Vlhovec mokřadní (Pseudoleistes guirahuro) je druh ptáka z čeledi vlhovcovitých (Icteridae). Vyskytuje se v Argentině, Brazílii, Paraguayi a Uruguayi. Samci vlhovce žlutokostřecového měří v průměru 25,5 cm. Samci váží v průměru 91,2 g a samice v průměru 81,9 g. Obě pohlaví mají stejné zbarvení. Dospělci mají černohnědou hlavu, krk a horní část prsou. Svrchní část těla je převážně hnědá se sytě žlutým kostřecem. Křídla jsou převážně hnědá se sytě žlutými středními a malými krovkami, které vypadají jako nárameníky. Ocas je hnědý. Spodní část prsou a břicho jsou sytě žluté a spodní ocasní krovky hnědé s tenkými žlutými okraji. Obě pohlaví mají hnědou duhovku, černavý zobák a černavé nohy a chodidla. Mladí ptáci jsou podobní dospělcům, ale mají hnědší svrchní část těla s bledšími okraji na některých perech, nažloutlé hrdlo a bledší žlutá prsa se širokými nahnědlými proužky. Vlhovec mokřadní se vyskytuje v Brazílii jižně od linie, která zhruba sleduje západní a střední Mato Grosso – severní Goiás – stát Rio de Janeiro. Jeho areál pokračuje na jih přes východní Paraguay do severní Uruguaye a provincií Corrientes a severní Santa Fe v severovýchodní Argentině. Malý počet jedinců může pronikat dále na jih do severní provincie Entre Ríos. Jeho areál se překrývá se severní částí areálu vlhovce hnědožlutého. Vlhovec mokřadní obývá bažiny, vlhké travnaté porosty, blízké sušší vysočiny, rýžová pole a vlhké savany s řídkými stromy. Je to „jeden z mála vlhovců, kteří se vyskytují v cerrado“. Ačkoliv je to převážně pták nížin, v Brazílii dosahuje nadmořské výšky 1 100 m.

Der Gelbbürzelstärling (Pseudoleistes guirahuro) ist eine Vogelart aus der Familie der Stärlinge (Icteridae). Er kommt in Argentinien, Brasilien, Paraguay und Uruguay vor. Männliche Gelbbürzelstärlinge werden durchschnittlich 25,5 cm lang. Männchen wiegen durchschnittlich 91,2 g und Weibchen durchschnittlich 81,9 g. Die Geschlechter haben das gleiche Gefieder. Erwachsene haben einen schwärzlich-braunen Kopf, Hals und obere Brust. Ihre Oberseite ist größtenteils braun mit einem kräftig gelben Bürzel. Ihre Flügel sind größtenteils braun mit kräftig gelben mittleren und kleinen Deckfedern, die als Epauletten sichtbar sind. Ihr Schwanz ist braun. Die untere Brust und der Bauch sind kräftig gelb und die Unterschwanzdecken braun mit dünnen gelben Rändern. Beide Geschlechter haben eine braune Iris, einen schwärzlichen Schnabel sowie schwärzliche Beine und Füße. Jungvögel ähneln den Erwachsenen, haben aber bräunlichere Oberseiten mit blasseren Rändern an einigen Federn, eine gelbliche Kehle und eine blassere gelbe Brust mit breiten bräunlichen Streifen. Der Gelbbürzelstärling kommt in Brasilien südlich einer Linie vor, die grob dem westlich-zentralen Mato Grosso – nördlichen Goiás – Bundesstaat Rio de Janeiro folgt. Sein Verbreitungsgebiet setzt sich nach Süden durch das östliche Paraguay bis in das nördliche Uruguay und die Provinzen Corrientes und nördliches Santa Fe im Nordosten Argentiniens fort. Kleine Zahlen können weiter südlich bis in die nördliche Provinz Entre Ríos vordringen. Sein Verbreitungsgebiet überschneidet sich mit dem nördlichen Teil des Verbreitungsgebiets des Braun-Gelb-Stärlings. Der Gelbbürzelstärling bewohnt Sümpfe, feuchtes Grasland, nahegelegene trockenere Hochländer, Reisfelder und feuchte Savannen mit vereinzelten Bäumen. Er ist „einer der wenigen Stärlinge, die im Cerrado vorkommen“. Obwohl er hauptsächlich ein Vogel des Tieflandes ist, erreicht er in Brasilien 1.100 m.

El tordo güirahuró, pecho amarillo grande o canario de la sierra (Pseudoleistes guirahuro) es una especie de ave paseriforme de la familia Icteridae propia del sureste de Sudamérica. Se encuentra en Argentina, Brasil, Paraguay y Uruguay. Su hábitat natural son las sabanas secas y los pastizales.

Le Carouge guirahuro (Pseudoleistes guirahuro), aussi appelé Troupiale guirahuro, est une espèce d'oiseaux d'Amérique du Sud de la famille des ictéridés. Le carouge guirahuro habite les prairies sèches et les pâturages parsemés de marais et de milieux humides. La présence de ces deux habitats est important car il niche dans les marais et se nourrit dans la prairie et les terrains agricoles. Le nid est construit dans la végétation dense des marais, généralement en colonie. Les œufs sont au nombre de 3 ou 4. Le vacher luisant pond parfois ses œufs dans son nid.

