بلبل اندونيسي (الاسم العلمي: Pycnonotus zeylanicus) (بالإنجليزية: Straw-headed Bulbul) هو نوع من الطيور يتبع جنس البلبل من فصيلة البلابل. له صوت جميل ومميز يختلف عن جميع اصوات الطيور اشبه بقطرات الماء مع صدى عالي ، موطنه دول جنوب شرق اسيا ، اندونيسيا، ماليزيا ، تايلند ، يسمى في اندونيسيا كوكاك راوو ، Cucak Rowo ، في عام ١٧٨٣ تم تدوينه بالكتب العلميه وظن ان موطنه الاصلي هو جزيرة سيرلانكا ومن هنا اخذ اسمه بالخطأ ، يعاني من كثرة الصيد من محبي وهواة الطيور المغرده في دول جنوب شرق اسيا وخصوصا اندونيسيا حتى وصل لقائمة الطيور المهدده بالانقراض، ووضع في قائمة الطيور المهدده بالانقراض بشكل حرج عام ٢٠١٨

Bulbul korunkatý (Pycnonotus zeylanicus) je druh pěvce z čeledi bulbulovitých (Pycnonotidae), který se vyskytuje od Malajského poloostrova až po Borneo. Jeho přirozeným prostředím jsou subtropické či tropické vlhké nížinné lesy, mangrovy, vlhké křoviny, zemědělská půda, plantáže a venkovské zahrady. Druh je ohrožen ztrátou přirozeného prostředí a pytláctvím. Bulbul korunkatý je ceněn pro svůj zpěv a je velmi vyhledávaným druhem mezi milovníky ptactva v jihovýchodní Asii, zejména v Indonésii. Tento obchod způsobuje pokles populací v celém areálu výskytu a představuje hlavní překážku jeho ochrany. Odchyt byl v posledních letech usnadněn rozšiřováním cest pro těžbu dřeva v jeho lesním habitatu. V důsledku toho byl bulbul korunkatý v roce 2018 na Červeném seznamu IUCN přeřazen z kategorie ohrožený do kategorie kriticky ohrožený.

Der Gelbscheitelbülbül (Pycnonotus zeylanicus) ist ein in Südostasien heimischer Singvogel. Der 28 cm lange Gelbscheitelbülbül hat am strohgelben Kopf schwarze Augen- und Wangenstreifen und eine weiße Kehle. Der Rücken und der Schwanz sind dunkelbraun, die Flügel sind aschgrau gefärbt, die Handschwingen sind von olivgrünen Federn gesäumt. Die Brust und die Körperseiten sind bräunlich bis grau, die Unterseite ist grau. Der Schnabel ist schwarz, die Füße sind bleigrau, die Iris bräunlich-rot. Bei Aufregung sträubt er seine kurzen, steifen Stirnfedern. Die Geschlechter sind sich ähnlich. Das Weibchen ist kleiner. Der Gesang der Weibchen beschränkt sich darauf, in den laut vorgetragenen Gesang der Männchen einzufallen, oder diesen kurz fortsetzen. Das Verbreitungsgebiet liegt auf den Inseln Sumatra, Borneo und Java, aber auch in Malaysia und in Thailand. Dort bewohnt er das Untergehölz und das Buschwerk der lichten Uferwaldungen in der Nähe von Wasser. Der Gelbscheitelbülbül lebt in kleinen Gruppen von vier oder fünf Vögeln, manchmal auch mehr. Er ernährt sich von Früchten, insbesondere von Beeren. Er frisst auch Insekten, die er nicht im Flug erjagt, sondern vom Blattwerk pickt oder auf den Boden erbeutet.

