البجع الدلماسيّ أو البجع البلقاني أو بجع دلماشيا أو البَجَع الأشقح هو نوع من الطيور ينتمي إلى فصيلة البجع، ويعد أكبر أنواعها على الإطلاق. يقطن في منطقة تمتدُّ من جنوب شرقي أوروبا إلى الهند والصين، في بيئات المستنقعات والبحيرات الضَّحلة، وهو يبني أعشاشه من أكوام الأعشاب الجافَّة. يُعَدُّ هذا الطائر أكبر طيور البجع على الإطلاق، إذ يبلغ طوله بالمتوسِّط 160 إلى 180 سنتيمترًا، ووزنه 11 إلى 15 كيلوغرامًا، وباع جناحيه أكثر من ثلاثة أمتار. كما أنه يعد بمتوسط وزنه البالغ 11.5 كيلوغراماً أثقل الطيور القادرة على الطيران بالوزن المتوسط، مع أن ذكور الحباري والإوز العراقي الضخمة يمكن أن تفوقه في الوزن الكليّ. يختلف هذا الطائر عن البجع الأبيض الكبير في أنَّ لديه شعر عنق مجعَّد، وسيقاناً رمادية، وريشاً أبيض مائل إلى الرمادي (بدلاً من أبيض ناصع)، كما أن فكَّه السفليَّ يُصبح أحمر اللون في موسم التزاوج. أما البجع الدلماسي اليافع فيكون لون ريشه رمادياً، وهو لا يملك خطاً زهرياً من الريش على وجهه كالبجع الأبيض الكبير اليافع، والذي يملك أيضاً ريشاً أدكن لوناً من ريش البجع الدلماسي اليافع. يُهاجر البجع الدلماسي مسافات قصيرة فقط. وهو يحلق على ارتفاعات كبيرة، ويطير في أسراب. غير أنه يبقي رقبته منتصبة عندما لا يكون في وضعية الطيران، مثل البلشونيات. يتغذى البجع الدلماسي بشكل أساسيّ على السمك، الذي يصطاده بالتحليق فوق المسطحات المائية وجرفها بفمه، مبتلعاً الأسماك مع كميات هائلة من المياه. انحدرت أعداد البجع الدلماسي - مثله في ذلك مثل البجع الأبيض - جرَّاء تدمير بيئته الطبيعية والصيد الجائر. في سنة 1994 كان يوجد منه 2,000 طائر يتكاثرون في أوروبا، معظمهم في أوكرانيا وروسيا ومقدونيا واليونان ورومانيا وبلغاريا وألبانيا. وقد كان البجع الدلماسي أيضاً واحداً من الطيور التي شملتها الاتفاقية الإفريقية الأوراسية للحفاظ على الطيور المائية المهاجرة. لا توجد تحت أنواع معروفة لهذا الطائر، لكن بناءً على اختلاف الحجم بينه وبين البجع الدلماسي الذي عاش خلال الهصر البلستوسينيّ (والمستخرجة أحافيره من بنغادي بأذربيجان)، فقد وصف له تحت نوع منفصل باسم «البجع الدلماسي قبل التاريخيّ» (باللاتينية: Pelecanus crispus palaeocrispus palaeocrispus).

Pelikán kadeřavý (Pelecanus crispus) je velký pták z čeledi pelikánovitých, největší z evropských pelikánů. Pelikán kadeřavý je jedním z největších žijících druhů ptáků (o něco větší je třeba albatros stěhovavý) a asi největším druhem pelikána. Dorůstá délky až 180 cm a váhy 11–15 kg, rozpětí křídel potom činí až 3,45 metru a údajně existuje ověřený záznam, v němž jedinec disponuje rozpětím o délce 3,5 metru. Má mohutné tělo, krátké končetiny, ocas a mohutný zobák dlouhý až 45 cm (delší ho má pouze pelikán australský, který ale v ostatních parametrech spíše zaostává), s charakteristickým hrdelním vakem. Je bílý se stříbřitým odstínem, letky má černé, končetiny šedé, zobák šedý nebo pomerančově oranžový stejně jako hrdelní vak. Samec i samice se zbarvením neliší. Na rozdíl od podobného pelikána bílého, s kterým bývá velmi často zaměňován, má kadeřavá pírka v týle, světlou duhovku, jen malou lysinu kolem oka, šedé (ne černé) loketní letky a světlou spodinu křídla. Pelikán kadeřavý žije ve vnitrozemských mokřinách a při pobřeží jihovýchodní Evropy, jižní a jihozápadní Asie a severovýchodní Afriky. Občas, především během června, zaletuje i do střední Evropy. Na zimu migruje obvykle jen na krátké vzdálenosti.

