The Selayar whistler (Pachycephala teysmanni) is a species of songbird in the family Pachycephalidae. Described by the Swiss zoologist Johann Büttikofer in 1878, it is endemic to the Indonesian island of Selayar, off the southwestern coast of Sulawesi. After its initial description, it was long considered a subspecies of the golden whistler and later the rusty-breasted whistler, before being raised to species status again in 2016. Selayar whistlers are around 16–17 cm (6.3–6.7 in) in length. Adult males have grey heads, white throats, olive-green upperparts, pinkish underparts, and brownish-olive tail and wing feathers. Adult females are largely similar to males, but have dark ochre lores and rufous ear-coverts. The similar appearances of the sexes in this species helps differentiate it from the rusty-breasted whistler; in that species, males have black-and-yellow plumage, contrasting with the female's olive-brown colouration.
The Selayar whistler prefers forested habitats, but also occurs in shrubland, savanna, and rural gardens. Its natural history is poorly studied, but it is known to feed on invertebrates and fruit. The whistler is classified as being of least concern by the International Union for Conservation of Nature, as its population is thought to be stable and no significant threats to the species are known.
Translated Descriptions (10)
cs
Pištec selayarský (Pachycephala teysmanni) je druh pěvce z čeledi pištcovitých. Popsal jej švýcarský zoolog Johann Büttikofer v roce 1878 a je endemitem indonéského ostrova Selayar u jihozápadního pobřeží Sulawesi. Po prvotním popisu byl dlouho považován za poddruh pištce zlatého a později pištce rezavoprsého, než byl v roce 2016 opět povýšen na samostatný druh. Pištci selayarští měří asi 16–17 cm. Dospělí samci mají šedou hlavu, bílé hrdlo, olivově zelený hřbet, narůžovělé břicho a hnědo-olivová křídla a ocas. Samice jsou podobné, ale mají tmavě okrové uzdičky a rezavé ušní skvrny. Podobný vzhled obou pohlaví pomáhá odlišit tento druh od pištce rezavoprsého, u kterého mají samci černo-žluté opeření kontrastující s olivově hnědým zbarvením samic. Pištec selayarský preferuje zalesněná stanoviště, ale vyskytuje se i v křovinách, savanách a zahradách. Jeho biologie je málo prozkoumaná, ale ví se, že se živí bezobratlými a ovocem. IUCN jej klasifikuje jako málo dotčený druh, protože populace je považována za stabilní a nejsou známy žádné významné hrozby.
de
Der Selayar-Dickkopf (Pachycephala teysmanni) ist eine Singvogelart aus der Familie der Dickköpfe (Pachycephalidae). Er wurde 1878 vom Schweizer Zoologen Johann Büttikofer beschrieben und ist auf der indonesischen Insel Selayar vor der Südwestküste Sulawesis endemisch. Nach seiner Erstbeschreibung galt er lange als Unterart des Golddickkopfs und später des Rostbrust-Dickkopfs, bevor er 2016 wieder in den Artstatus erhoben wurde. Selayar-Dickköpfe sind etwa 16–17 cm lang. Adulte Männchen haben graue Köpfe, weiße Kehlen, olivgrüne Oberseiten, rosafarbene Unterseiten sowie bräunlich-olivfarbene Schwanz- und Flügelfedern. Adulte Weibchen ähneln den Männchen weitgehend, haben jedoch dunkelockerfarbene Zügel und rostbraune Ohrdecken. Das ähnliche Aussehen der Geschlechter hilft, diese Art vom Rostbrust-Dickkopf zu unterscheiden, bei dem die Männchen ein schwarz-gelbes Gefieder aufweisen, das mit der olivbraunen Färbung der Weibchen kontrastiert. Der Selayar-Dickkopf bevorzugt bewaldete Lebensräume, kommt aber auch in Buschland, Savannen und ländlichen Gärten vor. Seine Lebensweise ist wenig erforscht, aber es ist bekannt, dass er sich von wirbellosen Tieren und Früchten ernährt. Die IUCN stuft den Dickkopf als nicht gefährdet ein, da sein Bestand als stabil gilt und keine signifikanten Bedrohungen bekannt sind.
