Vlha hnědá (Oriolus phaeochromus) je druh ptáka z čeledi vlhovitých (Oriolidae), který je endemitem severních Moluk. Jejím přirozeným prostředím jsou subtropické nebo tropické vlhké nížinné lesy. Alternativní názvy zahrnují vlha šedá, vlha halmaherská nebo vlha molucká.

Der Dunkelpirol (Oriolus phaeochromus) ist eine Vogelart aus der Familie der Pirole (Oriolidae) und ist auf Nord-Molukken endemisch. Sein natürlicher Lebensraum sind subtropische oder tropische feuchte Tieflandwälder. Zu den alternativen Namen gehören Graupirol, Halmaherapirol und Molukkenpirol.

La oropéndola de Halmahera (Oriolus phaeochromus)​ es una especie de ave paseriforme de la familia Oriolidae endémica del norte de las Molucas, en Indonesia.

Halmaherankuhankeittäjä (Oriolus phaeochromus) on kuhankeittäjien heimoon kuuluva varpuslintu.

Le Loriot d'Halmahera (Oriolus phaeochromus) est une espèce de passereau de la famille des Oriolidae.

L'oriolo bruno (Oriolus phaeochromus) è una specie di uccello della famiglia Oriolidae, endemica delle Molucche settentrionali. Il suo habitat naturale è costituito da foreste umide subtropicali o tropicali di pianura. Tra i nomi alternativi figurano l'oriolo fosco, l'oriolo di Gray, l'oriolo di Halmahera e l'oriolo delle Molucche.

De Halmaherawielewaal (Oriolus phaeochromus) is een zangvogel uit de familie Oriolidae (Wielewalen en vijgvogels).

Wilga brązowa (Oriolus phaeochromus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny wilgowatych (Oriolidae). Występuje endemicznie na wyspie Halmahera w północnych Molukach (Indonezja). Nie jest zagrożony wyginięciem. Systematyka Gatunek ten opisał George Robert Gray w 1861 roku na łamach czasopisma „Proceedings of the Zoological Society of London”. Nadał on temu ptakowi nazwę Oriolus phæochromus, a jako miejsce typowe wskazał wschodnią część wyspy Halmahera (wówczas nazywanej Gilolo). Holotyp pochodził z kolekcji zebranej na Molukach przez Alfreda Russela Wallace’a i przesłanej przez niego do Wielkiej Brytanii. Nie wyróżnia się podgatunków. Morfologia Długość ciała około 26 cm. Obie płcie są do siebie podobne. Upierzenie jest mniej więcej równomiernie ciemnobrązowe, nieco jaśniejsze i z bardziej szarym odcieniem na twarzy, od podbródka do piersi i boków szyi oraz na lotkach i ogonie; lotki pierwszego rzędu mają jasnobrązowe krawędzie. Tęczówka jest ciemnobrązowa; dziób i nogi czarne. Ekologia Zamieszkuje głównie subtropikalne lub tropikalne lasy nizinne, rzadziej tereny rolnicze. Spotykany do wysokości 1200 m n.p.m. Jego pożywienie stanowią stawonogi i drobne owoce. Żeruje zazwyczaj pojedynczo, czasem w parach, od środkowych partii lasów po korony drzew; niekiedy dołącza do mieszanych stad ptaków. Przynajmniej do 2008 roku brak było informacji o rozrodzie. Status IUCN uznaje wilgę brązową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako umiarkowanie pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.

Papa-figos-de-halmaera ou papa-figos-de-halmahera (Oriolus phaeochromus) é uma espécie de ave da família Oriolidae. É endémica da Indonésia. Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude.

Halmaheragylling (Oriolus phaeochromus) är en fågel i familjen gyllingar inom ordningen tättingar.