ببغاء بيونس ابيض التاج (الاسم العلمي: Pionus senilis) (بالإنجليزية: White-crowned parrot) أو (بالإنجليزية: white-crowned pionus) ، هو نوع ينتمي إلى بستاكيداي (فصيلة: Psittacidae) .

Amazónek běločelý (Pionus senilis) je druh papouška z čeledi papouškovitých. Řadí se do rodu Pionus. Amazónek běločelý se vyskytuje ve Střední Americe, v oblasti od východního Mexika až k západní Panamě. Žije v listnatých lesích do výšky až 1 600 m.

Der Weißkopfpapagei (Pionus senilis) ist eine Vogelart aus der Gattung der Rotsteißpapageien (Pionus). Er wird auch als Glatzenkopfpapagei oder kurz Glatzenkopf bezeichnet. Der Weißkopfpapagei erreicht eine Größe von 24 Zentimetern. Die Färbung des Gefieders ist grün, mit einer blassen und mehr gelblichen Unterseite. Die Federn an der Stirn sind weiß, vereinzelte weiße Federn befinden sich auch an der Kehle und den Wangen. Das Kopfgefieder ist grün mit breiten blauen Säumen, die Ohrdecken sind dunkelblau. Das Brustgefieder ist olivbraun mit purpurblauen Säumen, weiter am Bauch wird es stufenweise grün. Die Unterseite der Schwanzfedern ist rot mit gelbgrünen Säumen und blauen Spitzen. Die Handschwingendecken und die Handschwingen sind blau-violett, die Federn der Innenseite haben eine grüne Spitze. Die Unterflügeldecken sind bläulich-grün. Die seitlichen Schwanzfedern sind blau, mit einem roten Punkt am Anfang. Der Schnabel dieser Papageienart ist grünlich-gelb mit grauen Abzeichen in der Schnabelmitte. Die Iris ist dunkelbraun und die Füße rosa. Der Weißkopfpapagei lebt in den tropischen Regenwäldern, an Waldrändern und auf Lichtungen mit wenigen großen Bäumen. Sein Verbreitungsgebiet reicht vom südöstlichen Mexiko bis nach West-Panama. Der Weißkopfpapagei lebt vor allem im Flachland. Dort streift er in kleinen Gruppen umher, ist aber auch in Höhen von bis zu 1500 Metern anzutreffen. Wie der nah verwandte Schwarzohrpapagei, der teilweise im selben Verbreitungsgebiet lebt, ist er recht anpassungsfähig an Umweltveränderungen. Die kleinen Schwärme von Weißkopfpapageien schließen sich bei ausreichendem Nahrungsangebot zu größeren Schwärmen von bis zu 100 oder mehr Vögeln zusammen. Die Papageien leben ausschließlich auf Bäumen und verhalten sich dabei sehr ruhig, sodass sie kaum wahrnehmbar sind. Sie sind schnelle Flieger und zeigen dabei eine wellenförmige Flugbewegung.

El loro senil, también llamado loro coroniblanco o loro chucuyo (Pionus senilis), es una especie de ave psitaciforme de la familia de los psitácidos que vive desde el este de México hasta el oeste de Panamá. Caracterizado por su corona blanca (de ahí su nombre común), es un loro de tamaño mediano, que mide alrededor de 25 cm y vive aproximadamente 25 años, siendo habitual que algunos ejemplares lleguen a vivir hasta los 40 años. Al igual que otros loros, poseen anillo ocular sin plumas alrededor de sus ojos, el cual es de color blanquecino. No hay diferencias apreciables entre machos y hembras. Viven en los bordes de los bosques o zonas cercanas a ellos, plantaciones y zonas semiabiertas. Su zona de distribución se comprende desde México hasta Panamá. Es una especie muy sociable; forman bandadas de hasta 30 a 50 individuos, sobre todo después de la época de cría. Estos loros pueden llegar a hablar y son animales poco ruidosos bastante apreciados como mascotas. Se alimentan de frutos, semillas y nueces. También comen maíz y sorgo, razón por la cual en algunos lugares son considerados plagas. Preferiblemente ubican sus nidos en huecos naturales de árboles. Ponen de 3 a 6 huevos y se reproducen de enero a abril.

