ببغاء بينوس ذو الرأس الأزرق (باللاتينية: Pionus menstruus) (بالإنجليزية: Blue-headed parrot) أو (بالإنجليزية: blue-headed pionus) ، هو نوع ينتمي إلى بستاكيداي (فصيلة: Psittacidae) .

Amazónek černouchý nebo též amazónek modrohlavý (Pionus menstruus) je středně velký papoušek. Dorůstá 27 cm a je celý zelený s výjimkou modré hlavy s tmavou skvrnou po stranách a tmavého zobáku. Obývá zejména vlhké lesy v tropické a subtropické Jižní Americe a na jihu Střední Ameriky v rozmezí od Kostariky, Venezuely a Trinidadu po Bolívii a Brazílii. Je velmi hlučný, živí se různými plody a semeny a hnízdí v dutinách stromů, kam klade 3-5 bílých vajec, na jejichž inkubaci se podílí samotná samice. Je populární také v zajetí.

Der Schwarzohrpapagei (Pionus menstruus) ist ein Papagei der Neotropis. Beim 28 cm langen Schwarzohrpapagei handelt es sich um einen kräftig gebauten Papagei mit großem Kopf und kurzem Schwanz. Das Gefieder ist großteils grün mit einem rosafarbenen Fleck an der Kehle und roten Unterschwanzdecken. Kopf, Hals und Brust sind leuchtend blau, die Ohrdecken dunkel. Die Geschlechter sehen sich ähnlich. Die Jungvögel haben weniger Blauanteile am Kopf und sind zumeist am Kopf anfangs vollständig grün befiedert. Später bilden sie immer mehr blaue Federn aus und sind nach ca. 1 Jahr gefärbt wie die Eltern. Das Verbreitungsgebiet umfasst weite Teile des tropischen Amerikas von Costa Rica bis Bolivien und Südostbrasilien. Der Schwarzohrpapagei lebt in Wäldern und halboffenen Landschaften, inklusive Kulturland. In der Regel lebt der Schwarzohrpapagei alleine oder in Paaren und sucht in Baumkronen nach Früchten, Sämereien, Blüten und Nüssen. Außerhalb der Brutzeit bilden die Vögel auch große Schwärme und können in Plantagen große Mengen an Obst und Feldfrüchte, wie Mais, vertilgen. Die Papageien fliegen oft eine beträchtliche Entfernung von und zu ihren Schlafplätzen, gewöhnlich in schnellem, kräftigem Flug mit lauten, harten Schreien und hohen, kreischenden Rufen hoch über den Bäumen. Außerdem sind die Tiere zusammen mit anderen Papageien beim Fressen von mineralreicher Erde beobachten, wodurch sie wahrscheinlich die Giftstoffe neutralisieren, die sie mit einem Teil ihrer pflanzlichen Nahrung aufnehmen.

El loro cabeciazul o Cotorra cabeciazul (Pionus menstruus) es una especie de ave psitaciforme de la familia Psittacidae endémica de regiones neotropicales. De cabeza grande y cola corta; este robusto loro suele vivir en las copas de áreas arboladas. Forma bandadas cuando no cría, y pasa la noche en grandes grupos en los árboles. Suelen recorrer cierta distancia para pasar la noche, sobrevolando los árboles veloz y enérgicamente. En vuelo es ruidoso, con fuertes y ásperos gritos y reclamos chirriantes y agudos. Calla tras posarse en los árboles para comer. La dieta consiste en frutos, semillas y flores, sobre todo de árboles, aunque a veces visita labrantios para asaltar cultivos como maizales y platanares.

Siniaratti (Pionus menstruus) on etelä- ja keskiamerikkalainen papukaija. Sen hyvin laaja elinympäristö ulottuu Costa Rican koillis-osista Kolumbiaan, Ecuadoriin, Peruun, Boliviaan, Venezuelaan, Guyanaan, Surinameen, Ranskan Guayanaan ja Brasiliaan. Siitä tunnetaan kolme alalajia: P.m. menstruus, P.m. reichenowi ja P.m. rubrigularis. Lajin holotyypin kuvaili Carl von Linné Surinamesta 1766.

