Hrnčiřík křiklavý (Pseudoseisura lophotes) je středně velký pták z čeledi hrnčiříkovitých (Furnariidae). Popsal jej Ludwig Reichenbach v roce 1853, poddruh argentina pak Kenneth Carroll Parkes v roce 1960. Je stálý a vyskytuje se v lesích a parcích Argentiny, Bolívie, Brazílie, Paraguaye a Uruguaye. Na rozdíl od mnoha jiných ptáků si hrnčiřík křiklavý staví celoročně velká, džbánovitá hnízda, z nichž každé váží mnohonásobně více než pták sám. Hnízdění začíná v polovině listopadu a oba rodiče se rovnoměrně dělí o péči o hnízdo. Inkubace trvá 17–20 dní a mláďata vylétají z hnízda po 19 dnech. Jsou všežraví, živí se především různými členovci, vejci jiných ptáků, ovocem a obilím. Příčiny úmrtnosti dospělců nejsou dobře prozkoumány, mláďata jsou však vystavena parazitismu různým hmyzem. Úspěšnost líhnutí vajec je 59 %. Druh je hodnocen jako málo dotčený.

Der Braunhaubenläufer (Pseudoseisura lophotes) ist ein mittelgroßer Vogel aus der Familie der Töpfervögel (Furnariidae). Er wurde 1853 von Ludwig Reichenbach beschrieben, die Unterart argentina 1960 von Kenneth Carroll Parkes. Er ist nicht wandernd und kommt in den Wäldern und Parks von Argentinien, Bolivien, Brasilien, Paraguay und Uruguay vor. Im Gegensatz zu vielen anderen Vögeln baut der Braunhaubenläufer ganzjährig große, krugartige Nester, die ein Vielfaches seines eigenen Körpergewichts wiegen. Die Brutzeit beginnt Mitte November, wobei sich beide Elternteile die Nestpflege gleichmäßig teilen. Die Inkubation dauert 17–20 Tage, und die Nestlinge werden nach 19 Tagen flügge. Sie sind Allesfresser, die hauptsächlich verschiedene Arthropoden sowie Eier anderer Vögel, Früchte und Getreide fressen. Die Todesursachen bei Erwachsenen sind nicht gut erforscht, Nestlinge sind jedoch dem Parasitismus durch verschiedene Insekten ausgesetzt. Die Erfolgsrate beim Schlüpfen liegt bei 59 %. Die Art gilt als nicht gefährdet.

El cacholote castaño (en Argentina) (Pseudoseisura lophotes), también denominado caserote castaño (en Paraguay), hornerón (en Uruguay), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al género Pseudoseisura. Es nativa del centro sur de Sudamérica. Se distribuye desde el sur de Bolivia y oeste de Paraguay, hacia el sur hasta el centro sur de Argentina y hacia el este hasta el extremo suroeste de Brasil y Uruguay. Esta especie es considerada bastante común en sus hábitats naturales: los bosques y matorrales chaqueños y montes de espinillo hasta los 900 m de altitud. Mide 26 cm y es la mayor especie de su familia. El iris es amarillo. Ostenta una expresiva cresta. Es pardo por arriba, las plumas de la cresta son más grisáceas y oscuras; la rabadilla y la cola son rufo oscuro. La face y garganta son rufas; por abajo es pardo, y las plumas son escamadas más pálido (más pronunciado en Argentina, más oscuro hacia el norte). Camina por el suelo en pequeños grupos familiares, revirando hojas secas, ramas y estiércol seco, buscando presas.

Ruskolinnaorneero, aikaisemmalta nimeltään ruskokatsalotti (Pseudoseisura lophotes) on orneeroiden heimoon kuuluva varpuslintu.

Le Cacholote brun (Pseudoseisura lophotes) est une espèce de passereaux de la famille des Furnariidae.

Il cacholote bruno (Pseudoseisura lophotes) è un uccello di medie dimensioni della famiglia dei Furnariidae. Fu descritto da Ludwig Reichenbach nel 1853, con la sottospecie argentina descritta nel 1960 da Kenneth Carroll Parkes. È una specie stanziale che si trova nelle foreste e nei parchi di Argentina, Bolivia, Brasile, Paraguay e Uruguay. A differenza di molti altri uccelli, il cacholote bruno costruisce grandi nidi a forma di brocca durante tutto l'anno, ognuno dei quali pesa molte volte più dell'uccello stesso. La riproduzione inizia a metà novembre, con entrambi i genitori che condividono equamente la responsabilità della cura del nido. L'incubazione dura 17–20 giorni e i nidiacei involano a 19 giorni. Sono onnivori e si nutrono principalmente di vari artropodi, uova di altri uccelli, frutta e cereali. Le cause di morte negli adulti non sono ben studiate; tuttavia, i nidiacei sono soggetti al parassitismo di vari insetti. Il tasso di successo delle uova è del 59%. È una specie a rischio minimo.

De bruine cachalote (Pseudoseisura lophotes) is een zangvogel uit de familie Furnariidae (ovenvogels).

Pseudoseisura lophotes to średniej wielkości ptak z rodziny garncarzowatych (Furnariidae). Został opisany przez Ludwiga Reichenbacha w 1853 roku, a podgatunek argentina przez Kennetha Carrolla Parkesa w 1960 roku. Jest to gatunek osiadły, zamieszkujący lasy i parki Argentyny, Boliwii, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju. W przeciwieństwie do wielu innych ptaków, Pseudoseisura lophotes przez cały rok buduje duże, dzbanowate gniazda, z których każde waży wielokrotnie więcej niż sam ptak. Okres lęgowy rozpoczyna się w połowie listopada, a oboje rodzice w równym stopniu dzielą się obowiązkami związanymi z opieką nad gniazdem. Inkubacja trwa 17–20 dni, a pisklęta opuszczają gniazdo po 19 dniach. Ptaki te są wszystkożerne, żywią się głównie różnymi stawonogami, a także jajami innych ptaków, owocami i ziarnem. Przyczyny śmiertelności dorosłych osobników nie są dobrze zbadane, jednak pisklęta są narażone na pasożytnictwo ze strony różnych owadów. Skuteczność lęgów wynosi 59%. Gatunek ten jest zaliczany do kategorii najmniejszej troski.

Coperete (Pseudoseisura lophotes) é uma espécie de ave da família dos Furnariídeos. Pode ser encontrada na Argentina, Uruguai, Brasil, Paraguai e Bolívia.

Бурая качолота (Pseudoseisura lophotes) — птица среднего размера из семейства печниковых (Furnariidae). Описана Людвигом Рейхенбахом в 1853 году, а подвид argentina — Кеннетом Кэрроллом Парксом в 1960 году. Это оседлый вид, обитающий в лесах и парках Аргентины, Боливии, Бразилии, Парагвая и Уругвая. В отличие от многих других птиц, Бурая качолота круглый год строит большие гнезда в форме кувшина, каждое из которых весит во много раз больше самой птицы. Размножение начинается в середине ноября, при этом оба родителя в равной степени заботятся о гнезде. Инкубация длится 17–20 дней, птенцы оперяются через 19 дней. Они всеядны, питаются преимущественно различными членистоногими, а также яйцами других птиц, фруктами и зерном. Причины смертности взрослых особей изучены недостаточно, однако птенцы подвержены паразитизму со стороны различных насекомых. Успешность выведения яиц составляет 59%. Вид относится к категории вызывающих наименьшие опасения.

Brun törnskrika (Pseudoseisura lophotes) är en fågel i familjen ugnfåglar inom ordningen tättingar.