Krøltoppet pelikan (latin: Pelecanus crispus) er en fugl, der lever ved søer, floder og flodmundinger. Dens primære fødekilde er fisk. Gill, F & D Donsker (Eds).

Der Krauskopfpelikan (Pelecanus crispus) gehört zur Familie der Pelikane (Pelecanidae). Er ist ein Brutvogel von Südosteuropa über Teile Mittelasiens bis in die Mongolei. Während des nacheiszeitlichen Temperaturoptimums vor etwa 8000 Jahren lebten Krauskopfpelikane für einige Jahrhunderte auch in Südskandinavien. Dies belegen Knochenfunde von steinzeitlichen Siedlungsplätzen. Im Jahr 2006 ist die Art erstmals in Deutschland als Irrgast nachgewiesen worden.

El pelícano ceñudo (Pelecanus crispus) es una especie de ave de la familia Pelecanidae. Es una de las especies más raras de pelícanos del mundo. Tiene un característico plumaje blanco con los extremos de las alas oscuras, y una bolsa de color rosa o naranja debajo del pico. Suelen volar a velocidades de 75km/h. Es sociable, y las bandadas suelen cooperar para alimentarse conduciendo un banco de peces hasta aguas poco profundas. Luego se sumergen y llenan las bolsas golares de peces y agua. Vacían el agua levantando la cabeza. Las colonias de cría están localizadas en marismas. El pelícano ceñudo se distribuye desde el Mediterráneo oriental en el oeste hasta el Estrecho de Taiwán en el este y desde el golfo pérsico en el sur hasta Siberia en el norte. Se han encontrado fósiles que atestiguan la presencia del pelícano ceñudo en la península ibérica, al menos, hasta el siglo XII durante el periodo islámico. Es posible que, al igual que otras aves pescadoras, tras el establecimiento del cristianismo, la especie comenzara a ser perseguida debido a la nueva costumbre de comer pescado los viernes, comenzando un lento declive hasta su completa extinción en el siglo XIX cuando se popularizaron las armas de fuego.

Kiharapelikaani (Pelecanus crispus) on suurikokoinen valkoinen pelikaanilintu. Linnun pituus on 160–180 cm, siipien kärkiväli 270–320 cm ja paino 10–13 kg. Hieman pelikaania suurempi, harmahtavan valkoinen suuri lintu. Lisääntymisaikana kurkkupussi on väriltään punertava ja rinnassa on vaaleankeltainen läikkä. Vanhan linnun niskassa on kiharoista höyhenistä muodostunut töyhtö. Lennossa näkyy harmaa siiven kärki. Nuoret linnut ovat yläpuolelta harmaanruskeita ja alapuolelta valkoisia. Kiharapelikaani pesii itäisessä Euroopassa ja Keski-Aasiassa Montenegrosta Mongoliaan ylettyvällä vyöhykkeellä. Euroopan pesimäkanta talvehtii Välimeren itärannikolla, Venäjän ja Keski-Aasian Iranissa, Irakissa ja Intian niemimaalla sekä Mongolian Kiinan itärannikolla. Euroopan pesimäkannaksi on arvioitu 3 700 – 4 700 paria, joista 50 prosenttia Kreikassa, 26 prosenttia Venäjän Euroopan puoleisilla alueilla ja 10 prosenttia Turkissa. Maailman kannaksi on arvioitu 11 400 – 13 400 aikuista yksilöä. Laji on havaittu Suomessa BirdLife Suomen rariteettikomitean hyväksymänä yhden kerran, kesäkuussa 2025 Ahvenanmaan Kökarissa. Jokisuistot, joet ja matalat järvet. Pesii saarilla tai laajoissa järviruokokasvustoissa.

