حُوتُ العَنبَرِ (الاسم العلمي: Physeter macrocephalus) هو أحد أشهر أنواع الحيتان في العالم، وأكبر الحيتان المُسنَّنة (ذوات الأسنان). وهو النوعُ الوحيد الباقي من جنس العنبر (باللاتينية: Physeter) وأحد الأنواع الثلاثة المُنتمية إلى فصيلة حيتان العنبر (الآخران هما حوت العنبر القزمي وحوت العنبر القزم). يُشتقُّ اسم هذه الحيتان من سائلٍ شمعيّ يُعرف باسم «العنبريَّة» يوجد في رؤوسها الضخمة، كان البشر يستخرجونه لصناعة العطور والصَّابون وبعض أنواع الزيوت والمساحيق. يُعرف حوت العنبر أيضًا باسم حوت العنبر الكبير أو حوت العنبر الضخم أو مُجرَّد العنبر. يصل مُعدَّل طول الذكور البالغة إلى 16 مترًا (52 قدمًا)، لكن قد يصل طولها إلى 20.5 مترًا (67 قدمًا)، ويُمثّلُ الرأس ثُلث طول الحيوان. تقتات حيتان العنبر على الحبَّارات العملاقة والحبَّارات الهائلة بشكلٍ رئيسيّ، وهي تغوص عميقًا حتى أعماق المحيط كي تحصل عليها، ويمكنها أن تغوص حتى عمق 3 كيلومترات (9,800 قدم) تحت سطح الماء، وبهذا فهي أعمق الثدييات غوصًا. تتواصل حيتان العنبر بواسطة صدى الطقطقات التي تُصدرها، وصوتها مُرتفع يُمكن أن تصل حدَّته إلى 230 ديسيبل تحت سطح الماء، وهي تملك صوتا أعلى من جميع الثدييات على سطح الأرض. كذلك فهي تمتلك أكبر دماغٍ بين جميع المخلوقات، ويزيد وزنه عن وزن دماغ البشر بحوالي خمس مرَّات. حوت العنبر حيوانٌ عالميّ الانتشار، أي أنَّه ينتشر في جميع مُحيطات وبِحار العالم في مجموعاتٍ صغيرة. تعيش الإناث وصغارها في مجاميع صغيرة بعيدًا عن الذكور البالغة، وهي تتعاون مع بعضها لرعاية وحماية وإرضاع الصغار. تضعُ الأنثى صغيرًا واحدًا كُل أربع إلى عشرين سنة، وتعتني بوليدها لفترةٍ تقرب من عشر سنوات. ويعيشُ حوت العنبر فترة طويلة قد تصل إلى 70 سنة، والبالغ السليم منها لا مُفترس طبيعي له، أمَّا الصغار والحيتان الطاعنة بالسن أو المريضة فيُمكن أن تقع ضحيَّة الحيتان السفَّاحة (القاتلة أو الأُركات). كانت هذه الحيتان هدفًا رئيسيًّا للصيَّادين منذ أوائل القرن الثامن عشر وحتى أواخر القرن العشرين، وذلك بسبب الطلب المُرتفع على مادة العنبرية الموجودة في رؤوسها والمطلوبة من قِبل مصانع المساحيق والمراهم والشمع وزيت المصابيح. بالإضافة إلى الطلب على العنبر الموجود في جهازها الهضمي، والذي يُستعمل كمُثبّت للعطور. كثيرًا ما كانت حيتان العنبر تنفذ بجلدها من بين رماح الصيَّادين وتوقع خسائر كبيرة في صفوفهم وفي سفنهم بفضل حجمها الكبير، وقد أدّى هذا إلى نشوء بعض الأساطير والروايات عنها، مثل رواية «موبي دك». تحظى حيتان العنبر حاليَّا بالحماية القانونيَّة الكاملة، وصدرت عدَّة اتفاقيَّات بين عدَّة دول أوقف بموجبها صيد هذه الحيتان في مياهها الإقليميَّة، بالإضافة لقوانين دوليَّة منعت صيدها في أعالي البحار. يُصنِّفُ الاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة حيتان العنبر على أنَّها مُهددة بدرجة دُنيا.