La Pione à tête bleue (Pionus menstruus) est une espèce d'oiseaux de la famille des Psittacidae, native de l'écozone néotropique. Cet oiseau mesure environ 27 cm de longueur. Son plumage présente une dominante verte avec la tête et le cou bleus. Les cercles oculaires sont blancs et dénudés. Les yeux sont noirs, le bec est grisâtre tâché de rouge. Le croupion est rouge et certaines plumes de la queue sont vert forêt ou encore bleu azur. Il fréquente les paysages légèrement boisés, terres agricoles, forêts, collines... En couple, à la saison des nids, parfois en vastes bandes en quête de blé ou de fruits.

Il pappagallo testablu (Pionus menstruus Linnaeus, 1766) è un uccello della famiglia degli Psittacidi. Ha taglia attorno ai 28 cm, colore generale verde, anello perioftalmico bianco, iride scura, becco nero con segni rossi all'attaccatura, testa coperta da un cappuccio blu che scende fino al petto, macchia grigia sulle copritrici auricolari, sottocoda rosso, zampe grigie. Gli immaturi sono quasi completamente verdi. È classificato in tre sottospecie: P. m. menstruus, sottospecie nominale appena descritta; P. m. reichenowi, caratterizzato dal fatto che il blu sul petto scende fino al sottocoda, e dal becco giallastro; P. m. rubrigularis, simile alla sottospecie nominale ma con il blu della gola e della parte alta del petto picchiettato di rosso. È localizzato in due popolazioni stabili che occupano un vasto areale: la sottospecie nominale e la sottospecie P. m. rubrigularis formano una sola popolazione, molto diffusa, che occupa Costa Rica, Panama, Trinidad, Venezuela, Guyana, parte andina orientale di Colombia, Ecuador e Perù, Brasile del centro-nord e Bolivia settentrionale; la sottospecie P. m. reichenowi invece si è localizzata lungo la costiera nord-orientale del Brasile ed è in pericolo di estinzione. In cattività è presente e si riproduce con regolarità.

アケボノインコ（学名：Pionus menstruus パイオナスメンストレス）は、オウム目・インコ科に分類される鳥類の一種。

De Zwartoormargrietje (Pionus menstruus) is een middelgrote papegaai van ongeveer 27 cm lang. Het lichaam is grotendeels groen, met een blauwe kop en nek, en rode onderstaartdekveren. Hij is een bewoner van tropisch en subtropisch Zuid-Amerika en het zuiden van Centraal-Amerika, van Costa Rica, Venezuela en het Caribische eiland Trinidad in het zuiden tot Bolivia en Brazilië. Zijn habitat bestaat uit bos en halfopen landschappen, inclusief gecultiveerde gebieden. Hij is grotendeels beperkt tot vochtige of halfvochtige regio's, maar strekt zich lokaal uit tot drogere habitats, althans langs rivieren. De Zwartoormargrietje legt drie tot vijf witte eieren in een boomholte. Zwartoormargrietjesen zijn luidruchtige vogels en maken lichte, hooggepiepte sweenk-geluiden. Ze eten fruit en zaden, en soms graan. Ze rusten gemeenschappelijk in palmen en andere bomen, en grote aantallen kunnen bij zonsopgang en zonsondergang op de rustplaatsen worden gezien. Zwartoormargrietjesen zijn populair als huisdier. Vergeleken met andere papegaaisoorten (zoals amazones) zijn ze erg rustig. Ze zijn aanhankelijk, maar staan niet bekend om hun spreekvermogen.

