Arara zelený (Rhynchopsitta pachyrhyncha) je druh středně velkého papouška z čeledi papouškovitých. Je endemitem Mexika. V současnosti je arara zelený ohroženým druhem. Arara zelený dosahuje výšky 38 cm a hmotnosti 315 – 370 g. Je zbarven převážně zeleně, přičemž čelo, pruh nad okem a horní část křídel jsou zbarveny červeně. Na spodní straně křídel je žlutý pruh, dolní část křídel je zbarvena černě. Kolem oka je výrazný žlutý oční kroužek, oční duhovka je rovněž žlutá. Zobák je černý, běháky šedé až černé. Arara zelený se vyskytuje na západě Mexika, v jehličnatých, borových, vzrostlých borovo-dubových a jedlových lesích ve výšce 1 200–3 600 m n. m. Jeho výskyt je vázán na pohoří Sierra Madre Occidental. Původně arara zelený žil i na území dnešního USA, konkrétně ve státech Arizona a Nové Mexiko.

Der Arasittich (Rhynchopsitta pachyrhyncha) ist ein taubengroßer, im westlichen Mexiko verbreiteter Neuweltpapagei. Sein genaues Verbreitungsgebiet liegt in der Sierra Madre Occidental von Chihuahua bis Michoacán. Früher lebten die Vögel auch in den südwestlichen USA. Ein Wiederansiedelungversuch wurde seit 1986 in den Chiricahua Mountains in Arizona mit 50 vom Zoll beschlagnahmten Arasittichen unternommen. Obwohl sich die Tiere fortgepflanzt haben, konnte sich keine stabile Population etablieren. Eine kleine Anzahl von Arasittichen lebt aber immer noch nördlich der Grenze.

La cotorra serrana occidental (Rhynchopsitta pachyrhyncha) es una especie de ave del Orden (biología) Psittaciformes y de la familia de los loros (Psittacidae). Se trata de un loro con características apócrifas al resto de otros psitácidos, pues se alimenta de semillas de conos de pináceas y vive en bosque de pino, encino en alturas de 2000 a 2500 m s. n. m. Es de pico negro, color verde y hombros color rojos, tiene una línea superciliar roja incompleta que abarca desde la base del pico a detrás de los ojos y un aro de piel color amarillo alrededor de los ojos. Cuando vuela, una línea amarilla por debajo de las alas es notable. Se encuentra en peligro de extinción (en libertad quedan entre 1000 y 4000 ejemplares), pues solo habita en ciertas zonas de la Sierra Madre Occidental, en México. En los estados de Nayarit, Sinaloa, Sonora,Durango y Chihuahua. En los años 1980 se intentó introducir, sin éxito, en Arizona, Estados Unidos. Tienen características similares a las guacamayas. Se trata de una endémica Biología Historias de la vida Algunas de las características más relevantes de su historia de vida es que la especie es monógama, anida en cavidades hechas en Populos tremuloides, Pseudotsuga menziensii, Pinus ayacahuite, Pinus duranguensis y Abies concolor con una sola nidada anual de dos, máximo tres huevos. Los nidos se ubican por encima de las elevaciones de 2000 a 3500 m. (Lanning y Shiflett 1983, Snyder et al. 1994, Cruz-Nieto 1998). Por lo general hacen colonias de anidación, donde el macho o machos vocalizan y buscan alimento mientras las hembras permanecen en sus respectivos nidos. Los pollos inician sus primeros vuelos a los 31 días de nacidos. Hábitat La cotorra ocurre en localidades variadas de preferencia cimas de montañas con bosques de pino o pino-encino mixto con álamos y abetos, incluyendo rodales puros de oyamel Abies pseudotsuga que se pueden localizar bajo grandes cañadas y peñascos. Uso de hábitat Durante la temporada reproductiva, la especie utiliza los bosques dentro del área de anidación, especialmente si existe una adecuada disponibilidad de semillas de pino. De lo contrario, la especie se mueve a distancias considerables formando parvadas que alcanzan a moverse en radios de 20 a 25 kilómetros. En la parte central de Chihuahua se les ha visto alimentándose en franjas de pino piñonero a baja elevación. En época invernal la especie presenta conducta nómada en busca de bosques con disponibilidad de semillas.

