الأوك الكبير أو البطريق الكبير (بالإنجليزية: Pinguinus impennis) هو طير انقرض في منتصف القرن التاسع عشرِ. كان النوع الوحيد في الجنس مجموعة التي تضمّنت عدّة أوك كبير لا يطير من الأطلسي وناضل للبقاء حتى الأزمنة الحديثة. كان معروف كذلك بـ Garefowl.

Alka velká (Pinguinus impennis) byl nelétavý pták vyhubený během devatenáctého století. Jednalo se o jediný moderní druh z rodu Pinguinus. Navzdory tomuto jménu však nebyla blízkým příbuzným tučňáků, kteří byli objeveni teprve později, a kvůli podobě s alkou velkou takto pojmenováni. Alka velká hnízdila na skalnatých izolovaných ostrovech se snadným přístupem k oceánu, které oplývaly dostatkem potravy; pro odchov mláďat se tak hodilo pouze několik míst. Mimo období hnízdění žil druh ve vodách severního Atlantiku, například při pobřeží Kanady, Grónska, Islandu, Norska, Faerských ostrovů, Irska, Velké Británie, ale spatřit jej bylo možno i jižněji, jako kupříkladu ve vodách severního Španělska. Alka velká měřila 75 až 85 cm na výšku a hmotnost činila asi 5 kg, což z ní dělalo druhého největšího zástupce čeledi (větší byli jen zástupci vyhynulého rodu Miomancalla). Zadní část těla byla černá, břicho mělo barvu bílou. Zobák byl silný, pokrytý drážkami, a měl černé zbarvení. Během léta se alkám vytvořily bílé znaky nad očima, v zimě se mezi očima vytvořil pás bílého peří. Křídla byla krátká, měřila jenom 15 cm, a alka tudíž nebyla schopna letu, zato však uměla dobře plavat a ve vodě si lovila i potravu (oblíbenou kořistí byly ryby a korýši). Na souši se pohybovala nemotorně. Druh byl monogamní a jednotlivé páry hnízdily ve velkých koloniích. O jedno vejce bílého zbarvení s hnědými znaky, které samička nakladla na holou skálu, se starali oba rodiče. Mládě se vyklubalo za šest týdnů a během dvou až tří týdnů opouštělo hnízdo; rodiče se však o něj starali i nadále. Alka velká byla důležitým zvířetem pro původní obyvatele Ameriky, a to jak jako zdroj potravy, tak symbolikou. Řada lidí kultury Maritime Archaic (indiánská etnika severoatlantického pobřeží) byla nalezena pohřbená s kostmi těchto ptáků. Evropané, především námořníci, začali později alku velkou využívat jako zdroj masa či jako rybářskou návnadu, což vedlo ke snižování populací. V Evropě byl druh velmi žádaný (zvláště jeho prachové peří), což způsobilo do poloviny 16. století velkou redukci evropské populace těchto ptáků. Přestože si vědci v 18. a na počátku 19. století začali uvědomovat, že druh mizí, a pokoušeli se o kroky pro jeho záchranu, ty se ukázaly býti neúčinné. Větší vzácnost zvýšila zájem evropských muzeí a soukromých sběratelů, kteří se snažili o získání kůží a vajec alk velkých. Dne 3. června 1844 byl na ostrůvku Eldey blízko Islandu zabit poslední hnízdící pár a v roce 1852 byl pravděpodobně druh naposledy pozorován. Do dnešních dnů se v muzejních sbírkách po celém světě dochovalo 78 exemplářů alky velké. Národní muzeum v Praze má kromě dospělce též vzácný exeplář mladého nevybarveného jedince. Alka velká má své místo v kultuře jako součást několika románů (například Ostrov tučňáků od Anatola France) a její jméno nese odborné ornitologické periodikum The Auk.

