بريون القطب الجنوبي (الاسم العلمي: Pachyptila desolata) هو نوع من فصيلة طيور بترل.

Buřňák holubí (Pachyptila desolata), známý také jako buřňáček holubí nebo v maorštině „totorore“, je největším zástupcem buřňáčků, rodu malých buřňáků z Jižního oceánu. Druh byl formálně popsán v roce 1789 německým přírodovědcem Johannem Friedrichem Gmelinem v jeho revidovaném a rozšířeném vydání díla Systema Naturae Carla Linné. Zařadil jej mezi ostatní buřňáky do rodu Procellaria a vytvořil binomické jméno Procellaria desolata. Gmelin založil svůj popis na „hnědopruhém buřňákovi“, kterého v roce 1785 popsal anglický ornitolog John Latham na základě exempláře dodaného přírodovědcem Josephem Banksem, jenž byl sbírán na „ostrově Desolation“, dnešních Kerguelenových ostrovech. Buřňák holubí je nyní jedním ze sedmi druhů buřňáčků řazených do rodu Pachyptila, který v roce 1811 zavedl německý zoolog Johann Karl Wilhelm Illiger.

Der Taubensturmvogel (Pachyptila desolata), auch als Antarktis-Walvogel bezeichnet, ist eine Vogelart aus der Gattung der Walvögel (Pachyptila) innerhalb der Familie der Sturmvögel (Procellariidae). Es werden bis zu drei Unterarten unterschieden. Der Taubensturmvogel erreicht eine Größe von 25 bis 27 Zentimetern und ein Gewicht von 150 bis 160 Gramm. Die Flügelspanne beträgt 58 bis 66 Zentimeter. Die Mitte des Unterschwanzes ist schwarz wie beim Dünnschnabel-Sturmvogel (Pachyptila belcheri) weist jedoch eine dickere schwarze Terminalbinde auf. Über die Brust verläuft ein unvollständiges, deutliches, breites, dunkelgraues Band. Die juvenilen Vögel sind von den Altvögeln nicht zu unterscheiden. Zwischen den Unterarten gibt es Unterschiede hinsichtlich der Breite des Schnabels und der Länge der Flügel und des Schwanzes. Verwechslungsmöglichkeiten bestehen mit allen Arten der Walvögel. Besonders ausgeprägt ist die Ähnlichkeit mit dem Kleinen Entensturmvogel, die sich bei Feldbeobachtungen kaum unterscheiden lassen. Der Schnabel des Taubensturmvogels ist jedoch etwas kürzer und an der Basis weniger breit als beim Kleinen Entensturmvogel. Außerhalb der Brutzeit hält sich der Taubensturmvogel über der Hochsee weit von den Küsten entfernt auf. Er kommt in den kalten Gewässern nördlich des Packeises vor. Gebrütet wird an Hängen im Tussockgras, in Felsspalten, im Geröll oder auf Klippen.

El pato petrel antártico (Pachyptila desolata), también conocido como totorore en el lenguaje Maorí, es una especie de ave procelariforme de la familia Procellariidae. Es el más grande de los patos petrel, un género (Pachyptila) de pequeñas aves marinas del Océano Austral. Es también conocido con los nombres de petrel paloma o petrel de las ballenas.

Kyyhkyprioni (Pachyptila desolata) on ulappaliitäjien heimoon kuuluva ulappalintu. Sen elinympäristö käsittää Etelämannerta ympäröivät saaret, muun muassa Etelä-Georgia ja Eteläiset Sandwichsaaret, Scott Island, Aucklandsaaret, Heard ja McDonaldinsaaret sekä Crozetsaaret, Kerguelen ja Macquariensaari. Sen populaation koko on noin 50 miljoonaa yksilöä. Lajista tunnetaan kolme alalajia. Johann Friedrich Gmelin kuvaili lajin holotyypin Kerguelenilta 1789.

Le Prion de la Désolation (Pachyptila desolata) est une espèce d'oiseaux de la famille des Procellariidae.

Il prione antartico (Pachyptila desolata (Gmelin, 1789)) è un uccello della famiglia Procellariidae. La specie nidifica in numerose isole dei mari antartici, tra cui le isole Crozet e Kerguelen (Terre Australi e Antartiche Francesi), le isole Macquarie e Heard (Australia), le isole Auckland e l'isola di Scott (Nuova Zelanda), Georgia del Sud e isole Sandwich Australi (Territori Britannici d'Oltremare) e l'arcipelago delle isole Orcadi Meridionali.Al di fuori della stagione riproduttiva le colonie si disperdono nei mari antartici, spingendosi a nord sino alle coste del Perù, del Sudafrica e dell'Australia.