Mäntyaratti (Rhynchopsitta pachyrhyncha) on Meksikon kotoperäinen papukaija, joka elää Sierra Madre Occidentalin ylänköalueella. Isomäntyarattia pidettiin aikaisemmin sen alalajina. Mäntyaratin aiempi suomenkielinen lajinimi on käpyaratti. William John Swainson kuvaili lajin holotyypin Meksikon tasangoilta 1827. Mäntyaratti on iso aratti, se on pituudeltaan noin 38 senttimetriä pitkähkön pyrstönsä kanssa ja painaa noin 300 grammaa. Höynepuvultaan se on suurimmaksi osaksi vihreä. Punaista sillä on otsalla leviten silmän taakse, ranteessa ja jaloissa. Nokka on aikuisilla kokonaan musta ja silmät oranssit. Poikasilla on nokassa vaalea rantu ja niiden silmät ovat mustat. Isomäntyaratin ja mäntyaratin paras tuntomerkki on punaisen sävy: mäntyaratilla se on punainen, isomäntyaratilla paljon tummempi. Nyt kun isomäntyaratti luetaan omana lajinaan, mäntyaratilla ei ole alalajeja, vain nimilaji. Luoteis- ja Keski-Meksikon ylängöt Sierra Madre Occidental -vuoristossa. Uudelleenistutettu Etelä-Arizonaan. Vuonna 2021 tutkijat julkaisivat tutkimuksen koskien mäntyaratin mahdollista levinneisyysaluetta. Tutkijat löysivät mäntyaratin jäännöksiä USA:n New Mexicosta, jossa lintuja ei enää elä. USA:ssa ei elä enää kotoperäisiä papukaijalajeja, mutta luulöydöt kertovat, että nykyään Meksikossa elävä mäntyaratti eli aiemmin myös USA:n eteläosissa. Mäntyaratti vaatii nimensä mukaisesti erityisen elinympäristön, jossa on paljon havupuita. Luulöydöt ajalta vuosilta 600–1400 voivat siis kertoa alueen luonnosta ennen kuin ihminen muutti sitä omiin tarpeisiinsa.

La Conure à gros bec ou Perroquet à gros bec (Rhynchopsitta pachyrhyncha) est une espèce d'oiseau appartenant à la famille des Psittacidae. Cet oiseau mesure environ 38 cm. Il possède un corps robuste et trapu. Son plumage est vert avec des marques rouges sur le front, au-dessus des yeux, aux épaules et sur les culottes. Les cercles oculaires sont jaunâtres et les iris orange. Le bec est noir et les pattes grises. La coloration rouge est moins étendue et le bec est grisâtre chez le juvénile. Son aire éparse s'étend à travers la Sierra Madre occidentale (Mexique).

Il pappagallo beccoforte o pappagallo beccospesso (Rhynchopsitta pachyrhyncha (Swainson, 1827)) è un uccello appartenente alla famiglia Psittacidae.

De araparkiet (Rhynchopsitta pachyrhyncha) is een vogel uit de familie Psittacidae (papegaaien van Afrika en de Nieuwe Wereld). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort in Mexico.

Meksykana czerwonoczelna, meksykanka czerwonoczelna (Rhynchopsitta pachyrhyncha) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Jest endemiczna dla zachodniego Meksyku. Zagrożona wyginięciem. Rzadko spotykana w hodowlach. Nie podejmuje dalszych wędrówek, jedynie koczuje. Dawniej bywała widziana w stanach Arizona i Nowy Meksyk w USA. Gatunek ponownie został prowadzony do południowej Arizony. Jej środowiskiem są lasy iglaste klimatu tropikalnego oraz umiarkowanego. Mierzy 38–43 cm. Waży około 300 g. Dominującą barwą w jej upierzeniu jest zieleń. Ma czerwone czoło, brew, zgięcia skrzydeł oraz nogawice. Charakterystyczna, żółtawa otoczka wokół oka. Dosyć duży, czarny dziób, początkowo jasny, potem ciemnieje. Szare nogi. W trakcie koczowania przebywa w stadach liczących od kilku do kilkuset osobników. Odżywia się nasionami sosen, jagodami jałowców oraz żołędziami.