Ikke at forveksle med tidsskriftet "Gejrfuglen" Gejrfugl (Pinguinus impennis) var en stor ikke-flyvende alkefugl, som er uddød nu. Den var indtil 1700-tallet almindelig på begge sider af Nordatlanten, hvor den ynglede i kolonier på fuglefjelde i Canada, Grønland, Island og Norge. Det sidste ynglepar blev dræbt den 3. juni 1844 på den lille ø Eldey ud for Islands sydvestkyst. Gejrfuglens nærmeste slægtning er den meget mindre alk. Udstoppede eksemplarer af gejrfuglen er sjældne. I Danmark findes kun to eksemplarer, begge opbevaret på Zoologisk Museum i København. Ordet Geir (Gejr) er norrønt, og betyder "Spyd". Navnet Pinguin lever videre hos pingvinerne. Det var Francis Drake som gav de flyvesvage fugle i det Sydlige Ishav dette navn da han så dem ved sydspidsen af Sydamerika i 1578. Navnet gav han dem fordi, han syntes de lignede Nord-Atlantens Penguins, nemlig Gejrfuglen. Gejrfuglens videnskabelige navn er Pinguinus impennis og impennis betyder "uden vinger".

Der Riesenalk (Pinguinus impennis, Syn.: Alca impennis) ist ein ausgestorbener flugunfähiger Seevogel. Mit einer Körpergröße von bis zu 85 Zentimetern und einem Gewicht von etwa fünf Kilogramm war er der größte der Alkenvögel. Aus dieser Familie ist er die einzige Art, die in historischer Zeit ausstarb. Die letzte verlässliche Sichtung dieser Art erfolgte im Jahr 1852. Der Riesenalk war der ursprüngliche Vogel mit dem englischen Namen penguin, der später auf die äußerlich ähnlichen, aber nicht näher verwandten Pinguine übertragen wurde.

El alca gigante (Pinguinus impennis) o pingüino verdadero, es una especie extinta de ave Charadriiforme de la familia Alcidae. Fue la más grande de las alcas. A diferencia de las especies actuales de alcas, la gigante carecía de la capacidad de vuelo, aunque era una buena nadadora y buceadora. A finales del siglo XVI ya había desaparecido de la Europa continental. Durante algunas décadas sobrevivió en Islandia. Se extinguió por completo a mediados del siglo XIX.​

Siivetönruokki, jota on kutsuttu myös nimillä jättiläisruokki ja isoruokki, (Pinguinus impennis, aiemmin Alca impennis) on sukupuuttoon kuollut, ruokkien heimoon kuulunut suurikokoinen lintulaji. Pingviinit ovat saaneet nimensä siivetönruokin kymrinkielisen nimen pen gwyn (sananmukaisesti käännettynä 'valkea pää' viitaten sen pään näkyvään valkoiseen laikkuun) mukaan.

Le Grand Pingouin (Pinguinus impennis, autrefois Alca impennis) est une espèce disparue de grands oiseaux incapables de voler de la famille des Alcidés. Endémique du pourtour de l'océan Atlantique, l'espèce disparaît à l'Holocène, au milieu du XIXe siècle, à cause de la chasse commerciale. Elle était l'unique espèce moderne du genre Pinguinus, qui comprenait également d'autres espèces de pingouins de grande taille. On pouvait rencontrer ce pingouin dans les eaux de l'Atlantique nord, dans une zone comprenant les eaux du Canada, du Groenland, des îles Féroé, de la Norvège, de l'Irlande et de la Grande-Bretagne, et s'étendant au sud jusqu'en Nouvelle-Angleterre et au nord de l'Espagne. Durant la saison de reproduction, les individus se regroupaient en colonies sur des îles rocailleuses à proximité des côtes. Le Grand Pingouin mesurait 75 à 85 cm de haut et pesait environ 5 kg, ce qui en faisait le plus imposant membre de la famille des Alcidés. Son dos était noir et son ventre blanc. Son bec noir, massif et crochu, était marqué de striures. Une tache blanche pouvait apparaître au-dessus de chacun des yeux de l'animal durant la saison de reproduction ; il perdait par la suite ces taches, et présentait à la place une bande blanche entre les yeux. Ses ailes mesuraient 15 cm de long et ne lui permettaient pas de voler. Par contre, il était très bon nageur et se nourrissait principalement de poissons et de crustacés. Très agile dans l'eau, il se révélait relativement maladroit sur la terre ferme. Ses principaux prédateurs comprenaient notamment les orques, les pygargues à queue blanche, les ours polaires et les humains. Les Grands Pingouins nichaient en colonies très denses. La femelle pondait sur les rochers un œuf blanc avec des reflets marron, et les deux parents le couvaient l'un après l'autre durant six semaines, jusqu'à l'éclosion. Les jeunes quittaient le nid après deux ou trois semaines et les parents continuaient à s'en occuper pendant quelque temps. Les hommes ont chassé le Grand Pingouin pendant plus de 100 000 ans. Cette chasse occupait une place importante dans la culture des Amérindiens qui vivaient à proximité de cet oiseau, celui-ci représentant pour eux une source de nourriture, mais également un objet de culte. À partir du XVIe siècle, les Européens, le considérant comme une proie facile à capturer, l'utilisèrent aussi comme appât pour la pêche et pour fournir des plumes à l'industrie, si bien que la population de Grands Pingouins se mit à décroître rapidement des deux côtés de l'Atlantique. Quand les scientifiques réalisèrent à quel point la population était menacée, différentes lois furent promulguées pour tenter de sauver cet animal, mais elles se révélèrent insuffisantes. Sa rareté croissante attira la convoitise des musées et des collectionneurs privés qui recherchaient œufs et peaux de pingouin. C'est ainsi que le dernier Grand Pingouin connu est tué à Eldey, en Islande, en 1844. Le Grand Pingouin est mentionné dans un grand nombre de romans et le journal scientifique de l’American Ornithological Society fut longtemps appelé The Auk en son honneur.

