قطا عراقي أو قطا مسنن الذيل (الاسم العلمي: Pterocles alchata) (بالإنجليزية: Pin-tailed Sandgrouse) هو طائر ينتمي إلى قطويات (فصيلة: Pteroclididae).

Stepokur krásný (Pterocles alchata) je středně velký pták z čeledi stepokurovitých. Má malou hlavu a krk připomínající holuba a robustní, kompaktní tělo. Má dlouhá špičatá křídla, která jsou zespodu bílá, dlouhý ocas a rychlý přímý let. Hejna létají k napajedlům za úsvitu. Volání je hlasité „kattar-kattar“. Tento společenský druh hnízdí na suchých otevřených bezlesých pláních a podobných biotopech. Hnízdo je důlek v zemi, do kterého klade dvě nebo tři krémově zbarvená vejce s maskovacím vzorem. Vejce inkubují obě pohlaví. Stepokur krásný měří asi 35 centimetrů. Jeho hlava a svrchní partie jsou žlutozelené. Spodní partie jsou bílé s kaštanovým prsním pásem oddělujícím břicho od zeleného krku. Pohlaví jsou si poněkud podobná, ale samice je lépe maskovaná a má kratší ocas než samec. Existují dva poddruhy; P. a. alchata hnízdí v jižní Evropě a P. a. caudacutus hnízdí v severozápadní Africe, na Blízkém východě a v jihovýchodní Asii. Je částečně tažný, přičemž někteří asijští ptáci se v zimě přesouvají na Blízký východ a do severního Pákistánu. Samci východní rasy mají matnější spodní partie než evropští ptáci a samice mají bílé, nikoliv žluté, křídelní krovky.

Das Spießflughuhn (Pterocles alchata) ist eine kontrastreich gefärbte Art aus der Familie der Flughühner und gehört neben dem Sandflughuhn und dem noch bis zu Beginn des 20. Jahrhunderts invasionsartig einfliegenden Steppenflughuhn zu den Arten dieser Familie, die auch in Europa vorkommen.

La ganga ibérica o ganga común (Pterocles alchata) es una especie de ave pterocliforme de la familia Pteroclidae propia del sur de Eurasia y el norte de África. Es un ave adaptada a terrenos semidesérticos y esteparios. La ganga ibérica es un ave con aspecto de paloma rechoncha que mide entre 31 y 39 cm de largo. El colorido de su plumaje en general es críptico, y en él se entremezclan moteados y listados de colores verde oliva, pardos, anaranjados, amarillos, grises y negros en las partes superiores. El plumaje de la mayor parte de sus partes inferiores, incluidas sus características patas, es blanco. Presenta dimorfismo sexual y el plumaje del macho varía a lo largo del año. En la época de cría el macho tiene el píleo, la mayor parte del cuello, la espalda y las coberteras de la parte inferior de las alas de color verdoso ocráceo con moteado amarillo claro. Sus mejillas son amarillas y tienen una lista negra que se extiende desde el ojo hasta la nuca y una mancha negra en la garganta, inmediatamente bajo el pico. Presenta una amplia banda de color castaño anaranjado en forma de media luna cubriendo su pecho, que está enmarcada por líneas negras por encima y por debajo. Sus ojos son pardos y su pico grisáceo. Las coberteras exteriores de las alas son castañas con bordes negros y blancos, y sus primarias son negras con bordes claros, lo que en vuelo proporciona a la parte inferior de las alas un marco oscuro. Obispillo y cola presentan un listado negro y ocre, y presenta las plumas centrales de la cola alargadas, de color gris oscuro, que sobresalen del resto. Fuera de la época de cría todas sus partes superiores, incluidos el píleo y las mejillas adquieren el listado negro y ocre, y desaparece de la garganta la mancha negra que ve vuelve blanquecina.