Il merlo codagialla (Pseudoleistes guirahuro) è una specie di uccello della famiglia Icteridae. Si trova in Argentina, Brasile, Paraguay e Uruguay. I maschi misurano in media 25,5 cm di lunghezza. I maschi pesano in media 91,2 g e le femmine in media 81,9 g. I sessi presentano lo stesso piumaggio. Gli adulti hanno testa, collo e parte superiore del petto bruno-nerastri. Le parti superiori sono per lo più marroni con un groppone giallo intenso. Le ali sono per lo più marroni con copritrici medie e piccole giallo intenso che appaiono come spalline. La coda è marrone. La parte inferiore del petto e il ventre sono giallo intenso e le copritrici sottocaudali sono marroni con sottili bordi gialli. Entrambi i sessi hanno un'iride marrone, un becco nerastro e zampe e piedi nerastri. I giovani sono simili agli adulti ma hanno parti superiori più marroni con bordi più chiari su alcune penne, una gola giallastra e un petto giallo più pallido con ampie striature brunastre. Il merlo codagialla si trova in Brasile a sud di una linea che segue approssimativamente il Mato Grosso centro-occidentale, il Goiás settentrionale e lo stato di Rio de Janeiro. Il suo areale prosegue verso sud attraverso il Paraguay orientale fino all'Uruguay settentrionale e alle province di Corrientes e Santa Fe settentrionale nel nord-est dell'Argentina. Piccoli numeri possono spingersi più a sud fino alla provincia settentrionale di Entre Ríos. Il suo areale si sovrappone alla parte settentrionale di quello del merlo bruno-giallo. Il merlo codagialla abita paludi, praterie umide, altipiani più asciutti vicini, risaie e savane umide con alberi sparsi. È "uno dei pochi icteridi che si trovano nel cerrado". Sebbene sia principalmente un uccello di pianura, in Brasile raggiunge i 1.100 m.

De geelstuitwatertroepiaal (Pseudoleistes guirahuro) is een zangvogel uit de familie Icteridae (troepialen).

Moczarokacyk żółtobrzuchy (Pseudoleistes guirahuro) to gatunek ptaka z rodziny kacykowatych (Icteridae). Występuje w Argentynie, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju. Samce osiągają średnio 25,5 cm długości. Ważą średnio 91,2 g, a samice średnio 81,9 g. Obie płcie mają takie samo upierzenie. Dorosłe osobniki mają czarniawobrązową głowę, szyję i górną część piersi. Wierzch ciała jest w większości brązowy z intensywnie żółtym kuprem. Skrzydła są głównie brązowe z intensywnie żółtymi średnimi i małymi pokrywami, które widoczne są jako naramienniki. Ogon jest brązowy. Dolna część piersi i brzuch są intensywnie żółte, a pokrywy podogonowe brązowe z cienkimi żółtymi krawędziami. Obie płcie mają brązową tęczówkę, czarniawy dziób oraz czarniawe nogi i stopy. Młode osobniki są podobne do dorosłych, ale mają bardziej brązowy wierzch ciała z bledszymi krawędziami niektórych piór, żółtawe gardło i bledszą żółtą pierś z szerokimi, brązowawymi smugami. Moczarokacyk żółtobrzuchy występuje w Brazylii na południe od linii biegnącej mniej więcej przez zachodnio-środkowe Mato Grosso – północne Goiás – stan Rio de Janeiro. Jego zasięg rozciąga się dalej na południe przez wschodnią część Paragwaju do północnego Urugwaju oraz prowincji Corrientes i północnej części Santa Fe w północno-wschodniej Argentynie. Niewielkie liczby mogą docierać dalej na południe do północnej prowincji Entre Ríos. Jego zasięg pokrywa się z północną częścią zasięgu kacykarza brązowo-żółtego. Moczarokacyk żółtobrzuchy zamieszkuje bagna, wilgotne tereny trawiaste, pobliskie suchsze wyżyny, pola ryżowe i wilgotne sawanny z rzadkimi drzewami. Jest to „jeden z niewielu kacykowatych występujących w cerrado”. Choć jest to głównie ptak nizinny, w Brazylii osiąga wysokość 1100 m n.p.m.

O pássaro-preto-soldado, (nome científico: Pseudoleistes guirahuro) é uma ave passeriforme da família Icteridae também conhecido como pássaro-preto-do-brejo, chopim-do-brejo, dragão-do-brejo. Habita várzeas e brejos da Argentina ao sul de Mato Grosso do Sul e Goiás, além de Minas Gerais, Rio de Janeiro e Distrito Federal. Em Minas Gerais é apreciado como animal de estimação por causa de seu belo canto, onde é também é conhecido como melro-amarelo, pintassilgo-do-brejo, melro-d'angola e melro-mineiro.

Желтопоясничный болотный кассик (лат. Pseudoleistes guirahuro) — вид птиц рода болотные кассики семейства трупиаловых. Обитает в Уругвае, южной Бразилии, на востоке Парагвая, а также в провинциях Мисьонес и Корриентес на северо-востоке Аргентины. Подвидов не выделяют. Данный вид птиц имеет гузку, плечи, а также живот жёлтого цвета. Основной цвет — тёмно-коричневый. Клюв тонкий. Голова черноватого цвета; грудь, спина и крылья черновато-коричневые. Оба пола похожи. Желтопоясничные болотные кассики демонстрируют небольшую разницу в массе между полами: самцы в среднем весят 91,2 г, а самки — в среднем 81,9 г. Размер представителей данного вида составляет 25 см.

Gulgumpad trupial (Pseudoleistes guirahuro) är en fågel i familjen trupialer inom ordningen tättingar.