Vorvaň, též vorvaň obrovský, tuponosý nebo tupočelý (Physeter catodon, macrocephalus, orthodon nebo australasianus) je největší z ozubených velryb a věří se, že jde o vůbec největší ozubené zvíře na světě, jaké kdy žilo – největší doložený jedinec pravděpodobně dosahoval délky až 25,6 metru. Anglický název Sperm Whale souvisí s mléčně bílou substancí spermacet nacházející se v její hlavě a původně zaměněnou se spermatem. Obrovská hlava vorvaně, jeho charakteristický tvar a v neposlední řadě ústřední role v románu Hermana Melvilla Bílá velryba, vedla mnoho lidí k tomu, že jej líčili jako archetyp velryby. Částečně díky Melvillovi je vorvaň obecně spojován s napůl mytickým Leviatanem z biblických příběhů.

Kaskelothvalen (latin: Physeter macrocephalus), eller blot kaskelot, er verdens største tandhval. Kaskelotten findes ved og udenfor kontinentalsoklen i de fleste have over hele verden. Hannerne kan blive op til 20 m og veje op til ca. 55 ton. Hunnerne bliver kun op til 13 m og vejer op til 20 ton. Kaskelotter hører til blandt de dybest dykkende hvaler, og dykketider på over 1 time og dybder på 1000 meter eller mere er ikke usædvanligt for hannerne. Kaskelothvalen er med sin store næse med spermacetorganet et aktivt jagende rovdyr, der på stor dybde finder og fanger sit bytte ved hjælp af lyd, på samme måde som man måler afstand og retning ved hjælp af ekkolod.

Der Pottwal (Physeter macrocephalus, Synonym: Physeter catodon) ist ein in allen Ozeanen verbreiteter Wal aus der Unterordnung der Zahnwale (Odontoceti). Unter den Zahnwalen ist er der einzige Großwal. Pottwale ernähren sich vorwiegend von Tintenfischen; die Bullen können dabei in Tiefen von mehr als 1000 Metern tauchen. Nächste Verwandte des Pottwals sind die Zwergpottwale (Gattung Kogia), mit denen er (nach einigen Auffassungen) die Familie der Pottwale (Physeteridae) bildet.

El cachalote (Physeter macrocephalus) es una especie de mamífero marino del infraorden Cetacea del parvorden Odontoceti. El cachalote es el único miembro del género Physeter y es una de las tres especies vivientes de la familia Physeteridae, junto al cachalote pigmeo y cachalote enano. Es el animal con dientes más grande que existe; los machos pueden crecer hasta 20,5 metros de largo y llegar a pesar más de 50 toneladas. La cabeza mide un tercio de la longitud total del animal y poseen el cerebro más grande entre los animales existentes. La especie se alimenta de calamares y peces, sumergiéndose en su búsqueda a profundidades de hasta tres kilómetros, convirtiéndose en el mamífero marino que se zambulle a mayor profundidad. Su dieta a base de calamares incluye a las especies más grandes: el calamar gigante y el calamar colosal. Es el depredador viviente más grande y posiblemente el mayor que haya existido, no por el hecho de alimentarse de otros animales (lo cual también es cierto en todos los cetáceos, incluyendo las grandes ballenas), sino por realizar depredación activa sobre animales autónomos. El chasquido producido por el cachalote es el sonido más intenso producido por animal alguno, pero su función se desconoce (aunque se cree que lo usa como sonar y como un medio para aturdir a sus presas). Este cetáceo vive en grupos en los cuales las hembras y sus crías están separados de los machos más viejos que vagan solitarios; las hembras cooperan entre sí para proteger y alimentar a sus retoños. Dan a luz cada tres a seis años una sola cría y su cuidado se prolonga por más de una década. Son animales muy longevos, pudiendo alcanzar fácilmente los setenta años. Entre principios del siglo XVII y hasta finales del siglo XX, el cachalote fue cazado intensamente para obtener el espermaceti y otros productos como aceite y ámbar gris. Como resultado de la caza intensiva en los siglos XIX y XX su número se redujo sustancialmente y se encuentra actualmente señalado como especie vulnerable por la UICN. El espermaceti se empleaba como insumo para elaborar velas, jabón, cosméticos y aceite para uso industrial. Debido a su gran tamaño, el cachalote en ocasiones era capaz de defenderse de los primeros balleneros; el caso más conocido fue el hundimiento del barco ballenero Essex en 1820. Los cachalotes son animales sociales que se congregan en pequeñas manadas conformados por hembras, sus crías y algunos machos jóvenes. Los cachalotes prácticamente carecen de depredadores naturales, ya que ningún animal es lo suficientemente fuerte para atacar con éxito a un adulto saludable; sin embargo, las orcas atacando en grupo son capaces de matar crías y ejemplares débiles o enfermos. Se distribuye en todos los océanos, prefiriendo las zonas templadas y las zonas aledañas a pendientes y cañones submarinos.