Le Pélican frisé (Pelecanus crispus) est une espèce d'oiseaux de la famille des Pelecanidae. Il se reproduit dans les marais et les lacs peu profonds, principalement en Europe du Sud-Est, des Balkans jusqu'au delta de la Volga, mais aussi en Asie centrale jusqu'en Mongolie, et au Moyen-Orient. C'est le plus grand des pélicans, et il fait partie des plus grands et lourds oiseaux du monde capables de voler. Il est aussi de nos jours la plus rare et la plus vulnérable des huit espèces de pélican.

Il pellicano crespo (Pelecanus crispus Bruch, 1832), detto anche pellicano riccio o pellicano dalmatico, è un grande uccello appartenente alla famiglia dei pellicani. È il più grande tra tutti i pellicani, con dimensioni leggermente superiori al comune pellicano bianco. Può raggiungere una lunghezza di 170–190 cm, un peso di 11–15 kg ed una apertura alare di circa 3 metri, il che lo rende uno dei più grandi e pesanti uccelli volatori. Si differenzia dal pellicano bianco per le penne nucali increspate, le zampe grigie e la colorazione grigio-biancastra del piumaggio. La mandibola inferiore assume un colore rossastro nella stagione riproduttiva. I piccoli sono grigi e si differenziano da quelli del pellicano bianco per l'assenza della chiazza facciale rosata e la colorazione più scura. Il pellicano crespo compie migrazioni su brevi distanze. È un volatore elegante e gli spostamenti avvengono spesso in stormi che si muovono in sincronia tra loro. Durante il volo il collo è tenuto all'indietro come quello degli aironi. Il suo nido è costituito da un semplice mucchio di vegetazione. È diffuso dall'Europa sud-orientale (prevalentemente fra Montenegro, Albania, Macedonia e Grecia) fino all'India e alla Cina e vive nelle zone paludose, negli acquitrini o nei laghetti con acque poco profonde.

ニシハイイロペリカン（学名：Pelecanus crispus）は、ペリカン目ペリカン科に分類される鳥類の一種。ペリカンの仲間で最大の種。 旧名ガランチョウ。BLI(旧国際鳥類保護世界会議)の世界鳥類リストで絶滅危惧種に指定されている。

사다새(영어: Dalmatian pelican, 학명: Pelecanus crispus)는 사다새과에 속하는 새이다. 전체적으로 회백색이고 뒷머리가 덥수룩하다. 다리는 어두운 회색이며 홍채는 엶은 노란색이다. 몸은 무겁고, 날개는 넓고 길다. 다리는 짧고 크며 물갈퀴가 있다. 목이 상당히 길고 신축성 있다. 날개편길이가 2.5m에 이르는 것도 있다. 매우 잘 날고 헤엄도 잘 친다. 사다새의 가장 큰 특징은 긴 부리와 그 아래에 붙어 있는, 마음대로 신축이 가능한 목주머니로, 이것을 물 속에서 그물처럼 사용하여 물고기를 잡는데 물은 버리고 물고기만을 삼킨다.

De kroeskoppelikaan (Pelecanus crispus) is een vogel uit de orde van pelikaanachtigen (Pelecaniformes).

Pelikan kędzierzawy (Pelecanus crispus) – gatunek dużego, wędrownego ptaka wodnego z rodziny pelikanów (Pelecanidae), zamieszkujący Azję i południowo-wschodnią Europę. Sporadycznie zalatuje do Polski. Bliski zagrożenia wyginięciem. Pelikan kędzierzawy występuje wyspowo, głównie w południowo-zachodniej i środkowej Azji, poza tym w Europie: w deltach Wołgi i Dunaju oraz na jeziorach Prespa i Ochrydzkim. W starożytności gniazdował w Europie Zachodniej, a do połowy XIX wieku na Węgrzech. Zimuje w krajach wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, w południowej Azji, zaś populacja z Mongolii – na wschodnich wybrzeżach Chin. Przypuszczalnie to stado pelikanów tego gatunku było obserwowane w przelocie koło Wrocławia w 1588 r., co zanotował w swym dziele pt. Theriotropheum Silesiae, będącym alfabetycznie uporządkowanym opisem śląskiej fauny, związany z Gryfowem Śląskim i Jelenią Górą lekarz i przyrodnik Caspar Schwenckfeld. Pelikany kędzierzawe zostały kilkakrotnie sfotografowane na terenie Polski w 2010, w tym również w Warszawie, a także w latach 2015 i 2016. Łącznie do końca 2018 odnotowano 6 potwierdzonych stwierdzeń. Cechy gatunku Upierzenie ciała białe z szaroniebieskim nalotem, srebrne pokrywy skrzydeł. Lotki pierwszorzędowe czarne, drugorzędowe szare. Linia upierzenia na czole prosta. Na głowie i szyi nastroszony czub. Dziób długi i potężny, żółty. W szacie godowej worek skórny pod żuchwą jest pomarańczowo-czerwony, w spoczynkowej – różowy. Nogi szaroniebieskie, żółta plama na piersi. Młode białe. Wymiary średnie

