Tyranovec rubínový (Pyrocephalus obscurus) je malý pěvec z čeledi tyranovitých, který se vyskytuje v celé Jižní Americe a na jihu Severní Ameriky. Díky svému zářivě červenému zbarvení představuje nápadnou výjimku mezi jinak převážně nenápadnými tyranovitými. Samci mají jasně červenou korunku, hruď a spodní část těla, zatímco křídla a ocas jsou hnědavé. Samice postrádají toto výrazné zbarvení a lze je snadno zaměnit za tyranovce Sayova. Zpěv tyranovce rubínového je proměnlivý zvuk „pit pit pit pidddrrrreeedrr“, který je důležitý pro vymezení teritoria. Preferuje břehové porosty a polootevřená stanoviště. Jako vzdušný hmyzožravec loví kořist za letu. Jejich několikaměsíční pelichání začíná v létě. Přestože jsou sociálně monogamní, dochází u nich k mimopárovým kopulacím a vnitrodruhovému hnízdnímu parazitismu, kdy samice kladou vejce do hnízd jiných jedinců. Samice staví mělká otevřená hnízda a inkubuje bělavá vejce s hnědými skvrnami, přičemž samec ji během inkubace krmí. Během sezóny od března do června vyvedou dvě snůšky po dvou až třech vejcích. Po vylíhnutí krmí mláďata oba rodiče a po 15 dnech jsou schopna letu. Druh byl poprvé popsán koncem 30. let 19. století v důsledku cest Charlese Darwina. Taxonomie rodu Pyrocephalus byla v roce 2016 revidována, což vedlo k identifikaci několika nových druhů z poddruhů tyranovce rubínového, včetně dnes již vyhynulého tyranovce ze San Cristóbalu. Populace klesají kvůli ztrátě přirozeného prostředí, ale druh zůstává hojný a čítá miliony jedinců, proto jej Mezinárodní svaz ochrany přírody považuje za málo dotčený.

Der Rubintyrann (Pyrocephalus obscurus) ist ein kleiner Sperlingsvogel aus der Familie der Tyrannen, der in ganz Südamerika und im Süden Nordamerikas verbreitet ist. Aufgrund seiner zinnoberroten Färbung stellt er eine auffällige Ausnahme unter den ansonsten eher unscheinbaren Tyrannen dar. Die Männchen besitzen leuchtend rote Scheitel, Brust- und Unterseiten, während ihre Flügel und Schwänze bräunlich gefärbt sind. Weibchen fehlen diese leuchtenden Farben, was ihre Bestimmung erschwert, da sie leicht mit dem Say-Phoebe verwechselt werden können. Der Gesang des Rubintyranns ist ein variables „pit pit pit pidddrrrreeedrr“, das eine wichtige Rolle bei der Revierabgrenzung spielt. Bevorzugt werden ufernahe Lebensräume und halboffene Landschaften. Als Luftinsektenfresser erbeuten sie ihre Nahrung im Flug. Ihre mehrmonatige Mauser beginnt im Sommer. Obwohl sie sozial monogam sind, kommt es bei Rubintyrannen zu Kopulationen außerhalb der Paarbindung. Zudem praktizieren sie innerartlichen Brutparasitismus, bei dem Weibchen ihre Eier in die Nester anderer Individuen legen. Die Weibchen bauen flache, offene Nestnäpfe und bebrüten die weißlichen, braun gesprenkelten Eier, während das Männchen sie während der Brutzeit füttert. In einer Saison von März bis Juni werden zwei Bruten mit jeweils zwei bis drei Eiern aufgezogen. Nach dem Schlüpfen füttern beide Elternteile die Küken, die nach 15 Tagen flügge sind. Die Art wurde erstmals in den späten 1830er Jahren infolge der Reisen von Charles Darwin beschrieben. Die Taxonomie der Gattung Pyrocephalus wurde 2016 überarbeitet, was zur Identifizierung mehrerer neuer Arten aus den Unterarten des Rubintyranns führte, darunter der heute ausgestorbene San-Cristóbal-Tyrann. Trotz Bestandsrückgängen durch Lebensraumverlust bleibt die Art mit Millionen von Individuen weit verbreitet, weshalb die Weltnaturschutzunion sie als nicht gefährdet einstuft.