L'alca impenne (Pinguinus impennis Linnaeus, 1758) era un uccello incapace di volare appartenente alla famiglia degli Alcidi. È scomparso attorno alla metà del XIX secolo, esponente dell'unica specie giunta fino all'epoca storica del genere Pinguinus Bonnaterre, 1791, un gruppo di uccelli che in origine comprendeva anche un'altra specie di alca gigante, anch'essa incapace di volare, stanziata nella regione dell'oceano Atlantico. L'alca impenne nidificava su isole rocciose e remote, che offrivano un facile accesso all'oceano e una ricca disponibilità di cibo: condizioni piuttosto difficili da trovare in natura, che spinsero questo animale a riprodursi solo in poche località. Al di fuori della stagione riproduttiva, le alche trascorrevano il tempo nutrendosi nelle acque del Nord Atlantico, spingendosi a sud fino alle coste settentrionali della Spagna e anche nei pressi delle coste di Canada, Groenlandia, Islanda, Fær Øer, Norvegia, Irlanda e Gran Bretagna. L'alca impenne raggiungeva i 75–85 cm di altezza e pesava circa 5 kg; era rimasto quindi la specie più grande della famiglia degli Alcidi. Aveva il dorso nero e il ventre bianco. Il becco, anch'esso nero, era robusto e ricurvo, con scanalature sulla superficie. Durante l'estate, il piumaggio dell'alca impenne presentava una macchia bianca sopra ciascun occhio. In inverno, l'alca perdeva queste macchie, ma sviluppava una fascia bianca che si estendeva attraverso gli occhi. Le ali, lunghe solo 15 cm, non le consentivano di volare. Al contrario, era un'eccellente nuotatrice, dote di cui si serviva per cacciare. Le sue prede preferite erano pesci, come alose dell'Atlantico e capelani, e crostacei. Nonostante fosse agile in acqua, sulla terra era piuttosto goffa. Le coppie di alca impenne rimanevano unite per tutta la vita. Nidificavano in colonie fitte e numerose, deponendo un unico uovo sulla nuda roccia. L'uovo era bianco con marezzature brune. Entrambi i genitori covavano l'uovo per circa sei settimane prima della schiusa. Il piccolo lasciava il nido dopo due o tre settimane, anche se i genitori continuavano a prendersene cura. L'alca impenne rivestiva un ruolo importante presso molte tribù di nativi americani, sia come fonte di cibo sia come creatura simbolica. Molti uomini appartenenti alla cosiddetta cultura arcaica marittima venivano seppelliti assieme a ossa di alca impenne, e, in una sepoltura, un defunto è stato addirittura trovato ricoperto da più di 200 becchi di alca, che si presume facessero parte di un mantello realizzato con le loro spoglie. I primi esploratori europei giunti nelle Americhe utilizzarono le alche come conveniente fonte di cibo o come esche per la pesca, riducendone drasticamente il numero. Il fatto che il piumino di questo uccello fosse molto richiesto in Europa fece sì che quasi tutte le sue popolazioni europee fossero già scomparse attorno alla metà del XVI secolo. Gli scienziati richiamarono l'attenzione sul fatto che tali comportamenti avrebbero potuto portare all'estinzione dell'alca impenne, che divenne beneficiaria delle prime leggi ambientali volte alla conservazione delle specie a rischio, ma ciò non fu sufficiente. La crescente rarità della specie ne accrebbe notevolmente l'interesse presso musei e collezionisti privati europei, che fecero di tutto per ottenere sue spoglie e uova. Il 3 giugno 1844, gli ultimi due esemplari confermati furono abbattuti a Eldey, al largo delle coste dell'Islanda, e con essi andò distrutto anche l'ultimo tentativo noto di riproduzione. In seguito vi furono voci riguardanti avvistamenti o catture di esemplari sopravvissuti. L'avvistamento di un individuo nel 1852 è considerato da alcuni l'ultimo mai effettuato di un esemplare appartenente alla specie. L'alca impenne è citata in diversi racconti, e la rivista scientifica dell'Unione americana di ornitologia è chiamata The Auk in onore di questo uccello.