O pelicano-crespo ou pelicano-dálmata (Pelecanus crispus) é uma espécie de pelicano, nativa do sudeste da Europa até o território chinês, que privilegia habitats lacustres e fluviais.

Кудря́вый пелика́н (лат. Pelecanus crispus) — птица семейства пеликановых. На темени и затылке «кудрявые» перья, горловой мешок оранжевый, ноги тёмно-серые, радужина беловатая. Имеет широкий ареал; на территории Российской Федерации гнездящийся перелётный вид. Народное название — баба, баба-птица. Длина тела 180 см. Размах крыльев до 3,2 м. Длина крыла самца 72 — 80 см, самки — 69 — 72,5 см. Длина клюва самца 42,0—51,0 см, самки 38,0—42,3 см. Масса птиц от 9,0 до 14,0 кг. Первостепенных маховых перьев — 11. Хвост короткий, прямой, из 22 мягких рулевых перьев. Длина хвоста самца 23-25 см, самки — 23 см. Длина плюсны самцов 11-15 см, самок — 11-13 см. Уздечка, кольцо вокруг глаза голое, вдающееся острым мысиком на лоб. Лоб оперенный. От розового пеликана отличается отсутствием розовых тонов в оперении, наличием на голове и верхней стороне шеи удлинённых и закрученных «курчавых» перьев, образующих подобие гривы. Хорошо летает, нередко парит. Во время полёта шея изогнута, голова лежит на спине, так, что только клюв выдается несколько вперед. Ноги вытянуты назад. Плавает превосходно, на воде сидит высоко, голову и шею во время отдыха на воде опускает на спину, а при быстром плавании вытягивает шею кверху, почти прямо, опустив клюв несколько вниз так, что между шеей и головой образуется острый угол. Не ныряет — добывая рыбу, погружает в воду только голову, шею и переднюю часть туловища на очень короткое время. На воде проводит много времени — и во время ловли рыбы, и отдыхая. Перья пеликанов намокают, и птица «отжимает» их клювом, захватывая у основания и постепенно передвигая клюв к вершине пера, даже плавая в воде. Находясь в воде, пеликан высоко поднимает крылья, стараясь их предохранить от намокания. С воды поднимается довольно легко, отталкиваясь от неё обеими лапами, но когда горловой мешок переполнен добычей, поднимается с трудом. По земле передвигается медленно, вперевалку. С земли поднимается с трудом, при помощи нескольких прыжков, во время которых отталкивается от земли обеими лапами сразу. Садится на дерево как баклан, обхватывая сучок, направляя три передних пальца вперед, а задний назад.

Krushuvad pelikan (Pelecanus crispus) är en fågel i familjen pelikaner inom ordningen pelikanfåglar som förekommer fläckvist från östra Medelhavsområdet österut till Kina.

Melek ya da Tepeli Kutan (Pelecanus crispus), pelikangiller (Pelecanidae) familyasından çok büyük bir su kuşu türüdür. Avrupa'nın güneydoğusundan Hindistan ve Çin'e yayılan bölgede bataklıklar ve sığ göllerde yaşar. Yuvaları bitkiler ve dallardan oluşan kaba bir yapıdır. Geniş bir alana yayılmasına rağmen alt türü yoktur ancak boyut farklılıklarına dayanarak Azerbaycan'da bulunan fosillerden Pleistosen dönemine ait Pelecanus crispus palaeocrispus türü tanımlanmıştır.

卷羽鵜鶘（學名：Pelecanus crispus）是分佈在歐洲東南部至中國沼澤及淺水湖的一種鵜鶘。卷羽鵜鶘現存未有亞種。但在阿塞拜疆發現的一個更新世化石，就因體型差別而被描述一個卷羽鵜鶘的古亞種，稱為Pelecanus crispus palaeocrispus。