سنونو شاحب الزور او خطاف الصخور الشاحب اللون (الاسم العلمي: Hirundo obsoleta) أو (الاسم العلمي: Ptyonoprogne obsoleta) (بالإنجليزية: Pale Crag Martin) هو طائر ينتمي إلى سنونو (فصيلة: Hirundinidae).

Jiřička skalní (Ptyonoprogne obsoleta) je malý pěvec z čeledi vlaštovitých, který je stálý v severní Africe a jihozápadní Asii až po Pákistán. Hnízdí hlavně v horách, ale i v nižších polohách, zejména ve skalnatých oblastech a v blízkosti měst. Na rozdíl od většiny vlaštovek se často vyskytuje daleko od vody. Je dlouhá 12–13 cm, má převážně hnědé opeření, světlejší na horní části hrudi a spodních křídelních krovkách, a při roztažení ocasu za letu jsou patrná bílá „okénka“. Obě pohlaví vypadají podobně, ale mladí ptáci mají světlé lemy na svrchních částech těla a letkách. Dříve byla považována za severní poddruh jiřičky skalní z jižní Afriky, ačkoliv je menší, světlejší a má bělejší hrdlo. Jiřička skalní loví létající hmyz podél skalních stěn pomalým letem s častým plachtěním. Její hlas je tiché cvrlikání. Tato jiřička staví hluboké miskovité hnízdo na chráněném vodorovném povrchu nebo úhlednou čtvrtkou koule na svislé skalní stěně či zdi. Hnízdo je postaveno z hliněných kuliček a vystláno trávou nebo peřím; může být umístěno na přirozených místech pod skalními převisy nebo na lidských stavbách, jako jsou budovy a mosty. Často je využíváno opakovaně pro další snůšky nebo v následujících letech. Tento druh hnízdí často solitérně, ale na vhodných místech mohou hnízdit malé skupiny blízko sebe. Dvě až tři vejce v typické snůšce jsou bílá s hnědými a šedými skvrnami a oba rodiče je inkubují 16–19 dní. Poté oba rodiče krmí mláďata. Vylétnutí z hnízda trvá dalších 22–24 dní, ačkoliv se mladí ptáci po prvním letu ještě několik dní vracejí do hnízda nocovat. Jiřičku skalní za letu loví několik druhů rychlých a obratných sokolovitých dravců, jako jsou ostříži, a občas trpí parazity, ale nečelí žádným zásadním hrozbám. Vzhledem k areálu o rozloze téměř 20 milionů kilometrů čtverečních a početné, zjevně rostoucí populaci není považována za zranitelnou a na Červeném seznamu IUCN je hodnocena jako málo dotčený druh.

Die Wüstenschwalbe (Ptyonoprogne obsoleta) ist eine Vogelart aus der Familie der Schwalben (Hirundinidae), die in Marokko, Mauretanien, Algerien, Libyen, Niger, Tschad, Sudan, Eritrea, Äthiopien, Somalia, Ägypten, Israel, Libanon, Türkei, Iran, Irak, Jemen, Saudi-Arabien, Oman, Vereinigte Arabische Emirate, Afghanistan, und Pakistan verbreitet ist. Der Bestand wird von der IUCN als nicht gefährdet (Least Concern) eingeschätzt.

El avión pálido​ (Pytonoprogne obsoleta) es una pequeña ave paseriforme de la familia Hirundinidae que habita en el norte de África y el sudoeste de Asia, hasta Pakistán. Vive en montañas y áreas de menor altitud, especialmente en hábitats rocosos y cerca de asentamientos humanos. A diferencia de la mayoría de las golondrinas, suele encontrarse lejos del agua. Mide entre 12 y 13 cm, con un plumaje mayormente marrón, una tonalidad más clara en la parte superior del pecho y debajo de las alas, y pequeños toques blancos visibles al desplegar la cola en vuelo. Ambos sexos tienen una apariencia similar, aunque los ejemplares jóvenes muestran puntas más claras en las partes superiores y las plumas de vuelo. Inicialmente, se la clasificó como subespecie del avión isabelino, del sur de África, aunque es más pequeña, clara y presenta un cuello blanco. El avión pálido captura insectos voladores cerca de paredes rocosas o acantilados, con un vuelo lento y maniobras constantes. Su llamado consiste en un gorjeo suave. Construye nidos en forma de cuenco profundo sobre superficies horizontales protegidas o de cuarto de esfera contra paredes o acantilados. Los elabora con barro y los decora con pasto o plumas. Se encuentran tanto en lugares naturales bajo salientes rocosas como en estructuras humanas, como edificios, represas, alcantarillas o puentes, y los reutiliza en temporadas posteriores. Estas aves suelen anidar en solitario, aunque a veces forman pequeños grupos en sitios propicios. Suelen poner dos o tres huevos blancos con manchas grises y marrones, incubados por ambos adultos durante dieciséis a diecinueve días. Tanto el macho como la hembra alimentan a los pichones, que vuelan por primera vez entre los veintidós y veinticuatro días, pero regresan al nido durante algunos días más. El avión pálido sirve como presa de halcones ágiles y veloces, como los alcotanes, y ocasionalmente aloja parásitos. Sin embargo, no enfrenta amenazas significativas. Su amplia distribución, de aproximadamente 6 millones de km², y su población en crecimiento lo clasifican como especie de preocupación menor según la Lista Roja de la UICN.