Meksikonaratti (Pionus senilis) on keskiamerikkalainen papukaija. Sen elinympäristö ulottuu Meksikon luoteisosista Panaman länsiosiin. Lajin holotyypin kuvaili Johann Baptist von Spix Veracruzista Meksikosta 1824. Sillä ei ole alalajeja. Meksikonaratti on muiden siniarattien tapaan lyhytpyrstöinen papukaijalintu. Sen pituus on noin 24 senttimetriä nokasta pyrstön kärkeen ja se painaa noin 190-230 grammaa. Meksikonaratilla on vihertävä selkäpuoli ja sinertävä vatsapuoli. Siivissä voi olla kuparinhohtoa. Etenkin pää on sinisempi kuin alavatsa. Alaperä on kirkkaanpunainen. Otsallaan sillä on valkonen kruunu, ja valkoista voi olla hieman kaulallakin. Nokka on keltainen, jalat harmaat, silmää ympäröivä ihoalue vaaleanpunainen ja silmä tumma. Sukupuolet ovat samannäköiset. Nuoret ovat väriltään vihertävämpiä ja niiden pään valkoiset kuviot ovat pienemmät, himmeämmät tai puuttuvat kokonaan. Meksikonaratti on Suomessa harvinainen lemmikki. Lajin hoito ei eroa juuri lemmikkilintujen perushoidosta. Voidakseen hyvin se tarvitsee omanlajisen tai vähintään samaa sukua olevan lintutoverin, runsaasti tilaa, lajityypillisiä tarpeita tyydyttävän ruokavalion, riittävästi virikkeitä, lintulähtöiset käsittely- ja koulutustavat sekä päivittäistä vapaanaoloa häkistä turvalliseksi tehdyssä sisätilassa. Laji kuuluu CITES II/B -liitteeseen, jolloin sillä tulee vankeudessa olla yksilöön yhdistettävissä oleva alkuperätodistus. Ilman alkuperätodistusta tai siihen verrattavia papereita linnun myyminen, pesittäminen ja kaupallinen esilläpito esim. kotieläinpihalla on kiellettyä.

La Pione à couronne blanche (Pionus senilis) est une espèce d'oiseaux de la famille des Psittacidae. Cet oiseau mesure en moyenne 24 cm. Le plumage présente une dominante verte ornée de reflets bleuâtres. Le front, la calotte et la gorge sont blancs. Les cercles oculaires sont roses et les iris bruns. Le bec et les pattes sont gris. Les rémiges et les rectrices externes sont bleues. Un halo bleuâtre se remarque sur la tête, le cou et la poitrine tandis que le dos est teinté de brun Cette espèce ne présente pas de dimorphisme sexuel même si le mâle aurait plus de blanc sur le front que la femelle. Le sexage se fait grâce à une analyse ADN à partir des plumes. Il s'agit du moyen le plus fiable. Les juvéniles ne présentent pas de halo bleuâtre et la coloration blanche est plus réduite. Cet oiseau vit en lisière des forêts primaires et des forêts galeries, près des fleuves et des savanes arborées. Pionus senilis se retrouve dans les pays d'Amérique centrale comme le Mexique (sud-est), le Belize, le Guatemala, le Honduras, le Nicaragua, le Costa Rica et le Panama.

Il pappagallo corona bianca (Pionus senilis (Spix, 1824)) è un uccello della famiglia degli Psittacidi. Pappagallo di taglia attorno ai 24 cm, colorazione generale verde con riflessi bluastri, fronte, corona e gola bianche, anello perioftalmico rosa, iride bruna, becco e zampe grigie. Ha remiganti e timoniere esterne blu. Sulla testa, sul collo e sul petto è presente una soffusione bluastra, mentre sul dorso prevale una sfumatura bruna. Gli immaturi mancano della soffusione bluastra e il bianco è molto ridotto. Ama vivere ai margini delle foreste primarie e di quelle a galleria, vicino ai fiumi e alle savane alberate, in pianura e pedemontana fino a 1500 metri di altitudine; generalmente in piccoli gruppi che possono crescere fino a oltre 100 individui se la stagione è ricca di cibo. È un uccello tranquillo e silenzioso, che ama vivere al riparo delle frasche e che può essere facilmente individuato solo quando passa in volo sopra la volta della foresta. Non è un pappagallo a rischio di estinzione. Durante il periodo riproduttivo, che inizia attorno ad aprile, le coppie si isolano e la femmina depone normalmente 3 uova che si schiudono dopo 27 giorni di incubazione. I pulli lasciano il nido attorno alle 9 settimane di vita. Non c’è evidente dimorfismo sessuale.