De Antarctische prion (Pachyptila desolata) is een vogel uit de familie van de stormvogels en pijlstormvogels (Procellariidae). Het is een zeevogel van het zuidelijk halfrond.

Petrelek antarktyczny (Pachyptila desolata) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny burzykowatych (Procellariidae). Zamieszkuje Ocean Południowy oraz południowe rejony oceanów: Atlantyckiego, Spokojnego i Indyjskiego; gniazduje na wyspach subantarktycznych i antarktycznych. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała petrelków antarktycznych wynosi 25–28 cm, masa ciała 115–183 g, rozpiętość skrzydeł 58–66 cm. Wymiary szczegółowe dla 10 dorosłych osobników z Georgii Południowej: długość skrzydła 182–194 mm, długość ogona 85,5–97,6 mm, długość górnej krawędzi dzioba 26,7–29,6 mm, długość skoku 31,6–34,3 mm. Wierzch ciała głównie niebieskoszary, ciemniejszy na ciemieniu. Zgięcie skrzydła, zewnętrzne chorągiewki lotek I rzędu, wewnętrzne lotki II rzędu i lotki III rzędu są czarniawe, przy czym te ostatnie dodatkowo biało zakończone. U wszystkich petrelków z rodzaju Pachyptila przy rozłożonych skrzydłach ciemniejsze pióra tworzą wzór podobny do litery M ciągnący się między koniuszkami skrzydeł. Ogon o wrzecionowatym kształcie zwieńcza czarna końcówka. Wyraźnie odcina się biała brew. Pod okiem biegnie czarny pas. Kantarek, okolice pokryw usznych, gardło i spód ciała są białe, jedynie koniec ogona wyróżnia się ciemniejszą barwą. Tęczówka brązowa. Dziób niebieski z wyjątkiem czarnej górnej krawędzi dzioba i rurkowatych nozdrzy.

Faigão-rola ou faigão-antárctico (nome científico: Pachyptila desolata) é uma espécie de ave marinha da família Procellariidae. Sua envergadura varia entre 17–20 cm (6,7–7,9 in), enquanto o comprimento do corpo é de 28 cm (11 in). Como todos os príons, suas partes inferiores são brancas e as superiores são cinza-azuladas, com um "m" escuro nas costas até as pontas das asas. Tem uma sobrancelha branca, bico cinza-azulado e pés azuis. Também tem uma cauda cinza em forma de cunha com uma ponta preta. Em suas asas, seus abrigos maiores são quase pretos. Como todos os príons, se alimenta principalmente do zooplâncton, que obtém ao filtrar a água em seu bico superior.

Антарктическая китовая птичка (лат. Pachyptila desolata) — морская птица семейства буревестниковые. Длина тела составляет от 25 до 27 см, масса — от 150 до 160 г. Размах крыльев составляет от 58 до 66 см. Середина подхвостья чёрная, как у тонкоклювой китовой птички (Pachyptila belcheri), при этом чёрная полоса более широкая. На груди проходит неполная, отчётливая, широкая, тёмно-серая полоса. Молодые птицы не отличаются от взрослых. Между подвидами имеются различия относительно ширины клюва и длины крыльев и хвоста. Вероятность путаницы существуют со всеми видами китовых птичек, но особенно сходство выражено с видом Pachyptila salvini. Птиц едва ли можно отличить во время полевых наблюдений. Клюв антарктической китовой птички, тем не менее, немного короче и менее широкий у основания, чем у Pachyptila salvini. Вне периода гнездования антарктическая китовая птичка летает над открытым морем далеко от побережья. Она обитает в холодных водах к северу от пакового льда. Гнездится на поросших травой склонах, в расщелинах скал, на гальке или на утёсах. Питание состоит из ракообразных, особенно, из криля (Euphausia superba), веслоногих ракообразных (Calanoides acutus), бокоплавов (Themisto), а также небольшого количества рыб и каракатиц.

Antarktisvalfågel (Pachyptila desolata) är en fågel i familjen liror inom ordningen stormfåglar. IUCN kategoriserar arten som livskraftig. Valfåglar är små, blågrå petreller med svartbandad stjärt och ett mörkt band diagonalt över ovansidan på vingen. Arterna i släktet är synnerligen lika varandra och ofta omöjliga att skilja åt i fält. Med en vingspann av cirka 65 cm och en vikt av 150 till 160 g är arten en medelstor valfågel. Ovansidan är fläckig gråblå och undersidan har en vitaktig färg. Huvudets topp och framsida är likaså blågrå förutom en svartgrå fläck nedanför varje öronöppning.