Kaskelotti (Physeter macrocephalus tai Physeter catodon) on suurin hammasvalaista. Koiras kasvaa keskimäärin 16 metriä pitkäksi. Lajin tunnistaa suuresta kulmikkaasta päästä ja poikkeuksellisesti pään vasemmassa reunassa sijaitsevasta hengitysaukosta. Kaskeloteilla on eläinkunnan suurimmat aivot, ja niiden päässä on lisäksi suuri ontelo, joka on täynnä valaanpääöljyä. Laji on levinnyt laajalle alueelle, ja sitä tavataan lähes kaikista meristä. Se on kuitenkin luokiteltu vaarantuneeksi, ja aiemmin lajia verotti raskas ambran ja öljyn takia käyty valaanpyynti. Kaskelottinaaraat elävät pienissä ryhmissä, mutta vanhat koiraat yksin. Naaraat synnyttävät pitkän raskausajan jälkeen yhden poikasen. Ravinnokseen kaskelotit käyttävät erityisesti kalmareita.

Le Grand cachalot (Physeter macrocephalus ou P. catodon), communément appelé cachalot et parfois cachalot macrocéphale, est une espèce de cétacés à dents de la famille des physétéridés et unique représentant actuel de son genre, Physeter. Il est l'une des trois espèces encore vivantes de sa super-famille, avec le cachalot pygmée (Kogia breviceps) et le cachalot nain (K. sima). Il a une répartition cosmopolite, fréquentant tous les océans et une grande majorité des mers du monde. Cependant, seuls les mâles se risquent dans les eaux arctiques et antarctiques, les femelles restant avec leurs jeunes dans les eaux plus chaudes. Le mâle peut atteindre plus de 20 m de long, ce qui fait de l'espèce le plus grand carnassier au monde. À elle seule, la tête peut représenter le tiers de la longueur de l'animal. Ce mammifère se nourrit en grande partie de calmars, ainsi que de poissons, en des proportions variables selon l'emplacement géographique. Il est connu pour ses records de plongée en apnée, atteignant les 2 250 mètres de profondeur, performance qu'aucun mammifère, mis à part la baleine de Cuvier et l'éléphant de mer austral, ne peut réaliser. Ses vocalisations en cliquetis sont les sons les plus forts produits par un animal. Elles sont utilisées dans le but de communiquer, de s'identifier et de se localiser entre eux. Les cachalots se rassemblent en groupes nommés « pods ». Les femelles vivent avec leurs jeunes, séparément des mâles, et s'entraident pour protéger et allaiter les juvéniles. Elles mettent bas tous les trois à six ans et s'occupent de leur progéniture durant plus d'une dizaine d'années. Le cachalot n'a pas de prédateurs naturels assez forts pour attaquer avec succès un adulte en bonne santé, seules les orques peuvent essayer de se fondre dans un pod pour y tuer les plus jeunes. Cependant, du XVIIIe siècle jusqu'à la fin du XXe siècle, la chasse au cachalot par l'homme, qui a inspiré le roman Moby-Dick, a été une industrie majeure pour extraire le spermaceti, l'huile de cachalot, l'ambre gris et l'ivoire de l'animal. En raison de sa taille, le cachalot pouvait parfois se défendre efficacement contre les baleiniers. L'exemple le plus célèbre est celui d'un cachalot de 25 m ayant attaqué et coulé le baleinier américain Essex en 1820. Les populations de cachalots sont lourdement touchées par cette chasse intensive et diminuent de 67 %. La commission baleinière internationale proclame en 1985 la pleine protection de l'espèce, qui est depuis classée comme vulnérable.