O papagaio-de-bico-grosso (Rhynchopsitta pachyrhyncha) é um papagaio de tamanho médio endémico do México, que anteriormente se estendia até ao sudoeste dos Estados Unidos. A sua posição na filogenia dos papagaios é objeto de discussão contínua; é por vezes referido como arara-de-bico-grosso ou conura-de-bico-grosso. No México, é localmente chamado de guacamaya ou cotorra serrana. Classificado internacionalmente como ameaçado pela IUCN, o declínio do papagaio-de-bico-grosso tem estado no centro de várias controvérsias sobre a gestão da vida selvagem. Em 2018, a população selvagem estimada no México era de 1.700 indivíduos.

Толстоклювый ара, или краснолобый толстоклювый ара (лат. Rhynchopsitta pachyrhyncha) — птица семейства попугаевых. Подвидов не выделяют. Ранее считалась единственным видом рода. Длина тела 40 см. Окраска оперения зелёная. Нижние кроющие перья крыла жёлтые, на сгибе крыла они красные, такого же цвета у него и бёдра. Возле глаз на лбу имеются коричневые полоски. Восковица и щёки неоперённые. Клюв крупный чёрный. Крылья длинные, но не достигают конца хвоста. Хвост ступенчатой формы, клиновидный. Обитает в центральных и северо-западных районах Мексики. Долгое время не было никаких сведений о биологии этого попугая, пока в 1978—79 годах Д. Лэнинг и Дж. Шифлет не провели специальные исследования. Населяют горные сосновые леса, в горы поднимается на высоту до 3500 м над уровнем моря. Зимой они спускаются на высоту около 1500 м над уровнем моря. Питается семенами сосны.

Tjocknäbbad parakit (Rhynchopsitta pachyrhyncha) är en starkt utrotningshotad papegojfågel som enbart förekommer i Mexiko.

Rhynchopsitta pachyrhyncha, Rhynchopsitta cinsine bağlı bir kuş türüdür. Genel Özellikleri ve Görünümü Boyut ve Renk: Yeşil tüylere sahip, alın bölgesinde ve omuzlarında küçük kırmızı benekler bulunan orta boylu bir kuştur. Uçuş sırasında kanatlarının altında geniş sarı çizgiler görülür. Gaga Yapısı: Güçlü ve kalın bir gagaya sahiptir. Bu sayede temel besin kaynağı olan çam kozalaklarını ve tohumlarını kolayca kırabilir. Ses: Uzak mesafelerden bile duyulabilen, yüksek sesli ve kahkahaya benzer çığlıklar çıkarırlar. Yaşam Alanı ve Dağılımı Coğrafi Konum: Günümüzde yalnızca Meksika'nın kuzeybatısındaki Sierra Madre Occidental sıradağlarındaki dağlık çam ve meşe ormanlarında yaşar. Geçmişte ABD'nin güneybatısına (Arizona ve New Mexico) kadar uzanan bir coğrafi yayılıma sahipti. Rakım: Genellikle 1.200 - 3.600 metre yükseklikteki ılıman iğne yapraklı ve çam-meşe ormanlarında yaşarlar. Mevsimsel olarak hareket ederler; kuzeydeki üreme alanlarından güneydeki yüksek volkanik bölgelere doğru göç edebilirler.

厚嘴鸚哥（thick-billed parrot，學名：Rhynchopsitta pachyrhyncha）是金剛鸚鵡科厚嘴鸚哥屬之下的兩個物種之一，另一個是暗紅喙鸚鵡。分佈於墨西哥的西馬德雷山脈。 厚嘴鸚哥目前在野外的數量大約1,700隻，被國際自然保護聯盟（IUCN）列為瀕危物種紅色名錄。在1980年代保育人士試圖將厚嘴鸚哥重新引進美國西南部，但在亞利桑那州的試驗結果不如預期。