosi sul nome locale derivato dal richiamo, mentre i coloni olandesi lo chiamarono bokmakierie. A differenza delle vere averle, che si appollaiano in luoghi aperti, il bokmakierie è timido e riservato. La sua dieta tipica comprende insetti, piccole lucertole, serpenti, piccoli uccelli e rane. È preda di serpenti, manguste e grandi averle come l'averla fiscale e l'averla di Boubou.

De bokmakierieklauwier (Telophorus zeylonus) is een zangvogel uit de familie Malaconotidae (bosklauwieren).

Bokmakier (Telophorus zeylonus) to ptak z rodziny dzierzbików. Ta rodzina ptaków śpiewających jest blisko spokrewniona z dzierzbami właściwymi z rodziny Laniidae i niegdyś była do nich zaliczana. Gatunek ten jest endemitem południowej Afryki, występującym głównie w RPA i Namibii, z izolowaną populacją w górach wschodniego Zimbabwe i zachodniego Mozambiku. Jest to ptak terenów otwartych, w tym zarośli typu karoo, fynbosu oraz parków i ogrodów na obszarach miejskich. Masywne, czarkowate gniazdo budowane jest w żywopłocie, krzewie lub rozwidleniu drzewa. 2–6, zazwyczaj trzy, zielonkawo-niebieskie jaja z czerwonobrązowymi lub liliowymi plamkami są wysiadywane przez oboje rodziców przez około 16 dni do wyklucia, a młode opuszczają gniazdo po kolejnych 18 dniach. Dorosły bokmakier to ptak o długości 22–23 cm z oliwkowozielonym wierzchem ciała i wyraźną, jaskrawożółtą końcówką czarnego ogona. Głowa jest szara z żółtą brwią, a mocny dziób ma zagiętą górną szczękę. Spód ciała jest jaskrawożółty z szeroką czarną obrożą między gardłem a piersią, która ciągnie się w górę po bokach szyi przez oko aż do dzioba. Nogi i stopy są niebieskoszare. Płcie są podobne, ale młode osobniki mają matowy szarozielony spód i brak im czarnego kołnierza. Istnieją cztery podgatunki, różniące się głównie odcieniem upierzenia i wielkością. Choć gatunek jako całość nie jest zagrożony, izolowany ciemny podgatunek restrictus z gór Chimanimani liczy tylko około 400 osobników. Bokmakier wydaje szereg głośnych gwizdów i zawołań, często wykonywanych przez parę w duecie antyfonalnym, ale najbardziej typowy z nich dał nazwę temu gatunkowi: „bok-bok-mak-kik”. Levaillant nazwał go „bacbakiri” na podstawie lokalnej nazwy wywodzącej się z jego głosu. Holenderscy osadnicy nazywali go „bokmakierie”. W przeciwieństwie do dzierzb właściwych, które siadają w widocznych miejscach, bokmakier jest płochliwy i skryty. Ptak ten ma typową dla dzierzb dietę, składającą się z owadów, małych jaszczurek, węży, małych ptaków i żab. Sam pada ofiarą węży, mangust i dużych dzierzb, takich jak dzierzba srokata.