es
El silbador de Selayar (Pachycephala teysmanni) es una especie de ave canora de la familia Pachycephalidae. Descrito por el zoólogo suizo Johann Büttikofer en 1878, es endémico de la isla indonesia de Selayar, frente a la costa suroeste de Sulawesi. Tras su descripción inicial, fue considerado durante mucho tiempo una subespecie del silbador dorado y más tarde del silbador pechirrufo, antes de ser elevado a especie en 2016. Los silbadores de Selayar miden entre 16 y 17 cm. Los machos adultos tienen cabeza gris, garganta blanca, partes superiores verde oliva, partes inferiores rosadas y plumas de la cola y alas de color pardo oliva. Las hembras son similares, pero tienen bridas de color ocre oscuro y cobertoras auriculares rojizas. La apariencia similar de ambos sexos ayuda a diferenciarlo del silbador pechirrufo, en el que los machos tienen un plumaje negro y amarillo que contrasta con la coloración pardo oliva de las hembras. El silbador de Selayar prefiere hábitats boscosos, pero también se encuentra en matorrales, sabanas y jardines rurales. Su historia natural es poco conocida, pero se sabe que se alimenta de invertebrados y frutas. La UICN lo clasifica como de preocupación menor, ya que su población se considera estable y no se conocen amenazas significativas.
fr
Le siffleur de Selayar (Pachycephala teysmanni) est une espèce de passereau de la famille des Pachycephalidae. Décrit par le zoologiste suisse Johann Büttikofer en 1878, il est endémique de l'île indonésienne de Selayar, au large de la côte sud-ouest de Sulawesi. Après sa description initiale, il a longtemps été considéré comme une sous-espèce du siffleur doré, puis du siffleur à poitrine rousse, avant d'être élevé au rang d'espèce en 2016. Les siffleurs de Selayar mesurent environ 16 à 17 cm. Les mâles adultes ont la tête grise, la gorge blanche, le dessus olive, le dessous rosâtre et les plumes de la queue et des ailes brun olive. Les femelles sont largement similaires, mais possèdent des lores ocre foncé et des couvertures auriculaires rousses. L'apparence similaire des sexes aide à le distinguer du siffleur à poitrine rousse, chez qui les mâles ont un plumage noir et jaune contrastant avec la coloration brun olive des femelles. Le siffleur de Selayar préfère les habitats forestiers, mais fréquente aussi les broussailles, les savanes et les jardins ruraux. Son histoire naturelle est peu étudiée, mais il se nourrit d'invertébrés et de fruits. L'UICN le classe comme préoccupation mineure, sa population étant jugée stable sans menaces significatives connues.
it
Il zufolatore di Selayar (Pachycephala teysmanni) è una specie di uccello canoro della famiglia Pachycephalidae. Descritto dallo zoologo svizzero Johann Büttikofer nel 1878, è endemico dell'isola indonesiana di Selayar, al largo della costa sud-occidentale di Sulawesi. Dopo la descrizione iniziale, è stato a lungo considerato una sottospecie del zufolatore dorato e successivamente del zufolatore pettorossiccio, prima di essere elevato al rango di specie nel 2016. I zufolatori di Selayar misurano circa 16-17 cm. I maschi adulti hanno testa grigia, gola bianca, parti superiori verde oliva, parti inferiori rosate e penne della coda e delle ali bruno-olivastre. Le femmine sono simili ai maschi, ma presentano briglie color ocra scuro e copritrici auricolari rossicce. L'aspetto simile dei sessi aiuta a distinguerlo dal zufolatore pettorossiccio, in cui i maschi hanno un piumaggio nero e giallo che contrasta con la colorazione bruno-olivastra delle femmine. Il zufolatore di Selayar predilige habitat boschivi, ma si trova anche in boscaglie, savane e giardini rurali. La sua storia naturale è poco studiata, ma si nutre di invertebrati e frutta. L'IUCN lo classifica come specie a rischio minimo, poiché la popolazione è considerata stabile e non sono note minacce significative.
nl
wikipedia
De saleierfluiter (Pachycephala teysmanni) is een zangvogel uit de familie Pachycephalidae (dikkoppen en fluiters). Eerder werd deze vogel beschouwd als een ondersoort van de roestborstfluiter. Deze vogel is genoemd naar zijn ontdekker, de Nederlandse botanicus Johannes Elias Teijsmann.
