بيتا مقلنس (الاسم العلمي: Pitta sordida) (بالإنجليزية: Hooded Pitta) هي نوع من الطيور تتبع جنس البيتا من فصيلة طيور البيتا.

Pita kápová nebo také pita kápovitá (Pitta sordida) je druh pěvce vyskytující se v JV Asii. Samec i samice mají stejné zbarvení. Tělo je převážně zelené, hlava černá s rezavou čepičkou. Potravu hledá na zemi, kde také hnízdí. Hnízdo je budováno samcem i samicí a také rodičovské povinnosti vykonávají oba rodiče. Při nebezpečí agresivně odhánějí potenciální hrozbu. Hnízdo je postaveno z malých větví a silnějších stonků a je vyplněné jemným materiálem. Typická je hlasová komunikace mezi jedinci. Tento druh je v seznamu IUCN řazen jako málo dotčený. Žije zejména lesích, a to smíšených i listnatých, i na plantážích, a to v podhůří Himálaje, v Indonésii, na Filipínách a na Nové Guineji. Živí se částmi rostlin a bezobratlými živočichy. Dosahuje délky 16 až 19 cm a váhy 42 až 70 gramů.

Die Kappenpitta (Pitta sordida) ist ein Sperlingsvogel aus der Gattung Pitta innerhalb der Familie der Pittas (Pittidae). Er ist in Ost-, Südostasien und dem Malaiischen Archipel weit verbreitet und lebt in verschiedenen Waldformen, aber auch auf Plantagen und anderen landwirtschaftlichen Flächen. Es werden in dem großen Verbreitungsgebiet des Kappenpittas mehrere Unterarten unterschieden, die sich durch die Färbung der Kappe, der Körperseiten und des Unterbauchs unterscheiden. Die Bestandssituation des Kappenpittas wurde 2016 in der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN als „Least Concern (LC)“ = „nicht gefährdet“ eingestuft.

La pita encapuchada (Pitta sordida) es una especie de ave paseriforme de la familia Pittidae distribuida por la región indomalaya desde el sur de China y la India hasta Filipinas y las islas de la Sonda, la Wallacea y Nueva Guinea.

Huppupitta (Pitta sordida) on pittojen heimoon kuuluva varpuslintu. Huppupittaa tavataan Aasian kaakkoisosissa, ja sen levinneisyysalueen pinta-ala on noin 2 100 000 km2. Huppupitan on raportoitu olevan suhteellisen yleinen joissain osissa sen levinneisyysaluetta, mutta harvinainen ja paikallinen joillain alueilla. Laji on luokiteltu elinvoimaiseksi, mutta se on vähentynyt elinympäristöjen tuhoutumisen ja häkkilinnuksi pyydystämisen takia.

La Brève à capuchon (Pitta sordida) est une espèce de passereau appartenant à la famille des Pittidae. La brève à capuchon a la tête brun et noir, la poitrine et le dos vert, les plumes sous-caudales rouges, le croupion bleu et les ailes sont un mélange de bleu, noir et blanc.

La pitta dal cappuccio o pitta testanera (Pitta sordida (Statius Müller, 1776)) è un uccello passeriforme della famiglia dei Pittidi. Misura 16-19 cm di lunghezza per un peso che va dai 42 ai 70 g. Questi uccelli hanno un aspetto paffuto e massiccio, con ali e coda corte, forti zampe e testa e becco allungati. La livrea varia piuttosto sensibilmente nelle varie sottospecie, pur mantenendosi simile e mostrando uno spiccato dimorfismo sessuale: il maschio, come intuibile dal nome comune, presenta testa di colore nero (a volte con calotta rossiccia o nerastra con sfumature arancio), dorso, petto, fianchi e ali di colore verde erba (talvolta con sfumature azzurre più o meno decise sul petto o più scuro su dorso e ali) con remiganti primarie munite di banda trasversale azzurra, ventre e sottocoda rossi e codione e coda di colore azzurro brillant. La femmina presenta anch'essa coda e codione azzurri, mentre la livrea è di colore bruno-verdastro più scuro sul dorso, testa bruno-nerastra, sfumature azzurre del piumaggio assenti e ventre e sottocoda bruno-rossicci: in ambedue i sessi il becco è nerastro con base giallastra, le zampe sono di colore carnicino-nerastro e gli occhi sono bruni.

ズグロヤイロチョウ（頭黒八色鳥、学名：Pitta sordida）は、スズメ目ヤイロチョウ科に分類される鳥類の1種である。

De westelijke kappitta of zwartkoppitta (Pitta sordida) is een vogelsoort uit de familie van pitta's (Pittidae). Na de afsplitsing van zes ondersoorten is de naam van deze soort gewijzigd van kappitta naar westelijke kappitta.

