الزرزور الأوروبي أو زرزور شائع أو زرزور أو زرزر (الاسم العلمي: Sturnus vulgaris) هو طائر من جنس الزرازير. يعرف الزرزور الشائع بالزرزور الأوروبي وفي الجزر البريطانية الزرزور فقط. إنه طائر متوسط الحجم بالمقارنة مع طيور الجاثم في عائلة الزرزور. والذي يبلغ حجمه حوالى 20 سم (في 8) وله ريش أسود لامع والذي أحياناً وفي بعض الأوقات من السنة يصبح منقطاً بالأبيض.والأرجل وردية اللون والمنقار أسود في الشتاء وأصفر في الصيف، الصغار عندهم ريش لونه بني أكثر من الكبار. إنه طائر مزعج خاصة في المجاثم الجماعية أو المواقف الجماعية بدون موسيقى ولكن باغنية متنوعة.لوحظ في الأدب انه هدية للتقليد يتضمن مابينجيون واعمال وليم شكسبير وبيلينى الأكبر. يملك الزرزور الشائع حوالى اثنتاعشر سلالة تتكاثر في المواطن المفتوحة خلال المعدل الأصلي للحرارة في اوربا وغرب آسيا وتواجدت في أستراليا ونيوزلاندا وأمريكا الشمالية وجنوب أفريقيا وأماكن أخرى. يقطن الطائر في جنوب وغرب أوروبا وجنوب غرب آسيا في حين أن سكان الشمال الشرقي يهاجرون جنوباً وغرباً في الشتاء ضمن نطاق التكاثر وأيضاً المزيد من الجنوب إلى أوروبا وشمال أفريقيا. يبنى الزرزور الشائع عش غير مرتب في تجويف طبيعي أو صناعى الذي يوضع فيه أربع بيضات زرقاء شاحبة لامعة. وهذا يأخذ أسبوعين لكى يفقس والصغير يظل 3 اسابيع حتى يفقس والطبيعى أنه يوجد واحد أو اثنين من محاولات التكاثر كل سنة. هذه الفصائل ملتهمه وتتناول نسبة كبيرة من اللافقريات بالإضافة إلى الحبوب والفاكهة.يصطادها مختلف أنواع الثديات والطيور الجارحة، وهي لديها مجموعة من الطفيليات الداخلية والخارجية.الاسراب الكبيرة لهذه الفصائل يمكن الاستفادة منها في الزراعة عن طريق التحكم في آفات اللافقريات بالرغم من أن الزرزور من الممكن أن يكونوا هم نفسهم آفات حينما يتغذون على الفواكه وعلى نمو المحاصيل.يمكن للزرزور الشائع أن يصبح مصدرً للأزعاج من خلال الضجيج والفوضى التي تصدرها المجام الحضرية الكبيرة.الفئات المقدمة بالاخص تعرضت لمعدل من التحكم والإعدام، لكن لم ينجح إلا عدد محدود في استعمار غرب أستراليا.منذ 1980 تراجعت الفصائل في الاعداد في الأجزاء الشمالية والشرقية من أوروبا نتيجة للأعداد المتضائلة للافقريات المراعى كطعام لتزايد الدجاج. بالرغم من ذلك، لا يتم التفكير في ان هناك انخفاض ملحوط في المعدل السكاني العالمي الضخم، ولذلك يتم تصنيف الزرزور الشائع على أنه من أقل اهتمامات الاتحاد حديث الطبيعة الدولي.

For alternative betydninger, se Stær (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Stær) Stæren (Sturnus vulgaris) er en spurvefugl, der er udbredt over store dele af verden. Den er kendt for sin smukke sang om foråret og sine store flokke, der især om efteråret danner sort sol. I Danmark er stæren almindelig over hele landet, hvor størstedelen af bestanden er trækfugle, der ankommer i februar og marts. Stæren yngler ofte tæt på mennesker og søger sin føde på enge og græsplæner, men er afhængig af redehuller i f.eks. gamle træer, for at kunne yngle. Ynglebestanden er vurderet som sårbar på den danske rødliste.

