Káně pláštíková (Pseudastur polionotus) je jihoamerický druh dravého ptáka z čeledi jestřábovitých.

Der Mantelbussard (Pseudastur polionotus, Syn.: Leucopternis polionotus, Leucopternis polionota, Buteo polionotus) ist ein Greifvogel aus der Familie der Habichtartigen, die in Brasilien, Uruguay, und Paraguay vorkommt. Der Bestand wird von der IUCN als potentiell gefährdet (Near Threatened) eingeschätzt. Die Art gilt als monotypisch.

El busardo blanquinegro (Pseudastur polionotus) también conocido como aguilucho blanco o gavilán blanco, es una especie de ave falconiforme de la familia Accipitridae. Se distribuye a través de Brasil, Paraguay y Uruguay. Habita en bosques húmedos de tierras bajas, cada vez es más raro debido a la pérdida de su hábitat. No tiene subespecies reconocidas.

Argentiinanviidakkohaukka (Leucopternis polionotus) on haukkojen heimon viidakkohaukkojen sukuun kuuluva lintulaji. Sitä tavataan Brasiliassa ja Paraguayssa ja myös Uruguayssa, jossa sen alkuperä on kuitenkin tuntematon. Sen populaatio on pieni, sillä sen elinalueita hävitetään. Toistaiseksi se on luokiteltu silmälläpidettäväksi mutta lisätutkimukset saattavat muuttaa sen luokitusta. Aikuisten yksilöiden määräksi arvioidaan alle 10 000, jolloin kokonaispopulaatio olisi alle 15 000. Se elää alavilla tai keskikorkeilla alueilla kosteissa metsissä, etenkin vuoren juurella. Sitä on tavattu myös sekundaarimetsissä ja Paranássa viljelmillä. Sen uhkana on kaupungistuminen teollistuminen, maanviljelyn laajentuminen asutuksen laajentuminen ja siihen liittyvä teiden rakentaminen. Brasiliassa on huomattu, että se on mukautunut elämään viljellyissä mäntymetsissä.

La Buse mantelée (Pseudastur polionotus, anciennement Leucopternis polionotus) est une espèce d'oiseaux de la famille des Accipitridae.

La poiana mantellata (Pseudastur polionotus (Kaup, 1847)) è un uccello rapace della famiglia degli Accipitridi, diffuso in Sud America. É un rapace di media taglia, lungo 47–51 cm, con un'apertura alare di 118–129 cm. Il piumaggio della testa, del collo, delle parti inferiori e della parte terminale della coda è biancastro, mentre le ali, il dorso e la base della coda sono di colore dal bluastro all'ardesia. Le sue prede sono uccelli, piccoli roditori, rettili e anche insetti di grossa taglia. La specie è diffusa nel sud-est del Brasile e in Paraguay. Popola la foresta atlantica, dal livello del mare sino a 1.500 m di altitudine.

De Kaups bonte buizerd (Pseudastur polionotus, synoniem: Leucopternis polionotus) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De Nederlandse naam verwijst naar de Duitse zoöloog Johann Jakob Kaup die deze vogel in 1847 heeft beschreven.

Białostrząb płaszczowy (Pseudastur polionotus) to południowoamerykański gatunek ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Dorosły osobnik tego średniej wielkości jastrzębia ma masywną sylwetkę z szerokimi „barkami” w stosunku do całkowitej długości ciała. Długość ciała wynosi 470–510 mm, przy czym samice są nieco większe od samców. Głowa, szyja, górna część grzbietu i cały spód ciała, z wyjątkiem czarnych końcówek skrzydeł i nasadowej połowy ogona, są białe. Biała, okrągła głowa wydaje się nieproporcjonalnie duża w stosunku do reszty ciała i czasami wystaje bardziej niż ogon. Wokół oczu znajdują się znaczenia, nadające ptakowi wygląd maski. Woskówka i okolice oczu są szare lub matowożółte. Dziób jest jasnoszary, stopniowo czerniejący na końcu. Tęczówka jest brązowa, ale w terenie często wydaje się czarna. Palce i skoki są pomarańczowo-żółte. Skrzydła, dolna część grzbietu i kuper są czarne lub ciemnoniebiesko-szare, przy czym ciemne lotki pierwszorzędowe, drugorzędowe, trzeciorzędowe i pokrywy nadogonowe mają szarawe nasady z cienkimi białymi kwadratowymi końcówkami. Posiadają również 3–4 wąskie ciemniejsze pasy, a szerokie białe końcówki tworzą płytkie „U” widziane od tyłu. Płaszcz, łopatki i pokrywy nadogonowe są również czarne lub łupkowoszare z szerokimi białymi końcówkami, przy czym pokrywy wydają się ciemniejsze niż łopatki i są zakończone na biało, co czasem nadaje im prążkowany wygląd. W pozycji siedzącej długie lotki pierwszorzędowe sięgają lub przekraczają końcówkę ogona. Długie lotki drugorzędowe sięgają do połowy ogona i zakrywają kuper oraz nasadę ogona, co sprawia, że ogon wydaje się bardzo krótki. W locie jastrząb ten szybuje na płaskich skrzydłach i często krąży przez cały dzień, choć łatwo go dostrzec, gdy siedzi w eksponowanych miejscach z odległości ponad 1 km. Gdy jastrząb jest widziany w locie od dołu, widoczna jest tylko biała część kwadratowego ogona; jednak u niektórych osobników u nasady ogona mogą być widoczne jeden lub dwa ciemne pasy. Ogólnie rzecz biorąc, przypomina jastrzębia białoszyjego pod względem wyglądu i wzoru lotu, ale ma szeroką białą krawędź natarcia skrzydeł i końcówkę ogona, podczas gdy u jastrzębia białoszyjego są one czarne. Ciemna nasada ogona tego drugiego nie jest jednak zazwyczaj widoczna w locie, co utrudnia rozróżnienie tych dwóch gatunków w terenie. Długość złożonego skrzydła wynosi 360–380 mm u samców i 390–410 mm u samic. Inne podawane wymiary to długość ogona 178–222 mm, długość skoku 95,3 mm i długość dzioba od woskówki 29–30 mm. Młody osobnik jest podobny do dorosłego, ale upierzenie jest dość mocno nakrapiane, z ciemnymi smugami na białym wierzchu głowy i karku, które są widoczne z odległości. Górne pokrywy skrzydeł mają białawe obrzeżenia, a u nasady ogona znajdują się ciemne prążki, które są liczniejsze i bardziej zauważalne niż u dorosłych. Woskówka ma kolor od białawego do matowożółtego.