Jouhihietakyyhky (Pterocles alchata) on hietakyyhkylaji. Jouhihietakyyhky on 28–32 cm pitkä, lisäksi sillä on 2–10 cm pitkät pyrstöjouhet. Lajin siipiväli on 55–63 cm. Jouhihietakyyhkyllä on valkoinen vatsa ja siiven alapeitinhöyhenet. Koiraan siipien peitinhöyhenet ovat kellanvihreät ja niiden kärjet ovat mustat. Hartioilla ja selässä koiraalla on kullanvihreitä täpliä. Kurkku on musta ja päälaki, niska ja kaulavyö oliivinvihreät. Posket ovat punaruskeat ja rinnassa on mustien juovien rajaama ruskea vyö. Naaraan siipien peitinhöyhenet ovat vähemmän vihertäviä ja niissä on tiheässä mustia raitoja. Myös päälaella ja niskassa sillä on tiheää poikkiraidoitusta. Kurkku on valkoinen. Posket ja rintavyö ovat himmeämmän ruskeat kuin koiraalla. Jouhihietakyyhkyn ääni on särähtävän kova ja laskeva ”rraahr-au”, jota se päästää lennossa. Jouhihietakyyhkyjä tavataan Ranskassa, Espanjassa, Portugalissa, Pohjois-Afrikassa, Lähi-idässä ja Keski- ja Etelä-Aasiassa. Euroopassa elää arviolta 30 000–63 000 yksilöä. Euroopan kanta muodostaa 5–24 prosenttia koko maailman kannasta, joten hyvin varovainen arvio koko maailman kannasta on 130 000–1 500 000 yksilöä. Jouhihietakyyhky käy aamuisin juomapaikoilla. Laji saattaa kerääntyä tuhansien yksilöiden parviksi.

Le Ganga cata (Pterocles alchata) est une espèce d'oiseaux de taille moyenne de la famille des Pteroclidae. L'espèce a été décrite par le naturaliste suédois Carl von Linné en 1766 sous le nom de Pterocles alchata. Le Ganga cata a une longueur de 31 à 39 cm. Sa tête et ses parties supérieures sont vert-jaunâtre. Le dessous du corps est blanc avec une bande pectorale marron, qui sépare le ventre du cou vert. Les sexes sont semblables, mais la queue de la femelle est plus courte que celle du mâle. Les mâles de la race orientale ont les parties inférieures plus ternes que les oiseaux européens, et les femelles ont les couvertures alaires blanches plutôt que jaunes. Ce ganga a une petite tête ressemblant à celle d’un pigeon, mais un corps robuste et compact. Ses longues ailes pointues sont blanches par-dessous ; il a une longue queue et son vol est rapide et direct. Les groupes se rendent aux points d’eau à l’aube.

La grandule mediterranea, grandule comune o semplicemente grandule (Pterocles alchata (Linnaeus, 1766)) è una specie della famiglia degli Pteroclidi originaria di Europa meridionale, Nordafrica e Asia sud-occidentale. Misura 31-39 cm di lunghezza, per un peso di circa 250-408 g nel maschio e 207-370 nella femmina. L'apertura alare è di 54-65 cm. La grandule mediterranea è un robusto uccello di medie dimensioni, dalla colorazione generale criptica, con un misto di macchie e strisce verdi oliva, marroni, beige, gialle, grigie e nere. Le regioni inferiori e le zampe ricoperte di piume sono di colore bianco sporco. I sessi sono differenti, e il piumaggio del maschio varia a seconda del periodo dell'anno. Durante la stagione riproduttiva, ha il vertice, la maggior parte del collo, il dorso e le copritrici del sottoala di colore verde-giallastro, con macchie giallo opache nella regione scapolare. Anche le guance sono gialle, con una sottile striscia nera che si estende dal becco, attraverso l'occhio, fino alla nuca. L'iride è marrone e il becco è grigio ardesia. Sulla gola, immediatamente sotto il becco, è presente una macchia nera, sotto la quale, attorno al petto, si trova una larga banda bruno-rossastra, delimitata sopra e sotto da una sottile striscia nera. Le copritrici alari esterne sono castane, con margini bianchi e neri, e le primarie sono nere con margini chiari: ciò fa sì che in volo sia il margine anteriore dell'ala che quello posteriore appaiano bordati di nero. Il groppone e la coda sono screziati da barre nere e giallo-brunastre e le lunghe timoniere centrali sono grigio ardesia. Al di fuori della stagione riproduttiva, tutte le parti superiori, compresi vertice e guance, sono barrati di nero e giallo-brunastro, mentre la macchia nera sulla gola scompare, divenendo biancastra. La femmina è generalmente simile al maschio, ma ha una colorazione più spenta. Le guance e il collo sono di colore beige-oro e sono privi dei riflessi verdastri presenti nel maschio. Attraverso l'occhio corre una striscia nera. Il mento è bianco e sul petto si trova un'ulteriore fascia giallo-beige con un'ampia striscia nera sopra, un'altra più sottile a circa un terzo della discesa e un'ulteriore striscia nera sottile alla base. Il dorso e le ali sono grigi, barrati di nero. Il groppone e la coda (che presenta timoniere centrali più corte di quelle del maschio) hanno una colorazione simile a quella del maschio, ma presentano barre nere più sottili. I maschi della sottospecie orientale, P. a. caudacutus, hanno le regioni inferiori di un colore più spento rispetto agli uccelli europei, e le femmine hanno copritrici alari bianche invece che gialle. In volo, la grandule mediterranea può essere facilmente identificata grazie alla brillante colorazione bianca delle regioni inferiori e del sottoala, e per le lunghe timoniere centrali della coda.