オオウミガラス（大海烏、学名 : Pinguinus impennis、ピンギヌス・インペニス） は、チドリ目・ウミスズメ科に分類される海鳥の一種。かつて北大西洋と北極圏近くの島や海岸に広く分布していたが、17世紀ごろから羽毛や脂を取るための大量捕獲および食用の卵の採取が原因で激減し、それから標本作成のためにさらに乱獲され、1844年、最後の一羽が捕らえられて剥製にされ絶滅した。

큰바다쇠오리(영어: great auk, 학명: Pinguinus impennis)는 바다새의 일종으로 북대서양과 북극해에 분포하고 있었다. 그러나 남획 때문에 1852년 에 멸종했다.

De reuzenalk (Pinguinus impennis) is een in 1844 uitgestorven zeevogel uit de familie van de alken (Alcidae).

Alka olbrzymia (Pinguinus impennis) – wymarły gatunek ptaka z rodziny alk (Alcidae), który wyginął w połowie XIX wieku. Był jedynym współczesnym przedstawicielem rodzaju Pinguinus. Nie jest blisko spokrewniony z pingwinami (Sphenisciformes), które odkryte zostały później, a swoją nazwę otrzymały od żeglarzy ze względu na skojarzenie z alkami olbrzymimi. Alki olbrzymie gniazdowały na izolowanych skalistych wysepkach z łatwym dostępem do oceanu i obfitości pożywienia, co jako rzadkie w naturze zjawisko umożliwiało im gniazdowanie w nielicznych miejscach. Poza sezonem lęgowym przebywały na wodach północnego Oceanu Atlantyckiego. Docierały na południe aż po północną Hiszpanię oraz do wybrzeży Kanady, Grenlandii, Islandii, Wysp Owczych, Norwegii, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Alki olbrzymie osiągały 75–85 cm wysokości i masę ciała blisko 5 kg, co czyniło je drugimi pod względem wielkości ptakami w rodzinie alk (większe były wymarłe alki Miomancalla). Miały czarny grzbiet i biały brzuch. Skrzydła liczyły zaledwie 15 cm długości, co skutkowało nielotnością. Ptaki te jednak doskonale pływały, co wykorzystywały w trakcie polowań, żywiąc się głównie rybami. Na lądzie alki olbrzymie poruszały się niezręcznie. Łączyły się w pary na całe życie. Gniazdowały w bardzo gęstych koloniach. Alki olbrzymie stanowiły ważną część wielu rdzennie amerykańskich kultur, zarówno jako źródło pokarmu, jak i zwierzę symboliczne. Licznych zmarłych z okresu od 7000 lat p.n.e. do XVIII wieku chowano z kośćmi alki olbrzymiej. Wielu europejskich odkrywców Ameryki chętnie wykorzystywało alki olbrzymie jako źródło pożywienia lub przynętę podczas połowów. Puch był w Europie wysoce pożądany. W wyniku polowań zmniejszała się liczebność alk olbrzymich, co zwiększało zainteresowanie europejskich muzeów i prywatnych kolekcjonerów ich skórkami i jajami. 3 czerwca 1844 na Eldey u wybrzeży Islandii zabito prawdopodobnie ostatnie dwa ptaki. Alka olbrzymia wspomniana jest w kilku powieściach, zaś wydawane przez American Ornithologists’ Union The Auk swoją nazwę otrzymało dla upamiętnienia alki olbrzymiej.