O gavião-pombo-grande (nome científico: Pseudastur polionotus) é um ave acipitriforme da família dos acipitrídeos (Accipitridae). Está ameaçado de extinção devido à destruição do seu habitat. O adulto de gavião-pombo-grande de tamanho médio tem uma aparência volumosa com "ombros" largos em relação ao comprimento total. O comprimento do corpo mede 47-51 centímetros, sendo as fêmeas ligeiramente maiores que os machos. A cabeça, o pescoço, a parte superior das costas e toda a superfície inferior, exceto as pontas das asas e a metade basal da cauda, são brancos. A cabeça redonda e branca parece desproporcionalmente grande em relação ao resto do corpo e às vezes se projeta além da cauda. Existem também marcas ao redor dos olhos, dando uma aparência mascarada. A cera e o loro são cinza ou amarelo opaco. O bico é cinza claro, gradualmente ficando preto na ponta. A íris é marrom, mas frequentemente aparece preta no campo. As asas, a parte inferior das costas e a garupa são pretas ou cinza-azuladas escuras, com as primárias, secundárias, terciárias e coberteiras da cauda superior sendo escuras com bases acinzentadas e pontas quadradas brancas finas. Eles também têm 3-4 faixas mais escuras estreitas e as pontas brancas largas formam um U raso quando visto por trás. O manto, escapulários e abrigos da cauda superior também são pretos ou cinza-ardósia com pontas brancas largas, mas com as coberteiras aparecendo mais escuras que os escapulares e com pontas brancas, às vezes dando uma aparência barrada. O juvenil é semelhante ao adulto, mas a plumagem é bastante manchada em geral, com listras escuras na coroa e nuca brancas que são visíveis à distância. Os abrigos da asa superior são franjados esbranquiçados e há barras escuras na base da cauda que são mais numerosas e visíveis do que nos adultos. Quando empoleiradas, as primárias longas alcançam ou excedem a ponta da cauda. Os longos secundários atingem a metade da ponta da cauda e ocultam a garupa e a base da cauda, o que faz com que a cauda pareça muito curta. Em voo, este gavião desliza com as asas das e voa com frequência ao longo do dia, embora seja facilmente detectado quando empoleirado em posições expostas, mesmo a distâncias superiores a um quilômetro. Quando o gavião é visto em voo por baixo, apenas a parte branca da cauda quadrada fica visível; mas em alguns indivíduos, uma ou duas bandas escuras podem ser visíveis na base da cauda. No geral, é semelhante ao gavião-pombo-pequeno (Amadonastur lacernulatus) em sua aparência e padrão de voo, mas tem uma dianteira larga e branca nas asas e na extremidade da cauda, que é preta no gavião-pombo-pequeno. A base da cauda escura deste último, no entanto, geralmente não é vista em voo, tornando difícil a distinção entre essas duas espécies em campo. O comprimento da asa foi relatado como 36-38 centímetros nos machos e 39-41 centímetros nas fêmeas.

Плащеносный пегий канюк (лат. Pseudastur polionotus) — вид хищных птиц из семейства ястребиных (Accipitridae). Подвидов не выделяют. Распространены в Южной Америке. Плащеносный пегий канюк — хищная птица небольшого размера, длиной 47—51 см, с размахом крыльев 118—129 см. Самки немного крупнее самцов. Голова белого цвета с черноватой маской вокруг глаз. Верхняя часть спины, шея и нижняя часть тела белые. Остальная часть спины и надхвостье чёрные или тёмно-серые. Мантия, лопатки и третьестепенные маховые перья сланцевато-серые с широкими белыми кончиками. Верхние кроющие первостепенных маховых темнее лопаток. Второстепенные маховые перья тёмно-свинцово-серого цвета с 3—4 узкими тёмными полосами и широкими белыми кончиками. Второстепенные маховые перья достигают середины хвоста, скрывая надхвостье и основание хвоста. Первостепенные маховые перья чёрные с более серыми основаниями и тонкими белыми кончиками, достигают кончика хвоста, иногда образуя небольшой тёмный треугольник над хвостом. Обычно видна только белая нижняя часть хвоста, но у некоторых особей одна, редко две, тёмные полосы видны у основания хвоста. Кончик хвоста квадратный. Радужная оболочка коричневая, но при плохом освещении кажется чёрной. Восковица и уздечка от пепельно-серого до тускло-жёлтого цвета; клюв с бледно-серым основанием и чёрным кончиком. Цевка и пальцы ног оранжево-жёлтые.

Mantelvråk (Pseudastur polionotus) är en fågel i familjen hökar inom ordningen hökfåglar.