Výreček jižní (Ptilopsis granti) je poměrně malá sova z čeledi puštíkovitých (Strigidae). Je původem z jižní poloviny Afriky. Dříve byl považován za poddruh výrečka bělolícího (P. leucopsis), ale dnes jsou oba běžně považovány za samostatné druhy.

Die Südbüscheleule oder Südliche Weißgesichtseule (Ptilopsis granti) ist eine mittelgroße Eulenart aus der Familie der Eigentlichen Eulen (Strigidae). Sie erreicht eine Körperlänge von 24 bis 28 Zentimetern, eine Flügelspannweite von 60 bis 66 Zentimetern (Einzelflügellänge ca. 20 Zentimeter) sowie ein Gewicht von 190 bis 275 Gramm. Männchen sind üblicherweise ein wenig kleiner und leichter als Weibchen. Äußerlich ähnelt die Südliche Weißgesichtseule stark ihrer Schwesterart, der Nördlichen Weißgesichtseule (Ptilopsis leucotis): Das Federkleid ist allgemein bräunlich-grau, das Gesicht hellgrau bis weiß mit auffälliger schwarzer Umrandung. Auffällig und lang sind auch die Ohrbüschel (namensgebend für die Gattung). Bei einem Großteil des Deckgefieders weisen die Federn einen dunklen Schaft sowie eine dunkle Querstrichelung der Fahne auf. Die Schwung- und Schwanzfedern zeichnen sich durch ein Muster aus breiten hellen und dunklen Querstreifen aus. Von ihrer nördlichen Schwesterart unterscheidet sie sich vor allem akustisch, durch ihren andersartigen Ruf. Wie die meisten Eulen ist die Südliche Weißgesichtseule nachtaktiv. Bei Gefahr plustert sich die Südliche Weißgesichtseule entweder stark auf, um größer zu wirken (bei geringfügig größeren Feinden), oder sie erstarrt, streckt sich, legt sämtliches Gefieder eng an den Körper (einschließlich des Kopfgefieders, das u. a. für das typisch breite und flache „Eulengesicht“ verantwortlich ist) und zieht die Augen zu schmalen Schlitzen zusammen, sodass ihr Körper, unterstützt durch die Gefiederzeichnung, einem Aststumpf ähnelt (bei deutlich größeren Feinden). Die Lebenserwartung in freier Wildbahn beträgt ca. 8 Jahre und in menschlicher Obhut ca. 10 Jahre, in Ausnahmefällen bis zu 30 Jahre.

El autillo cariblanco sureño (Ptilopsis granti) es una especie de ave estrigiforme de la familia Strigidae nativa del sur de África. Anteriormente era considerada como una subespecie del autillo cariblanco norteño (Ptilopsis leucotis) pero los dos son ahora comúnmente tratados como especies separadas.

Kirjonaamapöllönen (Ptilopsis granti) on jokseenkin pieni pöllöihin kuuluva lintu. Sitä tavataan Afrikassa päiväntasaajan eteläpuolisissa maissa. Sitä on aiemmin pidetty valkonaamapöllösen (P. leucopsis) alalajina mutta nykyisin ne katsotaan yleensä eri lajeiksi. Se on 22–28 cm pitkä ja painaa 185–220 grammaa. Se on yläpuolelta harmaa mustin juovin, ja hartiahöyhenissä on valkoisia täpliä. Alapuolelta se on vaalea ja siinä on tummia juovia. Valkoista naamaa reunustaa musta reunus, ja suurien oranssien silmien ympärillä on mustaa. Päässä on kaksi korvatupsua. Nuorilla linnuilla naama on harmaa. Se ääntelee nopein pulputtavin huhuilusarjoin, yleensä yöaikaan ja toistaen. Sen esiintymisalue ulottuu Gabonista itään ja etelään Keniaan ja Namibiaan sekä Etelä-Afrikan pohjoisosiin. Linnun elinpiiriä on savanni ja kuiva metsä. Yleensä sen näkee yksin tai pareittain. Se saalistaa suuri selkärangattomia ja toisinaan pieniä nisäkkäitä, lintuja ja liskoja. Se munii tavallisesti jonkun toisen linnun vanhaan pesään. Poikueeseen kuuluu kaksi tai kolme munaa, joita se hautoo noin 30 päivää. Nuoret linnut lähtevät pesästä noin kuukauden kuluttua kuoriutumisesta. Linnulla on erikoinen kyky muuttaa ulkonäköään vaaran uhatessa. Se voi paisuttaa ruumistaan karkottaakseen muut pöllöt, tai se voi kaventaa itsensä näyttääkseen puun oksalta.

Le Petit-duc de Grant (Ptilopsis granti) est une espèce d'oiseaux de la famille des Strigidae.