Kurtaczek kapturowy (Pitta sordida) – gatunek małego ptaka z rodziny kurtaczków (Pittidae). Zamieszkuje tereny Azji kontynentalnej i wyspy Archipelagu Malajskiego. Nie jest zagrożony wyginięciem. Kurtaczek kapturowy to gatunek siostrzany wobec kurtaczka bladego (P. nympha). Poniższy kladogram obrazuje pokrewieństwo w obrębie rodzaju Pitta według wyników Selvatti et al. (2016): Linia rozwojowa kladu (P. sordida + P. nympha)+P. moluccensis odłączyła się od reszty kurtaczków około 8,3 mln lub 4,88 mln lat temu, zależnie od źródła. Kurtaczek kapturowy wraz z bladym oddzieliły się od modroskrzydłego (P. moluccensis) 5,2 mln lub 3,91 mln lat temu, a następnie linie rozwojowe kurtaczka kapturowego i bladego rozeszły się blisko 3,11 mln lub 3,00 mln lat temu. Pokrewieństwo wśród podgatunków kurtaczka kapturowego lub w obrębie kompleksu gatunków P. sordida (status części taksonów jest sporny) zostało ustalone przez Pera G.P. Ericsona et al. (2019). Zespół przeprowadził badania filogenomiczne, które obejmowały zarówno kompletny genom mitochondrialny, jak i zestaw wielu genów wchodzących w skład DNA jądrowego oraz analizę polimorfizmu pojedynczego nukleotydu. Podgatunki są zgrupowane w dwa klady, wschodni i zachodni, których linie rozwojowe rozdzieliły się około 2 mln lat temu. W kladzie zachodnim znajduje się podgatunek nominatywny (takson siostrzany wobec P. s. sanghirana) oraz P. s. abbotti, P. s. palawanensis, P. s. mulleri, P. s. bangkana i kurtaczek rdzawołbisty (P. s. cucullata). Klad wschodni tworzy 6 podgatunków: P. s. goodfellowi, kurtaczek papuaski (P. s. novaeguineae), P. s. hebetior, P. s. mefoorana, kurtaczek wyspowy (P. s. rosenbergii) i kurtaczek zielonosterny (forsteni). „P. s. hebetior” nie jest uznawany przez IOC, a wspomniane badanie wykazało, że jest zagnieżdżony w obrębie P. s. novaeguineae. Poszczególne podgatunki kurtaczka kapturowego nie mogły powstać tylko w wyniku specjacji allopatrycznej. Prawdopodobnie głównym czynnikiem wywołującym podziały w obrębie tego gatunku jest cykl zlodowaceń i okresów międzylodowcowych. Podczas zlodowaceń poziom morza mógł być nawet o 120 m niższy od współczesnego, dzięki czemu na dwóch szelfach kontynentalnych – Sahulu i Sundzie – tworzyły się pomosty lądowe. Rozmieszczenie geograficzne poszczególnych podgatunków P. sordida wskazuje na rozprzestrzenianie się nie tylko na wyspy położone w głębi oceanu, ale i z szelfu na szelf. Rezultaty badań filogenomicznych wskazują na zachodzenie hybrydyzacji i introgresji w populacji kurtaczków kapturowych w najwyżej niewielkim stopniu. Wyjątkiem jest kurtaczek zielonosterny (P. s. forsteni), który należy do wschodniego kladu, lecz pod względem genetycznym znajduje się pomiędzy kladem wschodnim i zachodnim. Jest to zgodne z jego zasięgiem występowania, który obejmuje Sulawesi położone blisko Borneo, na którym występują już kurtaczki kapturowe z kladu zachodniego. Najprawdopodobniej kurtaczki kapturowe wywodzą się z Azji, a nowe tereny kolonizowały z zachodu na wschód, najpewniej przez Wallaceę.

O Pita-de-capuz (Pitta sordida) é uma ave passeriforme da família Pittidae. É comum no leste e sudeste da Ásia e no Sudeste Asiático marítimo, onde habita diversos tipos de florestas, bem como plantações e outras áreas cultivadas. É uma ave verde com cabeça preta e coroa castanha. Alimenta-se no solo de insetos e suas larvas, além de bagas. Reproduz-se entre fevereiro e agosto, sendo o casal fortemente territorial e construindo o ninho no solo. A incubação e o cuidado com os filhotes são realizados por ambos os pais. A ave possui uma ampla distribuição e a União Internacional para a Conservação da Natureza classificou seu estado de conservação como "pouco preocupante". Anteriormente, era considerada coespecífica com o pita-de-nicobar, o pita-de-minahasa, o pita-oriental e o pita-de-biak.

Черноголовая питта (лат. Pitta sordida) — вид птиц из семейства питтовых. Распространена в Восточной и Юго-Восточной Азии, где живёт в различных типах лесов, плантациях и других культивируемых землях. Черноголовая питта достигает длины от 16 до 19 см, и массы — от 40 до 70 г. Голова, подбородок, горло и затылок угольно-чёрные, за исключением красно-коричневых лба и макушки (перья с чёрными основаниями). Тело полностью бирюзово-зелёное с чёрным пятном посередине брюха и бледно-пепельно-зелёными бёдрами. Размножение происходит между февралём и августом. Гнёзда строятся на земле и маскируются среди растительности. Гнездо сферическое, сверху закрытое. Типичные строительные материалы — мох, листья бамбука, маленькие веточки и корни. В кладке от трёх до четырёх яиц. Они имеют цвет от белого до серого и от коричневатого до пурпурного. Птенцы вылупляются после инкубационного периода от 15 до 16 дней. Заботу о потомстве осуществляют оба родителя. Молодые птицы покидают гнездо, когда им чуть больше двух недель. В рацион входят насекомые и ягоды.

Orientjuveltrast (Pitta sordida) är en vida utspridd fågel i familjen pittor inom ordningen tättingar som förekommer från Himalaya till Nya Guinea.

绿胸八色鸫（学名：Pitta sordida），又名绿胸八色鸟，是八色鸫科八色鸫属的一种，牠在東亞和東南亞以及海洋東南亞地區相當常見，棲息於多種森林中，也包括種植園和其他耕地。 該鳥曾被認為與尼科巴連帽八色鳥、米納哈薩連帽八色鳥、東方連帽八色鳥和比亞克連帽八色鳥為同種。