L'Hirondelle du désert (Ptyonoprogne obsoleta) est une espèce de petits passereaux de la famille des Hirundinidae qui réside en Afrique du Nord et en Asie de l'Ouest jusqu'au Pakistan.

La rondine montana pallida (Ptyonoprogne obsoleta) è un piccolo uccello passeriforme della famiglia delle rondini, stanziale nel Nord Africa e nell'Asia sud-occidentale, fino al Pakistan. Si riproduce principalmente in montagna, ma anche a quote inferiori, specialmente in aree rocciose e vicino alle città. A differenza della maggior parte delle rondini, si trova spesso lontano dall'acqua. È lunga 12-13 cm, con un piumaggio prevalentemente marrone, tonalità più chiare sul petto superiore e sulle copritrici sottolari, e con "finestre" bianche sulla coda aperta in volo. I sessi sono simili nell'aspetto, ma i giovani hanno frange chiare sulle parti superiori e sulle penne remiganti. In passato era considerata la sottospecie settentrionale della rondine montana dell'Africa meridionale, sebbene sia più piccola, più chiara e con la gola più bianca rispetto a quella specie. La rondine montana pallida caccia lungo le pareti rocciose insetti volanti usando un volo lento con molte planate. Il suo richiamo è un cinguettio sommesso. Questa rondine costruisce un nido a coppa profonda su una superficie orizzontale riparata, o un quarto di sfera ordinato contro una parete rocciosa verticale. Il nido è costruito con palline di fango e rivestito di erba o piume, e può essere costruito in siti naturali sotto sporgenze rocciose o su strutture artificiali come edifici e ponti. Viene spesso riutilizzato per covate successive o negli anni successivi. Questa specie è spesso un riproduttore solitario, ma piccoli gruppi possono riprodursi vicini in luoghi adatti. Le due o tre uova di una covata tipica sono bianche con macchie marroni e grigie, e sono incubate da entrambi gli adulti per 16-19 giorni prima della schiusa. Entrambi i genitori nutrono poi i pulcini. L'involo richiede altri 22-24 giorni, sebbene i giovani uccelli ritornino al nido per appollaiarsi per alcuni giorni dopo il loro primo volo. La rondine montana pallida viene catturata in volo da diverse specie di falchi veloci e agili, come i lodolai, e talvolta trasporta parassiti, ma non affronta minacce importanti. A causa del suo areale di quasi 20 milioni di chilometri quadrati e di una popolazione ampia e apparentemente in aumento, non è considerata vulnerabile ed è valutata come a rischio minimo nella Lista Rossa IUCN.

De vale rotszwaluw (Ptyonoprogne obsoleta) is een zangvogel uit de familie van de zwaluwen (Hirundinidae). Deze soort werd eerder samen met de Kaapse rotszwaluw (P. fuligula) wel als één soort beschouwd.

Jaskółka skalna (Ptyonoprogne obsoleta) to mały ptak wróblowy z rodziny jaskółkowatych, osiadły w Afryce Północnej i południowo-zachodniej Azji, aż po Pakistan. Gnieździ się głównie w górach, ale także na niższych wysokościach, zwłaszcza na terenach skalistych i w pobliżu miast. W przeciwieństwie do większości jaskółek, często przebywa z dala od wody. Osiąga 12–13 cm długości, ma głównie brązowe upierzenie, jaśniejsze na górnej części piersi i pokrywach podskrzydłowych, z białymi „oknami” na ogonie widocznymi w locie. Płcie są do siebie podobne, lecz młode osobniki mają jasne obrzeżenia piór na wierzchu ciała i lotkach. Dawniej uważano ją za północny podgatunek jaskółki skalnej z Afryki Południowej, choć jest od niej mniejsza, bledsza i ma bielsze gardło. Jaskółka skalna poluje na owady w locie wzdłuż ścian skalnych, poruszając się powolnym lotem z częstym szybowaniem. Jej głos to delikatne świergotanie. Ptak buduje głębokie, miseczkowate gniazdo na osłoniętej poziomej powierzchni lub zgrabną ćwierćkulę na pionowej skale lub ścianie. Gniazdo jest zbudowane z grudek błota i wyścielone trawą lub piórami; może być umieszczone w naturalnych niszach pod nawisami skalnymi lub na konstrukcjach stworzonych przez człowieka, takich jak budynki i mosty. Często jest wykorzystywane ponownie w kolejnych lęgach lub latach. Gatunek ten zazwyczaj gnieździ się samotnie, ale w sprzyjających miejscach małe grupy mogą gniazdować blisko siebie. Typowy lęg składa się z dwóch lub trzech białych jaj z brązowymi i szarymi plamkami, wysiadywanych przez oboje rodziców przez 16–19 dni. Następnie oboje rodzice karmią pisklęta. Młode opierzają się po kolejnych 22–24 dniach, choć przez kilka dni po pierwszym locie wracają do gniazda na nocleg. Jaskółka skalna pada ofiarą szybkich i zwinnych sokołów, takich jak kobuzy, i bywa atakowana przez pasożyty, ale nie stoi w obliczu poważnych zagrożeń. Ze względu na ogromny zasięg występowania (prawie 20 milionów km²) oraz dużą i prawdopodobnie rosnącą populację, nie jest uważana za gatunek zagrożony i posiada status najmniejszej troski (LC) na Czerwonej liście IUCN.