L'assiolo facciabianca meridionale (Ptilopsis granti) è un gufo di dimensioni piuttosto ridotte appartenente alla famiglia Strigidae. È originario della metà meridionale dell'Africa. In passato era considerato una sottospecie dell'assiolo facciabianca settentrionale (P. leucopsis), ma oggi le due specie sono comunemente trattate come distinte.

De zuidelijke witwangdwergooruil (Ptilopsis granti synoniem: Otus leucotis granti) is een vogel uit de familie Strigidae (uilen). In de vorige eeuw werd de soort nog beschouwd als ondersoort van wat nu de noordelijke witwangdwergooruil heet.

Szlarogłówka południowa (Ptilopsis granti) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae), podrodziny puszczyków. Występuje w południowej połowie Afryki. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała szlarogłówki południowej mieści się w przedziale ok. 22–24 cm. Znane masy ciała samców to 185–240 g, samic – 225–275 g; jeden osobnik nierozpoznanej płci ważył 276 g. W porównaniu do szlarogłówki północnej upierzenie P. granti jest ciemniejsze, bardziej szare (mniej w nim odcieni ochry). Wymiary szczegółowe: długość skrzydła 191–206 mm, ogona – 88–100 mm. U osobników dorosłych ogół upierzenia niemal jednolicie szary z wyraźnymi czarnymi znaczkami. Szlara prawie biała, posiada kontrastowe, czarne krawędzie. Pęczki piór nad oczami przybierają ten sam kolor co wierzch głowy, jednak bez widocznych czarnych zakończeń czy stosin – zamiast tego pęczki zdobią czarne paski i prążki. Tył głowy i kark wyróżniają wyraźnie czarne stosiny piór i drobne prążki. Wierzch ciała mniej więcej jednolicie szary, nie widać na nim śladów brązu czy ochry. Zewnętrzne chorągiewki barkówek białe z czarną krawędzią, która tworzy na złożonym skrzydle czarną linię na ramieniu. Pokrywy skrzydłowe w wyższej części skrzydła posiadają czarne paski. Na lotkach i sterówkach można dostrzec paski z jaśniejszego i ciemniejszego odcienia szarości. Spód ciała porastają jasnoszare pióra o czarnych stosinach i delikatnych, ciemnych prążkach; są one mniej widoczne niż u szlarogłówki północnej. U dorosłych tęczówka może mieć barwę od czerwonopomarańczowej do czerwonej. Osobniki młode mają oczy żółtoszare, przed opierzeniem się żółcieją. Dziób o barwie kremowej. Nieopierzone części stóp szarobrązowe.

O Mocho-de-faces-brancas (Ptilopsis granti) é uma espécie de ave estrigiforme pertencente à família Strigidae. é nativa do sudeste da África e mede de 22 à 28 centímetros. Seus ovos são postos geralmente no ninho de outros pássaros. A ninhada contem dois ou três ovos que são incubados por aproximadamente 30 dias. As corujas jovens deixam o ninho um mês após nascerem. Esta coruja tem a habilidade de modificar sua aparência em situações de perigo e ameaça. Ela pode aumentar seu corpo para defender-se de outras corujas, ou aparentar diminuir de tamanho para camuflar-se como um galho.

Южная белолицая совка (лат. Ptilopsis granti) — вид птиц из семейства совиных (Strigidae), обитающих в Южной Африке. Длина тела птицы — от 20 или 22 до 24 сантиметров, вес, как правило, составляет 185—220 грамм (у самцов — от 185 до 240 грамм; самки же крупнее самцов и их вес варьируется от 215 до 275 грамм). Размах крыльев варьируется от 191 до 206 миллиметров, а длина хвоста — от 88 до 100 миллиметров. Имеет выступающие пучки ушей и характерный белый лицевой диск с чёрной окантовкой. Верхняя часть туловища совки — серебристо-серая с чёрными отметинами, нижняя — более светлая с чёрными полосами и мелкими вермикуляциями. Цвет глаз — оранжевый. Птенцы южных белолицых совок обладают пуховым покровом белого цвета, цвет их глаз — жёлто-серый. К моменту оперения птенцы имеют окраску, аналогичную родительской, однако с менее выраженным рисунком оперения, цвет глаз же близится к ярко-оранжевому, как и у взрослых особей. Ареал южной белолицей совки — Южная Африка, наиболее часто встречается на территории таких государств, как Намибия, Ботсвана, Зимбабве, Мозамбик. Обитает птица в саваннах, редколесье и речных лесных массивах. Совки гнездятся в дуплах деревьях или старых палочных гнёздах других птиц в период с мая по ноябрь, откладывая по 2—3 яйца (инкубация яиц длится 30 дней). Молодые птицы покидают гнездо к первому месяцу жизни и становятся самостоятельными к шести неделям.

Sydlig gråuggla (Ptilopsis granti) är en fågel i familjen ugglor inom ordningen ugglefåglar.