El bulbul cabeciamarillo (Pycnonotus zeylanicus) es una especie de ave paseriforme de la familia Pycnonotidae nativa de Brunéi, Indonesia, Malasia, Birmania, Tailandia y Singapur. El bulbul cabeciamarillo mide 28 cm de longitud. La cabeza es color amarillo dorado con una franja negra atravesando el ojo y un parche amarillo dorado en la mejilla, un cuello blanco y a partir de las mejillas aparecen líneas blancuzcas. El dorso y la cola son de color marrón oscuro, las alas son de color ceniza y las plumas primarias tienen tonos verde oliva. Los flancos alrededor del pecho y cuerpo varían de color marrón a gris, las partes inferiores son de color gris. El pico es negro, los pies son de color gris plomizo, el iris es de color marrón rojizo. Ambos sexos son similares, aunque la hembra es más pequeña. El área de distribución comprende las islas de Sumatra, Borneo y Java en Indonesia, pero también zonas de Malasia y Tailandia. Sus hábitats son zonas de maleza y arbustos de los tugais cerca de los ríos y charcos. Debido a su melodioso y gorjeante canto, frecuentemente es capturado, y vendido ilegalmente en otros países. Por tal motivo se ha convertido en una especie vulnerable en el Sudeste Asiático.

Tulipääbulbuli (Pycnonotus zeylanicus) on bulbulien heimoon kuuluva varpuslintu. Tulipääbulbulia tavataan Bruneissa, Indonesiassa, Malesiassa, Myanmarissa ja Singaporessa. Laji oli vielä yleinen 1980-luvulla, mutta sen uskotaan sen jälkeen hävinneen Thaimaasta, Jaavalta ja ehkä Sumatraltakin. Laji on vähenemeässä nopeasti häkkilintupyynnin ja elinympäristöjen tuhoutumisen vuoksi, ja koko kannan kooksi on arvioitu alle 2 500 yksilöä. Kansainvälinen luonnonsuojeluliitto luokittelee sen siksi äärimmäisen uhanalaiseksi. Tulipääbulbuli elää jokien, purojen, marskimaiden ja muiden kosteiden alueiden lähellä, yleensä alangoilla. Tulipääbulbulit elävät yleensä pareittain tai pienissä, korkeintaan viiden yksilön perhekunnissa.

Le Bulbul à tête jaune (Pycnonotus zeylanicus) est une espèce de passereau de la famille des Pycnonotidae. Cet oiseau mesure 28-29 cm. Cet oiseau vit au Brunei, en Indonésie, en Malaisie et à Singapour. Il habite les forêts tropicales et subtropicales humides de plaine, les mangroves, les zones de broussailles, les terres cultivées y compris plantations, les jardins en campagne. Il est menacé par la disparition de son habitat.

Il bulbul testapaglierina (Pycnonotus zeylanicus) è una specie di uccello canoro della famiglia Pycnonotidae, diffuso dalla penisola malese al Borneo. I suoi habitat naturali includono foreste pluviali subtropicali o tropicali di pianura, mangrovie, arbusteti umidi, terreni agricoli, piantagioni e giardini rurali. È minacciato dalla perdita di habitat e dal bracconaggio. Il bulbul testapaglierina è apprezzato per le sue doti canore ed è una specie molto ricercata dagli appassionati di uccelli nel sud-est asiatico, specialmente in Indonesia. Questo commercio sta causando riduzioni della popolazione in tutto l'areale della specie e rappresenta un grave ostacolo alla sua conservazione. La cattura è stata facilitata negli ultimi anni dalla diffusione di strade forestali. Per questo motivo, nel 2018, il bulbul testapaglierina è stato riclassificato da vulnerabile a in pericolo critico nella Lista Rossa IUCN.

De geelkruinbuulbuul (Pycnonotus zeylanicus) is een zangvogel uit de familie van de buulbuuls. Het achtervoegsel zeylanicus verwijst naar Ceylon (Sri-Lanka). Dit was een vergissing, de eerste vogels die naar Europa werden opgestuurd en wetenschappelijk gedocumenteerd, kwamen via Java.