Der Star (Sturnus vulgaris), auch als Gemeiner Star bezeichnet, ist der in Eurasien am weitesten verbreitete und häufigste Vertreter der Familie der Stare (Sturnidae). Durch zahlreiche Einbürgerungen auf anderen Kontinenten ist der Star heute einer der häufigsten Vögel der Welt. Im Niederdeutschen werden Stare Spreen genannt. Der Star war in Deutschland „Vogel des Jahres 2018“.

El estornino pinto es una especie de ave paseriforme de la familia Sturnidae nativa del Paleártico. Mide unos 20 cm de largo y tiene un plumaje negro iridiscente con brillo púrpura o verde, salpicado de blanco en invierno. Las patas son rojizas y el pico negro en invierno y amarillo en verano, mientras que los juveniles tienen plumaje marrón. Se reconocen cerca de una docena de subespecies que se reproducen en hábitats abiertos en Europa y Asia templada. La especie ha sido introducida en Australia, Nueva Zelanda, América del Norte, Argentina y Sudáfrica. Es sedentaria en el sur y oeste de Europa, pero las poblaciones del noreste migran hacia el sur en invierno. Construye su nido en cavidades donde pone cuatro o cinco huevos azul claro que eclosionan tras dos semanas. Es omnívora, alimentándose de invertebrados, semillas y frutas. Forma grandes bandadas que pueden ser beneficiosas combatiendo plagas, pero también consideradas problemáticas en cultivos. Permanece clasificada como preocupación menor por la UICN.

Kottarainen (Sturnus vulgaris) on varpuslintu, joka kuuluu kottaraisten heimoon.

Lo storno comune (Sturnus vulgaris Linnaeus, 1758) è un uccello passeriforme appartenente alla famiglia Sturnidae, originario dell'Eurasia, ma introdotto in tutti i continenti tranne che in America meridionale e in Antartide.

ホシムクドリ （星椋鳥、学名：Sturnus vulgaris ） は、スズメ目ムクドリ科に分類される鳥類の一種である。 名前の由来は、暗い体色に星状の斑点がちりばめられていることによる。

De spreeuw (Sturnus vulgaris) is een zangvogel uit de familie Sturnidae (spreeuwen). Hoewel hij het hele jaar door te zien is, is het een trekvogel. De spreeuwen die in de zomer in Nederland of België zijn, vliegen in de winter naar het zuiden. Spreeuwen die in Nederland of België overwinteren bevinden zich gedurende de zomer noordelijker.

Szpak zwyczajny, szpak (Sturnus vulgaris) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae). Częściowo wędrowny. Pierwotnie zamieszkiwał wyłącznie Eurazję. Nie jest zagrożony wyginięciem. Dzięki introdukcji gatunek kosmopolityczny, w 13 podgatunkach występuje na każdym kontynencie poza Antarktydą; poza rodzimym zasięgiem także w Ameryce Północnej (od Jukatanu po Alaskę), Argentynie, Południowej Afryce, wschodniej Australii, Nowej Zelandii i okolicznych wyspach. Jest to gatunek inwazyjny. Szpaki mierzą 19–22 cm długości, masa ciała wynosi 55–100 g; samce i samice nie różnią się od siebie masą ciała. Występuje podział na szatę godową i spoczynkową. W szacie godowej dymorfizm płciowy zaznacza się w kolorze nasady dzioba (niebieski u samców, różowy u samic) i tęczówki (brązowa u samców, jasna u samic). Ciało szpaków jest wówczas czarne i opalizujące. Poszczególnie partie upierzenia mogą opalizować na zielono, fioletowo, brązowawo, niebiesko lub w wymieszanych barwach; rozmieszczenie tych metalicznych barw na ciele zależy od podgatunku. Niektóre z piór mają białe zakończenia. W szacie spoczynkowej szpaki na całym ciele pokryte są białymi lub płowymi kropkami, a dziób jest ciemny, niezależnie od płci. Osobniki młodociane są jednolicie brązowe. W okresie lęgowym szpaki zamieszkują różne obszary z drzewami, gniazdują bowiem w dziuplach; mogą to być lasy, zadrzewienia, ogrody czy parki miejskie. Poza sezonem lęgowym zamieszkują różnorodne środowiska. Ogółem nie występują w górach. Są wszystkożerne. Zjadają zarówno materię roślinną – różne owoce i nasiona, także z pól – jak i bezkręgowce, przy czym te drugie pełnią ważniejszą rolę w okresie lęgowym. Na półkuli północnej okres składania jaj przypada na okres od końca marca do początku czerwca, zależnie od szerokości geograficznej. Dawniej szpaki uważano za monogamiczne, obecnie wiadomo, że występują także: poligynia, częste zmiany partnerów czy kopulacje pozamałżeńskie. W zniesieniu znajduje się od 3 do 8 jaj. Inkubacja trwa około dwóch tygodni. Młode są w pełni opierzone po około 3 tygodniach, po kolejnych 4–10 dniach stają się samodzielne. Szpak uznawany jest przez IUCN za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2004 światową populację oszacowano na ponad 310 mln osobników. W 2015 liczebność szpaka w Europie wynosiła 28,8–52,4 mln par. W Europie w latach 1980–2016 odnotowano spadek liczebności o 70%. W Ameryce Północnej czyni szkody w uprawach oraz konkuruje z rodzimymi gatunkami ptaków o dziuple. Ponadto jest szkodnikiem sadów, wyjada również ziarno z pól czy żłobów, również w Europie. W południowej części tego kontynentu (we Włoszech i Francji) czyni szkody w winnicach.