Piona niebieskogłowa (Pionus menstruus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Występuje w Ameryce Środkowej i północnej części Ameryki Południowej. Nie jest zagrożony wyginięciem. Dość często spotykany w hodowlach. Długość ciała wynosi 24–28 cm, masa ciała 209–295 g. Długość skrzydła wynosi 171–194 mm, długość ogona 65–78 mm, długość dzioba 22–27 mm, długość skoku 18–22 mm. Opis dotyczy ptaków podgatunku nominatywnego. Czoło, ciemię, kantarek, policzki, boki i tył szyi mają kobaltowoniebieską barwę. Pokrywy uszne czarniawe. Wierzch ciała trawiastozielony, na barkówkach widać oliwkowobrązowy nalot. Pokrywy skrzydłowe większe i mniejsze mają zmienną barwę; waha się od miedzianej, żółtooliwkowej po zieloną. Lotki zielone. Pióra na brodzie i gardle mają czerwone nasady i kobaltową pozostałą część. Górna część piersi kobaltowa. Niższa część piersi wraz z brzuchem zielone. Pokrywy podogonowe czerwone. Z wierzchu środkowe sterówki zielone, zewnętrzne niebieskie. Od spodu nasady są czerwone, a pozostała część zielona. Dziób czarniawy z różowoczerwonymi plamami u nasady. Woskówka ciemnoszara. Naga obrączka wokół oka jasnoszara. Tęczówka ciemnobrązowa. Nogi jasnoszare. Środowiskiem życia pion niebieskogłowych są głównie nizinne lasy tropikalne, lasy z drzewami zrzucającymi liście i sawanna. Lokalnie odnotowywane również w rejonach subtropikalnych, w obszarach rolniczych (w tym na plantacjach), przecinkach, roślinności wtórnej. W Brazylii występują także, przynajmniej sezonowo, w bardzo suchej sawannie kolczastej (caatinga). W Panamie odnotowywane do 1200 m n.p.m., w Wenezueli na północ od Orinoko do 1000 m n.p.m., w Kolumbii do 1500 m n.p.m. Poza sezonem lęgowym są to ptaki towarzyskie. Żywią się nasionami (odnotowano m.in. nasiona drzew z rodzajów: albicja, nanercz, Caraipa, Dialium, kauczukowiec, kluzja, Inga, Micropholis, łoskotnica, teczyna), owocami (Goupia glabra, Pseudolmedia; również nasiona), kwiatami koralodrzewów. Zwykle żerują w koronach drzew, ale obserwowano je również podczas żerowania w uprawach kukurydzy, gdzie czynią znaczne szkody. Odwiedzają złoża gliny celem uzupełnienia minerałów.

A maitaca-de-cabeça-azul, curica, maitaca-azul ou maitaca-do-norte (nome científico: Pionus menstruus) é uma espécie de ave psitaciforme da família dos psitacídeos (Psittacidae). Tem um tamanho médio de cerca de 27 centímetros de comprimento. O corpo é predominantemente verde, com cabeça e pescoço azuis e coberteiras vermelhas na parte inferior da cauda. São populares como animais de estimação.

Синеголовый красногузый попугай (лат. Pionus menstruus) — птица семейства попугаевых. Длина тела 28 см, хвоста 7 см; вес 245 г. Окраска оперения зелёная. Верхняя часть грудки, голова, зоб и шея кобальтово-синего цвета. На горле имеются вкрапления красных пёрышек. В области ушей расположено пятно чёрно-синего цвета. Крылья зелёные с золотистым оттенком, края главного оперения голубые. Неоперённая зона вокруг глаз серого цвета, радужка тёмно-коричневая. Клюв чёрный, у основания надклювья розоватый. Обитает в Коста-Рике, центральных районах Бразилии, Боливии, Парагвае и на острове Тринидад. Населяют тропические леса с хорошо развитым подлеском. В горных районах встречается до высоты 1300 м над уровнем моря. Собираются большими стаями на кронах высоких плодовых деревьев. Питаются плодами и семенами, иногда зерном. Любят полакомиться початками кукурузы молочной спелости.

Blåhuvad papegoja (Pionus menstruus) är en fågel i familjen västpapegojor inom ordningen papegojfåglar.