Arau-gigante ou alca-gigante (nome científico: Pinguinus impennis) é uma espécie extinta de ave da família dos alcídeos que vivia no Atlântico Norte. Seu território original compreendia uma vasta região do Canadá a Noruega, incluindo a Islândia, ilhas Britânicas, França e norte da Espanha. Incapaz de voar, passava a maior parte da vida na água, de onde saía apenas na época do acasalamento. Formava grandes colônias em ilhas rochosas isoladas, com fácil acesso ao mar e alimento em abundância por perto. Poucos locais preenchiam esses requisitos, de modo que a ave, provavelmente, nunca teve mais que vinte colônias de reprodução, das quais apenas seis são conhecidas. Durante o inverno migrava para o sul, aos pares ou em pequenos grupos. O arau-gigante media até 85 cm de altura e pesava cerca de 5 kg. Seu dorso era preto, enquanto que a parte ventral tinha cor branca. O bico era curvo, forte, negro e com ranhuras na superfície. Durante o verão a plumagem apresentava uma mancha branca sobre cada olho, que desaparecia no inverno e dava lugar a uma faixa branca entre os olhos. Suas pequenas asas, de apenas 15 cm de comprimento, não lhe permitiam voar. Em contrapartida, o arau-gigante era um exímio nadador: mergulhava a mais de 70 metros de profundidade e conseguia prender a respiração por 15 minutos, mais que uma foca. Sua dieta era composta basicamente por peixes. É a única espécie moderna do gênero Pinguinus, termo originário do galês pen gwyn, seu antigo nome popular nas ilhas Britânicas. Quando os exploradores europeus descobriram no hemisfério Sul as aves conhecidas hoje como pinguins, eles notaram a aparência similar ao arau-gigante e as batizaram com esse nome, que persiste até a atualidade. Apesar de parecidos, araus e pinguins não têm nenhum parentesco próximo e sequer são classificados na mesma ordem de Aves. O arau-gigante foi caçado pelos seres humanos desde a pré-história. O extermínio aumentou drasticamente com o advento das navegações, pois os ovos e a carne da ave serviam de comida para os marinheiros. Eles também matavam os araus para usá-los como isca de pesca e até como "lenha" de fogueira: a queima dos corpos, ricos em gordura, liberava óleo suficiente para manter uma chama acesa. A pressão sobre a espécie se acentuou quando suas plumas viraram uma matéria-prima popular para travesseiros. Os cientistas da época perceberam que o arau estava desaparecendo e algumas leis de proteção foram criadas, mas nenhuma mostrou eficácia. No início do século XIX, com sua raridade cada vez maior, exemplares do animal e seus ovos se tornaram alvo de museus e colecionadores, que pagavam para obter espécimes. ​​Um arau-gigante vivo foi visto pela última vez em 1852. Atualmente, 78 peles da ave ainda existem, a maioria em coleções de museus, além de cerca de 75 ovos e 24 esqueletos completos.