O estorninho-malhado (nome científico: Sturnus vulgaris) é um passeriforme de tamanho médio da família dos esturnídeos (Sturnidae). Tem cerca de 20 centímetros de comprimento e uma plumagem preta brilhante com brilho metálico, salpicado de branco em algumas épocas do ano. As pernas são rosadas e o bico preto no inverno e amarelo no verão; pássaros jovens têm plumagem mais marrom do que os adultos. É um pássaro barulhento, especialmente em poleiros comunitários e outras situações gregárias, com canto não musical, mas variado. Seu dom para o mimetismo foi observado na literatura, incluindo o Mabinogion e as obras de Plínio, o Velho e William Shakespeare. O estorninho-malhado tem cerca de 12 subespécies que se reproduzem em habitats abertos em toda a sua área nativa na Europa temperada e do Paleártico ao oeste da Mongólia, e foi introduzido na Austrália, Nova Zelândia, Canadá, Estados Unidos, México, Argentina, África do Sul e Fiji. Esta ave é residente no oeste e sul da Europa e no sudoeste da Ásia, enquanto as populações do nordeste migram ao sul e oeste no inverno dentro da área de reprodução e também mais ao sul da Península Ibérica e do norte da África. O estorninho-malhado constrói um ninho desordenado numa cavidade natural ou artificial na qual são colocados quatro ou cinco ovos brilhantes e azul-claros. Estes levam duas semanas para eclodir e os filhotes permanecem no ninho por mais três semanas. Normalmente, há uma ou duas tentativas de reprodução a cada ano. Esta espécie é onívora, tendo grande variedade de invertebrados, bem como sementes e frutos. É caçado por vários mamíferos e aves de rapina, e é hospedeiro de uma série de parasitas externos e internos. Grandes bandos típicos desta espécie podem ser benéficos à agricultura controlando pragas de invertebrados; no entanto, os estorninhos-malhados também podem ser pragas quando se alimentam de frutas e brotos. Podem ser um incômodo por causa do barulho e bagunça causados por seus grandes poleiros urbanos. Populações introduzidas em particular foram submetidas a uma série de controles, incluindo abate, mas estes tiveram sucesso limitado, exceto na prevenção da colonização da Austrália Ocidental. A espécie diminuiu em número em partes do norte e oeste da Europa desde a década de 1980 devido a menos invertebrados de pastagem disponíveis como alimento para filhotes em crescimento. Apesar disso, acredita-se que sua enorme população global não esteja diminuindo significativamente, então o estorninho-malhado é classificado como de menor preocupação pela União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN).

Обыкнове́нный скворе́ц (лат. Sturnus vulgaris) — певчая птица семейства скворцовых, широко распространённая на значительной территории Евразии, а также успешно интродуцированная в Южную Африку, Северную Америку, Австралию и Новую Зеландию. На юге и западе Европы ведёт оседлый образ жизни, а в северной и восточной её части является перелётной, в зимние месяцы мигрируя на юг. Внешне (размерами, жёлтым клювом и темным оперением) слегка напоминает чёрных дроздов, но в отличие от них ходит по земле, а не прыгает.