O bokmakierie (Telophorus zeylonus) é um picanço-arbustivo. Esta família de aves passeriformes é estreitamente relacionada com os picanços verdadeiros da família Laniidae, tendo sido outrora incluída nesse grupo. Esta espécie é endémica da África Austral, principalmente na África do Sul e Namíbia, com uma população isolada nas montanhas do leste do Zimbabué e oeste de Moçambique. É uma espécie de habitats abertos, incluindo matagais de Karoo, fynbos, parques e jardins em áreas urbanas. O ninho em forma de taça volumosa é construído em sebes, arbustos ou forquilhas de árvores. Os 2–6 ovos, geralmente três, de cor azul-esverdeada com manchas castanho-avermelhadas ou lilases, são incubados por ambos os sexos durante cerca de 16 dias até à eclosão, com mais 18 dias até à saída do ninho. O bokmakierie adulto é uma ave de 22–23 cm de comprimento com partes superiores verde-azeitona e uma ponta amarela brilhante conspícua na cauda preta. A cabeça é cinzenta com um supercílio amarelo, e o bico forte tem uma mandíbula superior em gancho. As partes inferiores são amarelo-brilhantes com um largo colarinho preto entre a garganta e o peito, que continua pelos lados do pescoço até ao bico. As pernas e pés são azul-acinzentados. Os sexos são semelhantes, mas os juvenis são de um verde-cinzento baço por baixo e não possuem o colarinho preto. Existem quatro subespécies, diferindo principalmente na tonalidade da cor e no tamanho. Embora a espécie no seu todo não esteja ameaçada, a subespécie escura isolada restrictus nas Montanhas Chimanimani conta apenas com cerca de 400 aves. O bokmakierie tem uma gama de assobios e chamamentos altos, frequentemente emitidos por um par em dueto antifonal, mas o mais típico é o que dá nome a esta espécie, bok-bok-mak-kik. Levaillant chamou-lhe bacbakiri com base no nome local derivado do seu chamamento. Os colonos holandeses chamaram-lhe bokmakierie. Ao contrário dos picanços verdadeiros, que se empoleiram de forma conspícua em locais abertos, o bokmakierie é tímido e esquivo. Esta ave tem uma dieta típica de picanço composta por insetos, pequenos lagartos, cobras, pequenas aves e rãs. É predada por cobras, mangustos e grandes picanços como o picanço-fiscal e o picanço-de-boubou.

Бокмакири (Telophorus zeylonus) — вид кустарниковых сорокопутов. Это семейство певчих птиц тесно связано с настоящими сорокопутами (Laniidae) и когда-то включалось в эту группу. Вид является эндемиком южной Африки, обитая в основном в ЮАР и Намибии, с изолированной популяцией в горах восточного Зимбабве и западного Мозамбика. Это птица открытых пространств, включая заросли кару, финбош, парки и сады в городских районах. Громоздкое чашеобразное гнездо строится в живой изгороди, кустарнике или развилке дерева. Кладку из 2–6, обычно трех, зеленовато-голубых яиц с красно-коричневыми или сиреневыми пятнами насиживают оба родителя около 16 дней до вылупления, а птенцы оперяются еще через 18 дней. Взрослый бокмакири — птица длиной 22–23 см с оливково-зеленой верхней частью тела и заметным ярко-желтым кончиком черного хвоста. Голова серая с желтой бровью, мощный клюв имеет загнутое надклювье. Нижняя часть тела ярко-желтая с широким черным ошейником между горлом и грудью, который продолжается вверх по бокам шеи через глаз к клюву. Ноги и ступни сине-серые. Полы похожи, но молодые особи имеют тускло-серо-зеленый низ и лишены черного ошейника. Существует четыре подвида, различающихся в основном оттенком цвета и размером. Хотя вид в целом не находится под угрозой исчезновения, изолированный темный подвид restrictus в горах Чиманимани насчитывает всего около 400 особей. Бокмакири обладает рядом громких свистов и криков, часто исполняемых парой в антифональном дуэте, но самый типичный из них дал название этому виду: «бок-бок-мак-кик». Левайян назвал его «бакбакири» на основе местного названия, производного от его крика. Голландские поселенцы называли его «бокмакири». В отличие от настоящих сорокопутов, которые заметно сидят на открытых местах, бокмакири застенчив и скрытен. Этот птица имеет типичный для сорокопутов рацион, состоящий из насекомых, мелких ящериц, змей, мелких птиц и лягушек. Сами они становятся добычей змей, мангустов и крупных сорокопутов, таких как северный и южный сорокопуты-фискалы.

Gulstrupig busktörnskata (Telophorus zeylonus) är en fågel i familjen busktörnskator inom ordningen tättingar.