El mosquero cardenal, saca-tu-real o turtupilín (Pyrocephalus obscurus), es una de las especies de aves paseriformes en que está compuesto el género Pyrocephalus, perteneciente a la familia de los tiránidos. Este pájaro habita en espacios abiertos de México, América Central y del Sur.

Le Moucherolle vermillon (Pyrocephalus obscurus) ou Moucherolle de Gould, est une espèce de passereaux de la famille des Tyrannidae. La plupart des moucherolles sont plutôt ternes, mais le Moucherolle vermillon est une exception remarquable.

Il pigliamosche vermiglio (Pyrocephalus obscurus) è un piccolo uccello passeriforme della famiglia dei tirannidi, diffuso in tutto il Sud America e nel sud del Nord America. Rappresenta una sorprendente eccezione tra i Tyrannidae, solitamente dal piumaggio spento, grazie alla sua colorazione rosso vermiglio. I maschi presentano vertice, petto e parti inferiori di un rosso brillante, con ali e coda brunastre. Le femmine, prive di questa vivace colorazione, risultano difficili da identificare e possono essere confuse con il pigliamosche di Say. Il canto del pigliamosche vermiglio è un variabile "pit pit pit pidddrrrreeedrr", fondamentale per stabilire il territorio. Predilige habitat ripariali e ambienti semi-aperti. Insettivori aerei, catturano le prede in volo. La loro muta, che dura diversi mesi, inizia in estate. Nonostante siano socialmente monogami, i pigliamosche vermigli praticano la copulazione extra-coppia e il parassitismo di cova intraspecifico, deponendo le uova nei nidi altrui. Le femmine costruiscono nidi a coppa aperti e incubano le uova biancastre macchiate di marrone, nutrite dal maschio durante l'incubazione. In una stagione che va da marzo a giugno vengono deposte due covate di due o tre uova. Entrambi i genitori nutrono i pulcini, che diventano pronti all'involo dopo 15 giorni. La specie fu descritta alla fine degli anni '30 dell'Ottocento in seguito ai viaggi di Charles Darwin. La tassonomia del genere Pyrocephalus è stata rivista nel 2016, portando all'identificazione di diverse nuove specie dalle sottospecie del pigliamosche vermiglio, tra cui l'ormai estinto pigliamosche di San Cristóbal. Sebbene le popolazioni siano diminuite a causa della perdita di habitat, la specie rimane abbondante con milioni di esemplari, motivo per cui l'Unione Internazionale per la Conservazione della Natura la considera a rischio minimo.

De rode tiran (Pyrocephalus obscurus) is een zangvogel uit de familie Tyrannidae (tirannen) die in het Amerikaans flycatchers (vliegenvangers) worden genoemd, maar niet verwant zijn aan de vliegenvangers uit Eurazië. Alle soorten van dit geslacht werden lang beschouwd als ondersoorten met onderling kleine verschillen in het verenkleed. In 2016 gepubliceerd fylogenetisch onderzoek leidde tot de opsplitsing in vier afzonderlijke soorten, waarbij de rode tiran de grootste verbreiding in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika heeft.