Stare (Sturnus vulgaris) är i Europa den vanligaste och mest utbredda företrädaren för familjen starar (Sturnidae). För en ovan betraktare kan den förväxlas med koltrasten, eftersom denna är en annan vanlig gulnäbbad mörk fågel som ses öppet på gräsmattor och inne i samhällen och städer. Staren är dock mindre, har spetsiga vingar och i sommardräkt en metalliskt blänkande fjäderdräkt. Det är en ljudlig fågel, speciellt när den är samlad i flockar, och den har en omusikalisk men mycket varierad sång. Dess förmåga att härma ljud finns omskrivet i litteraturen, både av Plinius den äldre och William Shakespeare. Staren delas upp i ett tiotal underarter som förekommer i öppna biotoper över dess ursprungliga utbredningsområde som sträcker sig över tempererade Europa och västra Asien. Den har även introducerats till Australien, Nya Zeeland, Kanada, USA, Mexiko, Peru, Argentina, Falklandsöarna, Brasilien, Chile, Uruguay, Sydafrika och Fiji. I de södra och västra delarna av Europa, och i sydvästra Asien, är den en stannfågel medan häckfåglarna i norra och nordöstra delarna flyttar söderut och västerut inom häckningsområdet under vintern, men även längre söderut, till Iberiska halvön och Nordafrika. Staren bygger ett slarvigt bo i en naturlig eller konstgjord håla, och lägger vanligtvis 5–6 ljusblå ägg. Äggen kläcks efter två veckor och ungarna stannar i boet i ytterligare tre veckor. Arten är allätare, och lever av en mängd olika ryggradslösa djur men även frön, frukt och bär. Efter häckningen samlas den på ett typiskt sätt i stora flockar. Bestånden i Europa har efter en markant ökning på 1800-talet, minskat sedan 1960-talet. I vissa områden har den tidigare vanliga synen av mycket stora synkroniserade flockar av starar blivit allt mer sällsynt.

Sığırcık ya da bayağı sığırcık (Sturnus vulgaris); ötücü kuşlar (Passeri) takımından, sığırcıkgiller (Sturnidae) familyasına ait bir kuş türüdür. Yaklaşık 20 cm uzunluğunda ve metalik parıltılı parlak siyah tüylere sahip olan sığırcığın tüy örtüsünde, yılın bazı dönemlerinde beyaz benekler görülür. Genç bireylerin tüy örtüleri, erişkin bireylerinkinden daha kahverengi tonlardadır. Bacakları pembe olan türün gagası kışları siyah yazları ise sarı renklidir. Özellikle toplu tüneme durumlarında gürültücü olan bu kuşun şakıması, müzikal bir tonda olmasa da çeşitlilik arz eder. Türün taklitçilik yetisine, çeşitli edebi eserlerde atıflar verilmiştir. On iki kadar alt türü bulunan sığırcık, doğal dağılım alanı olan Avrupa'nın ılıman bölgeleri ile Palearktik biyocoğrafik bölgesinden Moğolistan'ın batısına kadar olan alanda, açık habitatta ürer. Tür ayrıca Avustralya, Yeni Zelanda, Polinezya, Kanada, Amerika Birleşik Devletleri, Meksika, Karayipler, Arjantin ve Güney Afrika Cumhuriyeti'ne sokulmuştur. Avrupa'nın güneyi ve batısı ile Asya'nın güneybatısında yaşayan türleri yerleşik iken kuzeydoğu popülasyonları kışları, üreme alanları içinde daha güneye ve batıya göç ederler. Yapay ya da doğal oyuklara düzensiz yuvalar yapan sığırcığın dişileri dört ila beş adet, parlak açık mavi renkte yumurta yumurtlarlar. İki haftalık kuluçka süresinden sonra yumurtadan çıkan yavrular yaklaşık üç hafta daha yuvada kalır. Her yıl bir ya da iki kere üreme denemesinde bulunurlar. Hepçil olan tür, çeşitli omurgasızın yanı sıra tohum ve meyvelerle de beslenir. Çeşitli memeli ve yırtıcı kuşlar tarafından avlandıkları gibi hem iç hem de dış parazitlerden muzdariptirler. Omurgasız haşerelerle beslenmeleri nedeniyle sığırcık sürüleri tarım için faydalı, meyve ve tohumlarla da beslenmeleri açısından ise zararlı olarak sayılabilirler. Kentsel alanlarda oluşturdukları gürültü ve kargaşa da insanlar açısından rahatsız edici olabilir. Geçmişte insanlar tarafından sokuldukları bölgelerde itlaf gibi yöntemlerle kontrol altına alınmaya çalışılsalar da, Batı Avustralya'daki kolonileşmenin önlenmesi dışında başarılı olunamamıştır. Avrupa'nın batısı ve kuzeyindeki sığırcık popülasyonu, yavruların beslenmesi için gerekli olan omurgasızların sayılarının azalması nedeniyle 1980'lerden beri azalır; Kuzey Amerika'da da 1970 ile 2014 arasında sokulmuş olan popülasyonun azaldığı görüldüğünden global olarak popülasyonunun azalma eğiliminde olduğu belirtilmiş ancak buna karşın küresel çaptaki popülasyonlarının büyüklüğü nedeniyle Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafından asgari endişe altındaki türler arasında listelenir.