Il capodoglio (Physeter macrocephalus o P. catodon Linnaeus, 1758) è un cetaceo odontoceto appartenente alla famiglia dei Fiseteridi (Physeteridae). Unico rappresentante del suo genere e della sua famiglia, è una delle tre specie ancora esistenti della superfamiglia Physeteroidea, insieme al cogia di de Blainville (Kogia breviceps) e al cogia di Owen (K. sima). Ha una distribuzione cosmopolita ed è presente in tutti gli oceani e in quasi tutti i mari del mondo. Tuttavia, solo i maschi si avventurano nelle acque artiche e antartiche, mentre le femmine rimangono con i piccoli in acque più calde. Con una lunghezza che, nei maschi, può superare i 20 metri, il capodoglio è il più grande predatore del mondo. La sua testa rappresenta un terzo della lunghezza totale dell'animale. Si nutre principalmente di calamari e pesci, in proporzioni variabili a seconda dell'area geografica. È noto per i suoi record di apnea, potendo raggiungere profondità fino a 2250 metri, una prestazione che nessun altro mammifero, a parte lo zifio e l'elefante marino del sud, può eguagliare. Le sue vocalizzazioni, costituite da serie di click, sono i suoni più potenti prodotti da un animale e vengono utilizzate per comunicare, identificarsi e localizzarsi a vicenda. I capodogli vivono in gruppi chiamati pod. Femmine e maschi formano gruppi separati: le femmine rimangono vicine ai loro piccoli e si aiutano reciprocamente per proteggerli e allattarli. Partoriscono ogni 3-7 anni e si prendono cura della prole per oltre 10 anni. Non esistono predatori naturali in grado di sopraffare un capodoglio adulto sano; solo le orche talvolta si avventurano ad attaccare un pod per cercare di uccidere un piccolo. Tuttavia, dal XVIII secolo fino alla fine del XX, la caccia a questa specie – per ottenere spermaceti, olio, ambra grigia e avorio – divenne un'attività industriale di grande rilevanza. Grazie alle sue dimensioni, però, il capodoglio a volte riusciva a difendersi efficacemente dai balenieri, come dimostra il celebre caso di un esemplare di 25 metri che attaccò e affondò la baleniera americana Essex nel 1820 (un episodio che si ritiene abbia ispirato il famoso romanzo Moby Dick). Le popolazioni di capodoglio furono gravemente colpite dalla caccia intensiva, subendo una riduzione del 67%. Nel 1985, la Commissione Internazionale per la Caccia alle Balene ha garantito piena protezione alla specie, che da allora è classificata come vulnerabile.

マッコウクジラ（抹香鯨、学名：Physeter macrocephalus）は、偶蹄目マッコウクジラ科マッコウクジラ属に分類されるクジラであり、現生のハクジラ類における最大種である。

향유고래(영어: sperm whale 또는 cachalot) 또는 향고래 또는 말향고래는 이빨고래류 중에 가장 큰 종이다. 이빨을 가진 동물로는 지구상에 존재했던 그 어떤 종보다도 크다. 머리에 밀랍으로 가득찬 경랍기관이 있으며, 거대한 사각형 머리가 특징적이다. 울산 반구대 암각화에 두 마리가 새겨져 있으며, 2004년 동해안에서 70년 만에 발견된 바 있다. 학명은 Physeter macrocephalus / Physeter catodon이다. 몸길이는 수컷 17m~21m, 암컷 18m, 몸무게는 수컷 35~74t, 암컷 20~36t이다. 온몸이 회색이고 배쪽에 담색의 얼룩점이 있는데 몸빛깔은 나이와 더불어 흰색으로 변하는 경향이 있다. 머리는 성장에 따라 커져서 몸길이의 3분의 1 정도를 차지하게 된다. 뇌의 무게는 8 kg 정도이다. 등지느러미는 없지만 파도 모양의 피부돌기가 있다. 아래턱은 통나무처럼 가늘고 길며 한쪽에 20~28개의 큰 이빨이 있다. 위턱의 이빨은 퇴화되어 작아져서 눈에 띄지 않는다. 가슴지느러미는 몸에 비해 대단히 작다. 잠수능력이 뛰어나서 1시간 30분이나 잠수하기도 하며 수심 2,250m(7,382 ft)나 되는 심해까지 내려가기도 한다. 참고로, 민부리고래의 최고 잠수기록은 2,992m(9,816 ft)이다. 오징어나 커다란 대왕오징어를 주식으로 하며 물고기도 먹는다. 4년마다 한배에 1마리를 낳는데 임신기간은 15~16개월이다. 세계 각지의 바다에 분포하며 브리그모파이세터가 조상격이다. 항유고래는 이빨고래 중 가장 크고, 가장 큰 이빨을 가진 포식자이다. 향유고래는 Physeter 속의 유일한 현존하는 종이며, Kogia 속의 왜소향유고래와 조그마한 향유고래와 함께 향유고래 과에 속하는 세 가지 현존하는 종 중 하나이다. 향유고래는 전 세계적으로 분포하는 해양 포유류로, 먹이와 번식을 위해 계절마다 이동한다. 암컷과 어린 수컷은 무리를 지어 생활하고, 성숙한 수컷은 번식기를 제외한 나머지 시간 동안 홀로 생활한다. 암컷들은 서로 협력하여 새끼를 보호하고 기른다. 암컷은 약 4년에서 20년에 한 번씩 새끼를 낳으며, 새끼를 10년 이상 돌본다. 성숙한 향유고래는 자연적인 포식자가 없으나, 새끼나 약해진 성인 고래는 범고래 무리에 의해 때때로 잡아먹히기도 한다. 성숙한 수컷은 길이가 평균 16미터(52피트) 정도로, 그 중 머리가 고래 몸 길이의 약 3분의 1을 차지한다. 향유고래는 2,250미터(7,380피트)까지 잠수할 수 있으며, 이는 세 번째로 깊은 잠수를 하는 포유류이다. 향유고래는 초음파 탐지기(에코로케이션)와 발음을 이용하며, 그 소리 크기는 최대 236데시벨로, 이는 수중에서 가장 큰 소리이다. 또한, 향유고래는 지구에서 가장 큰 뇌를 가진 동물로, 인간의 뇌보다 5배 이상 무겁다. 향유고래는 70년 이상 살 수 있다.