pl
Gwizdacz selayarski (Pachycephala teysmanni) to gatunek ptaka śpiewającego z rodziny fletówek. Opisany przez szwajcarskiego zoologa Johanna Büttikofera w 1878 roku, jest endemitem indonezyjskiej wyspy Selayar, położonej u południowo-zachodnich wybrzeży Sulawesi. Po początkowym opisie przez długi czas uważano go za podgatunek fletówki złotej, a później fletówki rdzawopierśnej, zanim w 2016 roku przywrócono mu rangę gatunku. Gwizdacze selayarskie osiągają około 16–17 cm długości. Dorosłe samce mają szare głowy, białe gardła, oliwkowozielony wierzch ciała, różowawy spód oraz brązowo-oliwkowe pióra ogona i skrzydeł. Dorosłe samice są bardzo podobne do samców, ale posiadają ciemnoochrowe pióra u nasady dzioba i rudawe pokrywy uszne. Podobny wygląd obu płci pomaga odróżnić ten gatunek od fletówki rdzawopierśnej, u której samce mają czarno-żółte upierzenie, kontrastujące z oliwkowobrązowym ubarwieniem samic. Gwizdacz selayarski preferuje siedliska leśne, ale występuje również w zaroślach, na sawannach i w ogrodach wiejskich. Jego biologia jest słabo poznana, wiadomo jednak, że żywi się bezkręgowcami i owocami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje ten gatunek jako najmniejszej troski, ponieważ jego populacja jest uważana za stabilną i nie są znane żadne istotne zagrożenia dla tego ptaka.
pt
O assobiador-de-selayar (Pachycephala teysmanni) é uma espécie de ave canora da família Pachycephalidae. Descrito pelo zoólogo suíço Johann Büttikofer em 1878, é endêmico da ilha indonésia de Selayar, ao largo da costa sudoeste de Sulawesi. Após sua descrição inicial, foi considerado por muito tempo uma subespécie do assobiador-dourado e, posteriormente, do assobiador-de-peito-ferrugíneo, antes de ser elevado ao status de espécie em 2016. Os assobiadores-de-selayar medem cerca de 16–17 cm. Os machos adultos têm cabeça cinza, garganta branca, partes superiores verde-oliva, partes inferiores rosadas e penas da cauda e asas marrom-oliva. As fêmeas são amplamente semelhantes, mas possuem loros ocre-escuro e coberturas auriculares ferrugíneas. A aparência semelhante dos sexos ajuda a diferenciá-lo do assobiador-de-peito-ferrugíneo, no qual os machos têm plumagem preta e amarela contrastando com a coloração marrom-oliva das fêmeas. O assobiador-de-selayar prefere habitats florestais, mas também ocorre em arbustais, savanas e jardins rurais. Sua história natural é pouco estudada, mas sabe-se que se alimenta de invertebrados e frutas. A IUCN classifica a espécie como pouco preocupante, pois sua população é considerada estável e não há ameaças significativas conhecidas.
ru
Селаярский свистун (Pachycephala teysmanni) — вид певчих птиц семейства свистуновых. Описанный швейцарским зоологом Иоганном Бюттикофером в 1878 году, он является эндемиком индонезийского острова Селаяр у юго-западного побережья Сулавеси. После первоначального описания его долгое время считали подвидом золотистого, а затем ржавогрудого свистуна, прежде чем в 2016 году он снова получил статус вида. Длина тела составляет около 16–17 см. Взрослые самцы имеют серую голову, белое горло, оливково-зеленый верх, розоватый низ и коричневато-оливковые перья хвоста и крыльев. Взрослые самки во многом похожи на самцов, но отличаются темно-охристыми уздечками и рыжими кроющими ушами. Сходство внешнего вида полов помогает отличить этот вид от ржавогрудого свистуна, у которого самцы имеют черно-желтое оперение, контрастирующее с оливково-коричневой окраской самок. Селаярский свистун предпочитает лесные массивы, но также встречается в кустарниковых зарослях, саваннах и сельских садах. Его биология изучена слабо, но известно, что он питается беспозвоночными и фруктами. Международный союз охраны природы классифицирует этот вид как вызывающий наименьшие опасения, поскольку его популяция считается стабильной, а значительные угрозы отсутствуют.
sv
wikipedia
Selayarvisslare (Pachycephala teysmanni) är en fågelart i familjen visslare inom ordningen tättingar.