Muchołówka rubinowa (Pyrocephalus obscurus) to mały ptak śpiewający z rodziny tyrankowatych, występujący w całej Ameryce Południowej i południowej części Ameryki Północnej. Stanowi uderzający wyjątek wśród zazwyczaj niepozornych tyrankowatych dzięki swojemu ognistoczerwonemu ubarwieniu. Samce mają jaskrawoczerwone ciemię, pierś i spód ciała, przy brązowawych skrzydłach i ogonie. Samice są pozbawione żywej czerwieni i bywają trudne do zidentyfikowania – można je pomylić z filipinką szarą. Śpiew muchołówki rubinowej to zmienne „pit pit pit pidddrrrreeedrr”, które odgrywa ważną rolę w wyznaczaniu terytorium. Ptaki preferują siedliska nadrzeczne i środowiska półotwarte. Jako owadożercy polujący w powietrzu, chwytają zdobycz w locie. Ich kilkumiesięczne pierzenie rozpoczyna się latem. Mimo społecznej monogamii, muchołówki rubinowe angażują się w kopulacje pozapartnerowe. Praktykują również wewnątrzgatunkowy pasożytnictwo lęgowe, polegające na składaniu jaj do gniazd innych osobników. Samice budują płytkie, otwarte gniazda w kształcie czarki i wysiadują białawe jaja w brązowe plamki. Samiec karmi samicę podczas inkubacji. W sezonie trwającym od marca do czerwca składane są dwa lęgi po dwa lub trzy jaja. Po wykluciu oboje rodzice karmią pisklęta, które są gotowe do opuszczenia gniazda po 15 dniach. Gatunek został opisany pod koniec lat 30. XIX wieku w wyniku podróży Karola Darwina. Taksonomia rodzaju Pyrocephalus została zrewidowana w 2016 roku, co doprowadziło do wyodrębnienia kilku nowych gatunków z podgatunków muchołówki rubinowej, w tym wymarłej już muchołówki z San Cristóbal. Populacje zmniejszyły się z powodu utraty siedlisk, choć gatunek pozostaje liczny. Całkowita liczebność populacji liczona jest w milionach, dlatego Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje go za gatunek najmniejszej troski.

O papa-moscas vermelhão (Pyrocephalus obscurus) é uma ave da espécie passeriforme da família dos Tyrant flycatcher encontrado em toda a América do Sul e sul da América do Norte. É uma exceção marcante entre os Tyrannidae geralmente monótonos devido à sua coloração vermelhado.

Огненный мухоед (Pyrocephalus obscurus) — небольшая певчая птица из семейства тиранновых, обитающая по всей Южной Америке и на юге Северной Америки. Это яркое исключение среди обычно невзрачных тиранновых благодаря своей огненно-красной окраске. У самцов ярко-красные темя, грудь и нижняя часть тела, а крылья и хвост коричневатые. Самки лишены яркого красного цвета, и их бывает трудно идентифицировать — их можно спутать с восточным филиппинским фебом. Песня огненного мухоеда представляет собой вариативное «пит-пит-пит-пиддд-рррееедрр», играющее важную роль в установлении территории. Птицы предпочитают прибрежные зоны и полуоткрытые ландшафты. Будучи воздушными насекомоядными, они ловят добычу на лету. Их многомесячная линька начинается летом. Несмотря на социальную моногамию, огненные мухоеды практикуют внебрачные спаривания. Также встречается внутривидовой гнездовой паразитизм, когда самки откладывают яйца в гнезда других особей. Самки строят неглубокие открытые чашеобразные гнезда и насиживают беловатые яйца с коричневыми крапинками. Самец кормит самку во время инкубации. За сезон, длящийся с марта по июнь, откладываются две кладки по два-три яйца. После вылупления оба родителя кормят птенцов, которые готовы к вылету через 15 дней. Вид был впервые описан в конце 1830-х годов в результате путешествий Чарльза Дарвина. Таксономия рода Pyrocephalus была пересмотрена в 2016 году, что привело к выделению нескольких новых видов из подвидов огненного мухоеда, включая ныне вымершего сан-кристобальского мухоеда. Популяции сократились из-за потери среды обитания, хотя вид остается многочисленным. Общая численность исчисляется миллионами, поэтому Международный союз охраны природы относит его к видам, вызывающим наименьшие опасения.