De potvis of cachelot (Physeter macrocephalus) is een walvis uit de familie van de potvissen (Physeteridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae. Er is lange tijd onenigheid geweest over de wetenschappelijke naam van de potvis, maar de naam Physeter macrocephalus wordt tegenwoordig als algemeen aanvaard beschouwd. De potvis is de grootste nog levende soort van de onderorde van de tandwalvissen (Odontoceti). Mannetjes kunnen een lichaamslengte bereiken van ongeveer achttien meter en een gewicht van 45 ton. Vrouwtjes blijven met een lengte tot elf meter en een gewicht tot 35 ton echter aanzienlijk kleiner. De lichaamskleur is grijs tot donkergrijs, de onderzijde is lichter en heeft vaak lichtere vlekken. Potvissen hebben een van de grootste verspreidingsgebieden van alle zeezoogdieren en komen vrijwel wereldwijd voor in alle diepere delen van de zee. Ze staan bekend als goede duikers die uren onder water kunnen blijven en meer dan drie kilometer diep kunnen duiken. Op het menu staan voornamelijk pijlinktvissen en andere zeedieren zoals vissen. Vrouwtjes en hun jongen zwemmen in groepen in tropische wateren terwijl mannetjes in afzonderlijke groepen verblijven of alleen leven. Af en toe voegen de mannetjes- en vrouwtjesgroepen zich samen om te paren. De belangrijkste natuurlijke vijand is de orka (Orcinus orca). De mens heeft de potvis bijna op de rand van uitsterven gebracht door de intensieve walvisjacht om het vlees en het vet van het dier te verkrijgen. De potvis werd hierdoor in de negentiende en twintigste eeuw in aantal gedecimeerd, maar tegenwoordig is de jacht op dit dier verboden. De belangrijkste bedreigingen zijn aanvaringen met schepen, verstrikking in visnetten en ander menselijk afval en door mensen gecreëerde onderwatergeluiden. Mogelijk vormt ook klimaatverandering een toekomstige bedreiging.

Kaszalot spermacetowy, kaszalot, potwal (Physeter macrocephalus) – gatunek ssaka morskiego z rodziny kaszalotowatych (Physeteridae).