Bilbil żółtogłowy (Pycnonotus zeylanicus) – gatunek średniej wielkości azjatyckiego ptaka z rodziny bilbili (Pycnonotidae). Zasiedla Półwysep Malajski oraz część Indonezji. Krytycznie zagrożony wyginięciem. Nie wyróżnia się podgatunków. Bilbile żółtogłowe występują w kontynentalnej części Malezji, w Singapurze i na Borneo (z wyjątkiem jego południowej części). Wymarły na Jawie i prawdopodobnie również w skrajnie południowej Tajlandii; bliski wymarcia na Sumatrze, być może już tam wymarł. Gatunek znany jest także z Taninthayi (południowa Mjanma), gdzie status gatunku jest nieznany. Były niegdyś szeroko rozpowszechnione i pospolite, ich liczebność gwałtownie spadła w latach 80. i 90. XX wieku oraz pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku. W 2018 status gatunku zmieniono na krytycznie zagrożonego wyginięciem (CR, Critically Endangered); wcześniej, od 2016 klasyfikowany był jako zagrożony (EN, Endangered), od 1994 jako narażony (VU, Vulnerable), a od 1988 jako bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Liczebność populacji na wolności szacuje się na 600–1700 dorosłych osobników. Długość ciała wynosi 28–29 cm, masa ciała 80–93 g. Jest to stosunkowo duży i głośny bilbil. Ciemię i policzki złotożółte. Okolice oczu i pasek przyżuchwowy czarny. Gardło białe. Wierzch ciała i pierś pokrywają drobne, białawe paski. Ptaki młodociane mają bardziej matową i brązową głowę. Środowiskiem życia bilbili żółtogłowych są okolice rzek, strumieni, bagna i inne obszary podmokłe. Najczęściej spotykane są na nizinach, ale stwierdzane były do 1100 m n.p.m., na Borneo i Sumatrze lokalnie do 1600 m n.p.m. Prowadzą osiadły tryb życia, przeważnie przebywają w parach lub małych grupach rodzinnych. Przyjemna pieśń przedstawicieli tego gatunku sprawia, że bilbile żółtogłowe są odławiane i trzymane jako zwierzęta domowe. Ceny znacznie wzrastały na przestrzeni czasu; w 1987 pojedynczy ptak kosztował 20$, w 2008 w Medan (Sumatra) pojedynczy ptak kosztował już 1300$. Na Jawie i Bali organizowane są specjalne konkursy śpiewu dla tych ptaków. W zachodnim Borneo w latach 2015–2016 cena za niewytrenowanego ptaka wynosiła 483$, w Bandung ponad 500$. Według danych z 2016, ptaki te są nadal nielegalnie odławiane.

Pycnonotus zeylanicus é uma espécie de ave da família Pycnonotidae. Pode ser encontrada nos seguintes países: Brunei, Indonésia, Malásia, Myanmar e Singapura. Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude, florestas de mangal tropicais ou subtropicais, matagal húmido tropical ou subtropical, terras aráveis, plantações e jardins rurais. Está ameaçada por perda de habitat.

Рыжеголовый бюльбюль (Pycnonotus zeylanicus) — вид певчих птиц семейства бюльбюлевых. Он встречается на территории от Малайского полуострова до Борнео. Его естественная среда обитания включает субтропические или тропические влажные низинные леса, мангровые заросли, кустарники, пахотные земли, плантации и сельские сады. Виду угрожают потеря среды обитания и браконьерство. Рыжеголовый бюльбюль ценится за свои вокальные данные и является крайне востребованным среди любителей птиц в Юго-Восточной Азии, особенно в Индонезии. Эта торговля приводит к сокращению численности популяции по всему ареалу и является серьезным препятствием для его сохранения. В последние годы отлов облегчается распространением лесовозных дорог в местах обитания птиц. В связи с этим в 2018 году статус соломенноголового бюльбюля в Красном списке МСОП был повышен с «уязвимого» до «находящегося на грани исчезновения».

Orangehuvad bulbyl (Pycnonotus zeylanicus) är en akut utrotningshotad tätting i familjen bulbyler som förekommer i Sydostasien.

黃冠鵯（学名：Pycnonotus zeylanicus）是鵯科鵯屬的一种鸟类，其种加词“zeylanicus”意为“锡兰（现为斯里兰卡）的”。分佈在汶萊、印尼、馬來西亞、緬甸及新加坡的鵯屬。牠們棲息在亞熱帶或熱帶低地的潮濕森林、紅樹林、潮濕叢林、農地、種植林及花園，但卻受到失去棲息地的威脅。