Бескры́лая гага́рка (лат. Pinguinus impennis) — вымерший вид крупных нелетающих птиц из семейства чистиковых отряда ржанкообразных. Являлась единственным современным представителем рода Pinguinus. Была полностью истреблена человеком в середине XIX века. Бескрылая гагарка достигала от 75 до 85 см в длину и массы около 5 кг, являясь крупнейшим современным представителем семейства чистиковых. Спинная сторона тела, массивный копьевидный клюв с бороздами и маленькие крылья бескрылой гагарки были чёрными, брюшная сторона и пятна на лицевой части головы перед глазами — белыми. Особенностью оперения птицы было чередование белых пятен и полос в передней части и по бокам головы в течение зимнего и летнего периодов. Летом птица имела белые пятна перед глазами, а зимой — широкие белые и более узкие чёрные полосы, проходившие через глаза. Крылья у гагарки были короткие, всего 15 см в длину, и она не могла летать. При этом отлично плавала, что позволяло ей успешно охотиться в воде, на суше же была весьма неуклюжей. Питалась различными видами рыб, в том числе американской сельдью и мойвой, а также ракообразными. Бескрылая гагарка была широко распространена в северной части Атлантического океана вдоль побережья восточной Канады, Новой Англии, юга Гренландии, Исландии, Норвегии, Фарерских островов, Великобритании, Ирландии, проникая на юг до северной Испании. Потомство выводила на скалистых, изолированных островах Северной Атлантики с удобными подходами к океану и обилием пищи. Вне сезона размножения проводила время в открытых водах океана в поисках пищи. Основными врагами гагарки были косатка, орлан-белохвост, белый медведь и человек. Бескрылая гагарка являлась важнейшим источником пищи и символом многих индейских культур северо-востока Америки. Многих людей морской архаической культуры (древнейшее индейское население северо-востока Канады) хоронили вместе с останками бескрылой гагарки. В одном таком захоронении было найдено более 200 клювов гагарок, предположительно украшавших плащ древнего человека. Из-за охоты людей на птицу ради её мяса, яиц, пуха и использования в качестве наживки численность бескрылой гагарки уже к середине XVI века начала сильно сокращаться. Поняв, что бескрылая гагарка находилась на грани исчезновения, учёные решили включить её в список охраняемых птиц в конце XVIII века, но этого оказалось недостаточно, чтобы спасти вид. Возрастающая редкость птицы увеличила и без того сильную заинтересованность европейских музеев и частных коллекционеров в получении чучел и яиц, тем самым загубив последнюю попытку сохранить бескрылую гагарку. Последняя достоверная встреча с бескрылой гагаркой произошла 3 июля 1844 года в районе исландского острова Эльдей, хотя эта дата и остаётся спорной, так как позднее также приходили сообщения об отдельных наблюдениях и даже поимке нескольких особей. По мнению некоторых орнитологов, последняя встреча с бескрылой гагаркой произошла в 1852 году, когда в водах Большой Ньюфаундлендской банки наблюдали единственную особь. Бескрылая гагарка стала первой из европейских и американских птиц, полностью уничтоженных человеком.

Garfågel (Pinguinus impennis) var en fågelart tillhörande familjen alkor. Garfågeln kunde inte flyga men den var mycket skicklig på att dyka och den var en havslevande fågel vars hemvist var norra Atlanten. Den dog ut under 1800-talet på grund av alltför intensiv jakt. Den jagades främst för sitt kött och sitt dun, men även för sitt skinn och fett. Insamling av ägg bidrog också till att bestånden minskade. De två sista säkert identifierade exemplaren dödades den 3 juli 1844 på ön Eldey utanför Islands kust. Det finns några obekräftade uppgifter att garfågel skulle ha observerats ännu något tiotal år senare. Idag finns uppstoppade exemplar av garfågeln i åtskilliga museer. Garfågeln var den största arten i familjen alkor. Med en längd på 75–85 cm och en vikt på ungefär 5 kg var den ungefär lika stor som en gås och mycket större än någon nu levande alka. Den var också den enda in i modern tid överlevande arten i släktet Pinguinus, en fågelgrupp som tidigare omfattat ytterligare en stor flygoförmögen alka, Pinguinus alfrednewtoni, som levde i Atlanten. Garfågeln häckade på isolerade klippöar i norra Atlanten, nära till födorika vatten, vilket är en sällsynt biotop varför det bara fanns ett fåtal häckningsplatser. Utanför häckningstiden födosökte den i vattnen i norra Atlanten, söderut till New England och norra Spanien och norrut till Kanada, Grönland, Island och Norge.

大海雀（学名：Pinguinus impennis），又称大海燕，旧称企鸟，為了與生活在南半球的企鹅區分，有时又被称作北极大企鹅，是一种不会飞的鸟，曾广泛存在于大西洋周边的各个岛屿上，但由于人类的大量捕杀而在19世纪灭绝。大海雀是大海雀属唯一的现代物种。从前，大海雀属包括另外一种不会飞的巨型海雀，它们分布于大西洋地区。大海雀在多岩石孤岛繁殖。大海雀们能很容易地从这些孤岛到海洋并获取充足食物。但实际上，只有少数的大海雀能拥有这种稀少的繁殖地。繁殖期过后，大海雀在北大西洋中觅食。范围南至西班牙北部，北达加拿大、格陵兰岛、冰岛、法罗群岛、挪威、爱尔兰和英国。