Cachalote ou cacharréu (nome científico: Physeter macrocephalus) é o maior cetáceo dentado (odontocetos) e o maior predador com dentes. É o único membro vivo do gênero Physeter e uma das três espécies existentes na superfamília Physeteroidea, juntamente com o cachalote-pigmeu e o cachalote-anão do Kogia. É um mamífero pelágico com distribuição mundial e migra sazonalmente para alimentação e reprodução. As fêmeas e os machos jovens vivem juntos em grupos, enquanto os machos maduros vivem vidas solitárias fora da época de acasalamento. As fêmeas cooperam para proteger e amamentar seus filhotes. As fêmeas dão à luz a cada quatro a vinte anos e cuidam dos bezerros por mais de uma década. Um cachalote maduro tem poucos predadores naturais, embora bezerros e adultos enfraquecidos às vezes sejam mortos por grupos de orcas (Orcinus orca). Os machos maduros têm em média 16 metros (52 pés) de comprimento, mas alguns podem atingir 20,7 metros (68 pés), com a cabeça representando até um terço do comprimento do animal. Mergulhando a 2 250 metros (7 382 pés), é o terceiro mamífero mergulhador mais profundo, superado apenas pelo elefante-marinho-do-sul (Mirounga leonina) e pela baleia-bicuda-de-cuvier (Ziphius cavirostris). O cachalote usa ecolocalização e vocalização tão alto quanto 230 decibéis (re 1 µPa m) debaixo d'água. Tem o maior cérebro da Terra, mais de cinco vezes mais pesado que o de um humano. Os cachalotes podem viver 70 anos ou mais. O espermacete (óleo de esperma), do qual deriva seu nome, era um dos principais alvos da indústria baleeira e era procurado para uso em lamparinas, lubrificantes e velas. Âmbar cinza, um resíduo ceroso sólido às vezes presente em seu sistema digestivo, ainda é muito valorizado como fixador em perfumes, entre outros usos. Garimpeiros procuram âmbar cinza como destroços. A caça de cachalotes era uma grande indústria no século XIX, retratada no romance Moby-Dick. A espécie é protegida pela moratória da Comissão Baleeira Internacional e está listada como vulnerável pela União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN).

Кашало́т (лат. Physeter macrocephalus) — морское млекопитающее, единственный современный представитель семейства кашалотовых, родственного карликовым кашалотам. Является крупнейшим из зубатых китов. Взрослые самцы достигают в среднем длины 18—20 м и массы около 40 т, тогда как самки — соответственно 11 м и 15 т. Это один из немногих видов китообразных, у которых ярко выражен половой диморфизм: самки почти вдвое меньше самцов, отличаются телосложением, количеством зубов, размером и формой головы и так далее. Внешний вид кашалота весьма характерен: у этого кита огромная прямоугольная голова, внутри которой находится так называемый спермацетовый мешок. Кашалот выделяется среди прочих крупных китов рядом других уникальных анатомических особенностей. Кашалоты — стадные животные, живущие большими группами, достигающими иногда сотен и даже тысяч голов. Они распространены по всему Мировому океану за исключением полярных областей. Питается кашалот преимущественно головоногими моллюсками, в том числе гигантскими кальмарами, достигающими длины 14—18 м; рыба составляет обычно не более 5 % его рациона. В поисках добычи кит совершает самые глубокие погружения среди всех морских млекопитающих — до глубины более 2 км, — оставаясь под водой до полутора часов. Добычу кашалот разыскивает при помощи ультразвуковой эхолокации, в которой важную роль играет спермацетовый мешок, используемый как акустическая линза. Помимо этого спермацетовый орган помогает обеспечивать требуемый уровень плавучести кита при погружениях. В природе у кашалота почти нет врагов, за исключением разве что косаток, представляющих большую опасность для самок и молодняка. Однако человек издавна охотился на кашалота — в прошлом этот кит являлся важнейшим объектом китобойного промысла. От кашалота получали ворвань и такие ценные продукты, как спермацет и амбру. В силу хищнической добычи, прекратившейся лишь к 1980-м годам, поголовье кашалотов сильно сократилось, однако сохранилось лучше поголовья усатых китов. В настоящее время оно медленно восстанавливается, хотя этому несколько препятствуют антропогенные факторы (загрязнение морей, интенсивное рыболовство и другие). Современное количество кашалотов в мире трудно поддаётся оценке; наиболее вероятное число — 300—400 тысяч голов. Кашалот считается весьма опасным животным. Будучи раненым, он проявляет большую агрессивность, в связи с чем охота на него была сопряжена с известным риском. Разъярённые кашалоты погубили множество моряков-китобоев и даже потопили несколько китобойных судов. Кашалот часто привлекал внимание писателей в силу его уникального облика, свирепого нрава и сложного поведения. Описания кашалота встречаются у известных авторов. Существенна также роль кашалота в культуре многих приморских народов.