Het witkopmargrietje (Pionus senilis) is een vogel uit de familie Psittacidae (papegaaien van Afrika en de Nieuwe Wereld).

Piona białoczelna (Pionus senilis), w hodowli znany również jako pionus siwy, to mała papuga zamieszkująca tereny od wschodniego Meksyku po zachodnią Panamę. Występuje na nizinach i pogórzach do wysokości 1600 m n.p.m., zasiedlając korony drzew, obrzeża lasów oraz przyległe półotwarte tereny zadrzewione i wtórne zarośla. Samica składa od 3 do 6 białych jaj w nie wyściełanym gnieździe, zazwyczaj w naturalnej dziupli drzewa lub spróchniałym pniu palmy. Piona białoczelna osiąga 24 cm długości i waży 220 g. Dorosły samiec ma białe czoło i wierzch głowy, co przypomina siwe włosy starca i dało początek nazwie gatunkowej „senilis”. Gardło jest białe, a reszta głowy, szyi i piersi ma matowy, ciemnoniebieski kolor. Brzuch jest jasny, zielony, a wierzch ciała ciemnozielony z żółto-oliwną plamą na barku. W locie wyraźnie widoczne są niebieskie podskrzydła i czerwona okolica podogonowa. Samica jest podobna do samca, lecz niebieskie upierzenie przechodzi w łuskowanie na dolnej części piersi, a plama na barku jest mniej wyrazista. Młode ptaki mają niewiele niebieskiego na głowie i szyi oraz brak czerwieni pod ogonem, a pióra na wierzchu głowy są zielone z białymi krawędziami. Rozmiar białej plamy na głowie nie wskazuje na płeć, gdyż występuje duża zmienność osobnicza. Pionusy białoczelne żerują w stadach liczących od 10 do 50 osobników, które po zakończeniu okresu lęgowego mogą opuszczać swoje terytoria. Żywią się różnymi nasionami, orzechami i owocami, bywając szkodnikami na uprawach kukurydzy, sorgo oraz w komercyjnych sadach. Podczas żerowania bywają niepozorne, gdyż zazwyczaj zachowują ciszę, trzymając się koron drzew. Jednak w spoczynku często siadają w widocznym miejscu na szczycie nierozwiniętego liścia palmy.

A maitaca-de-testa-branca (Pionus senilis) é uma pequena ave da família dos Psittacidae, do gênero Pionus. Vive do México à região ocidental do Panamá. Encontra-se nas planícies e nos montes localmente numa altura de até 1 600 metros nas bordas das florestas. A maitaca-de-testa-branca bota de três a seis ovos em um ninho único, geralmente uma cavidade natural em uma árvore. A maitaca-de-testa-branca mede, aproximadamente, 24 centímetros e pode pesar até 220 gramas. O macho adulto tem uma testa branca que se assemelha ao cabelo branco de um homem velho, o que motivou seu nome científico, senilis ("senil", em latim). O pescoço e o descanso da cabeça são brancos, o peito é azul-escuro. A barriga é verde-clara e as partes superiores são verde-escuras, com um remendo do ombro de amarelo. No voo e sob as asas, o respiradouro vermelho e azul são características conspícuas. A fêmea é similar ao macho, mas a plumagem azul desvanece-se em escalar no peito mais baixo e o remendo do ombro é mais maçante. Os pássaros novos têm pouco azul na cabeça e o pescoço, ou o vermelho sob a cauda e as penas da testa é branco. A maitaca-de-testa-branca se alimenta junto em rebanhos sociais de trinta a cinquenta pássaros. Alimenta-se de várias sementes, porcas e frutas e pode ser uma praga nas colheitas de milho ou sorgo e em plantações comerciais de fruta.

Белоголовый красногузый попугай (лат. Pionus senilis) — птица семейства попугаевых. Длина тела 26 см, хвоста 7 см; вес 220 г. Окраска оперения оливково-зелёная. Горло и голова тёмно-синие, блестящие. Лоб белый, подхвостье красное. Плечи бурого цвета с золотистым блеском. Брюшко светло-зелёное. Клюв бледно-жёлтый. Обитает в Центральной Америке от востока Мексики до запада Панамы. Населяют лесистые местности, предгорья до высоты 1600 м над уровнем моря. Образуют небольшие стаи из 30-50 птиц. Питаются различными семенами, орехами и плодами. Иногда наносят вред сельскохозяйственным культурам.

Vitkronad papegoja (Pionus senilis) är en fågel i familjen västpapegojor inom ordningen papegojfåglar.