紫翅椋鸟（学名：Sturnus vulgaris，又名欧洲八哥、欧洲椋鸟）为椋鸟科椋鸟属的鸟类，俗名黑斑、亚洲椋鸟。分布於欧洲、伊朗、伊拉克、尼泊尔、印度、北美以及中国大陆的新疆、青海、甘肃、宁夏、西藏、河北、山东、福建、广东等地，主要生活於绿洲树丛间，营巢于树洞中。该物种的模式产地在瑞典。 國際自然保護聯盟物種存續委員會的入侵物種專家小組（ISSG）列為世界百大外來入侵種。 歐洲椋鳥（Sturnus vulgaris），在北美洲也被稱為歐洲椋鳥，在大不列顛和愛爾蘭簡稱為椋鳥，是一種中型雀形目鳥類，屬於椋鳥科Sturnidae。牠約長20 cm（8英寸），擁有帶有金屬光澤的黑色羽毛，有時會帶有白色斑點。牠的腿是粉紅色的，冬季時喙是黑色，夏季時喙則為黃色；幼鳥的羽毛比成鳥更為棕色。這種鳥非常嘈雜，尤其在集體棲息時或在其他群居情況下，牠的叫聲不悅耳但變化多樣。牠的模仿天賦在文學中被提及，包括《馬比諾吉昂》以及老普林尼和威廉·莎士比亞的作品中。 歐洲椋鳥有大約12個亞種，在其原生分布範圍內的開放棲地繁殖，這些地區包括溫帶歐洲以及古北界，一直延伸到蒙古西部。牠已被引入作為入侵物種到澳大利亞、紐西蘭、加拿大、美國、墨西哥、阿根廷、南非及斐濟。 這種鳥在西歐、南歐和西南亞是留鳥，而東北地區的族群則在冬季向南和向西遷徙，範圍包括其繁殖地區以及更南的伊比利亞半島和北非。歐洲椋鳥會在天然或人工洞穴中築建凌亂的鳥巢，通常會產下四到五顆光滑的淺藍色卵。卵需兩週孵化，雛鳥在孵化後三週才會離巢。每年通常有一到兩次繁殖。這種鳥是雜食性動物，食物範圍廣泛，包括各種無脊椎動物，以及種子和水果。牠們會被各種哺乳動物和猛禽捕獵，並且寄生多種外部和內部寄生蟲。 這種鳥類的巨大群體對農業有利，因為牠們能控制無脊椎害蟲；然而，當牠們進食水果和萌芽作物時，椋鳥本身也可能成為害鳥。歐洲椋鳥還可能因其大型城市棲地引起的噪音和垃圾問題而成為麻煩。尤其是引入的族群曾被採取多種控制措施，包括撲殺，但這些措施成效有限，除了阻止西澳大利亞的殖民。 自1980年代以來，北歐和西歐的部分地區歐洲椋鳥數量有所下降，這是由於草原無脊椎動物數量減少，導致雛鳥的食物不足。儘管如此，由於其全球總體數量巨大，並未顯著下降，因此國際自然保護聯盟將歐洲椋鳥評為無危物種。