Rosela tasmánská (Platycercus caledonicus) je druh papouška původem z Tasmánie a ostrovů v Bassově průlivu. V roce 1788 ji popsal německý přírodovědec Johann Friedrich Gmelin a pojmenoval ji na základě mylného předpokladu, že pochází z Nové Kaledonie. S délkou 37 cm jde o největší druh rodu Platycercus. Jsou uznávány dva poddruhy. Spodní část těla, krk a hlava rosela tasmánské jsou žluté, s červeným pruhem nad zobákem a fialovomodrými tvářemi. Záda jsou převážně černá a zelená, dlouhý ocas modrý a zelený. Obě pohlaví mají podobné peří, kromě toho, že samice má matnější žluté zbarvení, výraznější červené znaky a menší zobák. Mladí a nedospělí ptáci mají převážně zelené peří. Rosela tasmánská se vyskytuje v široké škále stanovišť se stromovým porostem a je převážně býložravá; konzumuje semena, bobule, ořechy a ovoce, ale také květy, larvy hmyzu a hmyz, jako jsou mery. Hnízdí v dutinách stromů. Je běžná a rozšířená po celé Tasmánii a na Červeném seznamu ohrožených druhů IUCN je vedena jako málo dotčená. Poddruh z Kingova ostrova byl klasifikován jako zranitelný, protože jeho populace po vykácení velké části stanovišť na ostrově poklesla.

Der Gelbbauchsittich (Platycercus caledonicus) ist die größte Art der Plattschweifsittiche. Gelbbauchsittiche kommen natürlich nur in Tasmanien sowie einer großen Zahl küstennaher Inseln vor. Sie finden sich in der Bass Strait unter anderem auf King Island, Deal Island und Dover Island. Der Gelbbauchsittich wurde 1788 durch den deutschen Naturwissenschaftler Johann Friedrich Gmelin als Psittacus caledonicus erstbeschrieben. Das Artepitheton leitet sich aus dem irrtümlichen Glauben ab, dass der beschriebene Vogelbalg auf Neukaledonien gesammelt wurde.

El perico de Tasmania (Platycercus caledonicus)​ una especie de ave psitaciforme de la familia Psittaculidae endémica de Tasmania y las islas del estrecho de Bass.

Tasmanianrosella (Platycercus caledonicus) on Tasmanian kotoperäinen kaija.

La Perruche à ventre jaune (Platycercus caledonicus) est une perruche vivant en Tasmanie au sud de l'Australie. Son épithète spécifique résulte d'une erreur sur son lieu d'origine : les échantillons ramenés en Europe étaient censés venir de Nouvelle-Calédonie.

La rosella verde (Platycercus caledonicus (J.F.Gmelin, 1788)) è un uccello della famiglia degli Psittaculidi.

De geelbuikrosella (Platycercus caledonicus) is een vogel uit de familie Psittaculidae (papegaaien van de Oude Wereld).

Rozella tasmańska (Platycercus caledonicus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Występuje wyłącznie na wyspach na południe od Australii – na Tasmanii oraz wyspach w Cieśninie Bassa. Tylko nieliczne osobniki trzymane są w niewoli. Systematyka Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia dwa podgatunki P. caledonicus: P. c. caledonicus (J. F. Gmelin, 1788) – Tasmania, Wyspa Flindersa P. c. brownii (Kuhl, 1820) – wyspa King Niektórzy autorzy uznają rozellę tasmańską za gatunek monotypowy. Morfologia Długość ciała około 37 cm, masa ciała 127–142 g. Samica jest mniejsza od samca i ma biały pasek pod skrzydłem; ma również mniejszy dziób. Ekologia i zachowanie Można ją spotkać na wysokości do 1500 m n.p.m. w różnych typach siedlisk: nizinnych lasach eukaliptusowych, lasach deszczowych, górskich i nadrzecznych, w zaroślach, sadach, ogrodach i na terenach wykarczowanych. Jest ptakiem osiadłym. W środowisku naturalnym tworzą praktycznie nierozerwalne pary. W czasie sezonu lęgowego ukrywają się i są płochliwe. Gniazdo w dziupli lub innym zagłębieniu w drzewie. W zniesieniu 4–5 jaj o wymiarach 30,5 × 24,5 mm. Inkubacja w niewoli trwa około 20 dni, a młode są w pełni opierzone po około 5 tygodniach od wyklucia. Dieta tych ptaków składa się głównie z nasion krzewów i traw, oraz różnych owadów. Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje rozellę tasmańską za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy.

O rosela-da-tasmânia (Platycercus caledonicus) é uma espécie de papagaio nativa da Tasmânia e das ilhas do Estreito de Bass. Foi descrito pelo naturalista alemão Johann Friedrich Gmelin em 1788 e nomeado sob a suposição errónea de que provinha da Nova Caledónia. Com 37 cm de comprimento, é a maior espécie do género Platycercus. São reconhecidas duas subespécies. As partes inferiores, o pescoço e a cabeça do rosela-da-tasmânia são amarelos, com uma faixa vermelha acima do bico e bochechas violeta-azuladas. O dorso é maioritariamente preto e verde, e a sua longa cauda é azul e verde. Os sexos têm plumagem semelhante, exceto que a fêmea tem uma plumagem amarela mais baça e marcas vermelhas mais proeminentes, bem como um bico mais pequeno. As aves juvenis e imaturas têm plumagem predominantemente verde. Encontrado numa vasta gama de habitats com algum tipo de cobertura arbórea, o rosela-da-tasmânia é predominantemente herbívoro, consumindo sementes, bagas, nozes e frutos, bem como flores, mas também pode comer larvas de insetos e insetos como psilídeos. A nidificação ocorre em cavidades de árvores. Comum e difundido por toda a Tasmânia, o rosela-da-tasmânia é classificado como pouco preocupante na Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da União Internacional para a Conservação da Natureza (IUCN). A subespécie da Ilha King foi classificada como vulnerável, uma vez que a sua população diminuiu após grande parte do seu habitat na Ilha King ter sido desmatado.

Зелёная розелла (лат. Platycercus caledonicus) — птица отряда попугаеобразных.

Grön rosella (Platycercus caledonicus) är en fågel i familjen östpapegojor inom ordningen papegojfåglar.

Platycercus caledonicus, Platycercus cinsine bağlı Tazmanya'ya özgü bir kuş türüdür.