Ptyonoprogne obsoleta é uma espécie de ave da família Hirundinidae. Pode ser encontrada nos seguintes países: Afeganistão, Argélia, Chade, Egito, Eritreia, Índia, Irão, Iraque, Israel, Jordânia, Cuaite, Líbia, Mauritânia, Marrocos, Níger, Omã, Paquistão, Palestina, Catar, Arábia Saudita, Somália, Sudão, Tunísia, Emirados Árabes Unidos, Sahara Ocidental e Iémen.

Бледная скальная ласточка (Ptyonoprogne obsoleta) — небольшая воробьиная птица семейства ласточковых, оседло обитающая в Северной Африке и Юго-Западной Азии, вплоть до Пакистана. Гнездится преимущественно в горах, но встречается и на меньших высотах, особенно в скалистой местности и вблизи городов. В отличие от большинства ласточек, часто держится вдали от воды. Длина тела составляет 12–13 см, оперение преимущественно коричневое, более светлое на верхней части груди и кроющих перьях крыла, с белыми «окнами» на хвосте, заметными в полете. Половой диморфизм отсутствует, но у молодых особей светлые каемки на перьях верхней части тела и маховых перьях. Ранее считалась северным подвидом скальной ласточки южной Африки, хотя она меньше, бледнее и имеет более белое горло. Бледная скальная ласточка охотится на летающих насекомых вдоль скал, используя медленный полет с частым планированием. Ее голос — мягкое щебетание. Птица строит глубокое чашеобразное гнездо на защищенной горизонтальной поверхности или аккуратную четвертьсферу на вертикальной скале или стене. Гнездо строится из комочков грязи и выстилается травой или перьями; может располагаться в естественных нишах под скальными навесами или на искусственных сооружениях, таких как здания и мосты. Часто используется повторно для следующих выводков или в последующие годы. Этот вид обычно гнездится одиночно, но в подходящих местах небольшие группы могут селиться близко друг к другу. Кладка обычно состоит из двух-трех белых яиц с коричневыми и серыми пятнами, которые насиживаются обоими родителями в течение 16–19 дней. Оба родителя кормят птенцов. Оперяются птенцы еще через 22–24 дня, хотя молодые птицы возвращаются в гнездо на ночлег в течение нескольких дней после первого полета. Бледная скальная ласточка становится добычей быстрых и ловких соколов, таких как чеглоки, и иногда страдает от паразитов, но серьезных угроз для вида нет. Благодаря огромному ареалу (почти 20 млн кв. км) и большой, по-видимому, растущей популяции, вид не считается уязвимым и имеет статус «Вызывающий наименьшие опасения» в Красном списке МСОП.

Blek klippsvala (Ptyonoprogne obsoleta) är en fågel i familjen svalor inom ordningen tättingar. Den är en stannfågel i norra Afrika och sydvästra Asien österut till Pakistan. Arten häckar vanligen i bergstrakter, men även på lägre nivåer, framför allt i klippiga områden och kring städer. Olikt andra svalor hittas den ofta långt från vatten. Fågeln är 12–13 centimeter lång och huvudsakligen brun, blekare på övre delen av bröstet och på undre vingtäckarna samt har vita "fönster" på stjärten i flykten. Könen är lika, men ungfåglar har bleka kanter på ovansidans och vingarnas fjädrar. Den ansågs tidigare utgöra en del av afrikansk klippsvala och vissa auktoriteter behandlar den fortfarande på det viset, som svenska Birdlife Sverige och tongivande Clements et al. Blek klippsvala är dock i jämförelse mindre, blekare och har vitare strupe. Fågeln jagar utmed klippbranter efter flygande insekter, relativt långsamt och med mycket glid. Lätet är ett mjukt kvitter. Den bleka klippsvalan häckar oftast enskilt utmed vertikala klippbranter, broar eller byggnader. I boet av lera som fodrats med gräs eller fjädrar lägger den två till tre ägg. Båda föräldrar hjälps åt att ruva och mata ungarna. Fågeln är ett vanligt byte för falkar som lärkfalk, men anses inte hotad. Internationella naturvårdsunionen IUCN kategoriserar den som livskraftig.