Kaskelot (Physeter macrocephalus), även kallad spermacetival, är en val, det vill säga ett marint däggdjur. Kaskeloten är den största tandvalen och därmed världens största tandförsedda djur. Arten placeras idag som ensam levande art i släktet Physeter. En hane kan bli uppemot 16 meter lång. Huvudet utgör upp till en tredjedel av djurets längd. Arten är kosmopolit, vilket betyder att den finns över alla oceaner. Den äter bläckfiskar och fisk, som den jagar på djup på ibland över 2 000 meter. Kaskeloten kan dyka näst djupast av alla marina däggdjur, det djur som kan dyka djupast är Cuviers näbbval som ingår i gruppen småhuvudval. Kaskelotens klickljud kan överstiga 230 decibel, vilket är det starkaste "självproducerade" ljudet i hela djurriket . Kaskeloten använder sitt klickljud som en sorts ekolokalisering för jakt. Kaskeloten lever i flockar. Flockar med honor och kalvar lever separerade från äldre hanar, och honorna samarbetar för att skydda kalvarna. Honorna föder kalvar vart tredje till vart sjätte år, och tar hand om dem i mer än ett decennium. Honorna är dräktiga mellan 9 och 15 månader, beroende på art. Vanligtvis föds endast en kalv som diar upp till 2 års ålder, då den kan äta fast föda. Ungarna blir könsmogna efter några år. Honor och hanar bildar flock i övergången till vuxen ålder. Från sent 1700-talet till sena 1900-talet utsattes kaskeloten för omfattande valjakt för att få spermaceti, olja och ambra. Spermaceti användes bland annat till ljus, tvål, kosmetika och maskinolja. Tack vare sin storlek kunde kaskeloten emellanåt försvara sig effektivt mot valjägare. En ovanligt stor kaskelot sänkte den amerikanska valfångaren Essex 1820. Som resultat av valjakten är kaskeloten idag listad som sårbar av IUCN. Kaskeloten har få naturliga fiender, då få djur är tillräckligt starka för att framgångsrikt attackera en frisk vuxen individ. Späckhuggare kan dock attackera flockar och döda kalvar. Kaskeloten kan leva i mer än 70 år.

抹香鯨（學名：Physeter macrocephalus）又称巨抹香鲸、卡切拉特鲸，是世界上最大的齒鯨。在體呈長圓柱型，頭部占身體比例約三分之一，背部後方有一連串隆起。胸鰭槳狀且短小，尾鰭呈三角形且比例大。身體側邊佈滿皺褶，下顎細長周邊唇線呈淺白色，僅下顎有外露的牙齒18-26對。外露噴氣孔在頭頂左側，因此左斜的噴氣是相當容易辨識的特徵之一。體呈長圓柱型，頭部占身體比例約三分之一，有明顯的雌雄二型性，雄性體型較大，成年體長約15-18公尺，體重約達40-50公噸。雌性成年體長約9-12公尺，體重約達20-30公噸。 抹香鯨與侏儒抹香鯨和小抹香鯨是親緣較相近，身體構造相似而在體型上有大小的差異。抹香鯨在動物王國中具有的“潜水高手”的美譽。根據目前的觀測紀錄抹香鯨可深潛到一千公尺多，但不排除抹香鲸有能力下潜更深。根據鯨豚穿戴式追蹤器的結果顯示，目前潛水最深記錄由柯氏喙鲸創造。在捕鯨年代中，抹香鯨因為頭部的鯨油應用廣泛，被視為獵捕的重要目標，捕捉數量是近期捕鯨中大型鯨被捕最多的一種。美國作家梅爾維爾的經典名著《白鯨記》，書中船長要獵捕的大鯨莫比·敵克就是一頭白色的抹香鯨。種名macrocephalus源自希臘文，意為「大頭」。抹香鯨另有一種名catodon，同種異名的情況過去曾引發長期的爭論，现macrocephalus為主流用語。 抹香鯨是全球分布的種類，有明顯的季節性遷徙，具有複雜的社會結構及豐富變化的溝通喀答聲。已知所有動物中抹香鯨的大腦最大，抹香鯨的大腦比人類的大腦要重五倍多。抹香鲸可以活70年甚至更長時間。