Het witbuikzandhoen (Pterocles alchata) is een vogel uit de familie van de zandhoenders (Pteroclididae). De soort broedt in Noord-Afrika, het Midden-Oosten, Spanje, Portugal en Zuid-Frankrijk.

Stepówka białobrzucha (Pterocles alchata) – gatunek średniego, częściowo wędrownego ptaka z rodziny stepówek (Pteroclidae). Nieregularnie i wyspowo zasiedla Półwysep Iberyjski, południową Francję, północną Afrykę, Bliski Wschód, Azję Środkową i Południową. Nie jest zagrożona, 2 podgatunki. Wygląd Występuje dosyć wyraźny dymorfizm płciowy. Długie, zaostrzone skrzydła. Samiec ma żółtą głowę oraz gardło, nieco zielonkawy kark. Gardło oddzielone od brązowej piersi cienką czarną kreseczką, a pierś tak samo oddzielona od białego spodu ciała. Samica ma brązowy wierzch głowy w delikatne, czarne i gęste prążki, żółtą pierś, a pod gardłem ograniczoną z obu stron czarnymi paseczkami półobrożę. W przeciwieństwie do samca jej skrzydła są takie jak głowa, ale z mniej gęstymi paskami; u samca są zielonkawe. Ponadto samica ma krótsze wydłużone środkowe sterówki w ogonie. Poza tym obie płcie takie same. Reszta wierzchu ciała, łącznie z ogonem prążkowana. Nogi opierzone aż do szarych stóp. Dziób również szary. Wymiary długość ciała: 31–39 cm rozpiętość skrzydeł: 54–65 cm masa ciała: samce 250–408 g, samice 207–370 g Biotop Ciepłe, suche i bezdrzewne stepy, suche błotne równiny, wyschnięte koryta rzek oraz grunty orne. Głos, zachowanie Zazwyczaj w locie donośne „katta katta” lub „ketarr ketarr”. Jest skrytym ptakiem, w zimie często spotykana w dużych stadach. Lata szybko i po linii prostej. Lęgi Gniazdo to zagłębienie w ziemi. Składa 3 pokryte wzorami kremowe jaja inkubowane przez około 3 tygodnie przez oboje rodziców.

O Cortiçol-de-barriga-branca (Pterocles alchata) é uma ave da família Pteroclididae. É um pouco mais pequeno que o cortiçol-de-barriga-preta, distinguindo-se pelo ventre branco e pela cauda longa. Em Portugal esta espécie, outrora comum, encontra-se à beira da extinção.

Белобрюхий рябок (лат. Pterocles alchata) — вид птиц из семейства рябковых. Белобрюхий рябок примерно 37 см в длину, размах крыльев до 65 см. Брюхо и кончик хвоста белые. Белобрюхий рябок распространён в Южной Европе, Северной Африке и на юго-западе Азии. Обитает в полупустынях и сухих степях. На зимовку этот вид улетает к северному краю Сахары. Птицы питаются преимущественно зёрнами, найденными на земле. Так как корм очень сухой, птицам необходима в большом количестве вода, поэтому они ежедневно неоднократно летают к водопою, который может располагаться на расстоянии до 50 км от места гнездования. Они погружают свои перья в воду и возвращаются назад. Там молодые птицы пропускают мокрые перья родителей через свой клюв.

Vitbukig flyghöna (Pterocles alchata) är en fågel i familjen flyghöns som förekommer från Medelhavsområdet österut till Indien.

Kılkuyruk bağırtlak (Pterocles alchata), bağırtlakgiller familyasından bir kuş türü. Büyüklükleri 31–39 cm civarındadır. Baş ve üst parçalar sarımsı yeşil renktedir. Eşeyler benzerdir ama dişinin kuyruğu erkeğe göre daha kısadır. Bu küçük bağırtlak, güvercin gibi baş ve boyna sahiptir. Ama vücudu kuvvetli ve sıkıdır. Alt kısmı beyaz olan uzun sivri uçlu kanatları vardır. Uzun bir kuyruğa sahiptirler. Hızlı direkt bir uçuşları vardır. Ötüşleri gürültülü bir gatar-gatar'dır. Toplu halde yaşarlar, kuru açık ağaçsız ovalar ve benzer habitatlarda görülürler. Yerde kazarak açtıkları yuvalarına 2-3 krem rengi yumurta koyar. İki eşeyde kuluçkaya yatar.