أبلق أشهب أو المدقي (الاسم العلمي: Oenanthe isabellina) (بالإنجليزية: Isabelline Wheatear)، هو طائر ينتمي إلى صائدة الذباب (فصيلة: Muscicapidae) ، يقال أن تسمية الطائر بـ (المدقي) نسبة إلى طريقة دقة باستمرار بمنقاره الرفيع المدبب على الأرض للحصول على غذاءه. طائر مهاجر شتوى وعابر في الربيع والصيف، يتواجد في المناطق شبه الصحراوية بين الأشجار والشجيرات، والمناطق المفتوحة الزراعية والمنتزهات، والمناطق الصخرية، وقرب الأماكن المهجورة، وأماكن تجمع القمامة.

Bělořit plavý (Oenanthe isabellina) je druh malého zpěvného ptáka z čeledi lejskovitých (Muscicapidae), rodu bělořit (Oenanthe). Zbarvením se tito ptáci podobají samicím bělořitů šedých (Oenanthe oenanthe), kteří žijí i v Česku. Oproti bělořitům šedým jsou ale tito ptáci větší. Zbarvení je celkově pískové barvy, výraznější je jen ocas, který je celý černý. U bělořitů plavých není téměř patrný pohlavní dimorfismus; samce prakticky nelze od samice rozeznat. Samci i samice bělořitů plavých jsou si vzhledem velice podobní a prakticky je nelze rozeznat. Horní partie jsou převážně písečné až plavé barvy s šedavým nádechem. Oblast pod ocasem je bílá – odtud tedy české označení bělořit. Ocasní pera jsou hnědočerná a lemována tmavým až černým pruhem. Některá pera, především ta horní, mají tmavý pruh silnější, jiná slabší. Zobák a nohy jsou černé, duhovky hnědé. Bělořitové plaví přepeřují dvakrát ročně, nejvýrazněji v pozdním létě a méně i v polovině zimy. Jsou pro ně typické dlouhé a tenké nohy, díky kterým mohou bělořitové plaví stát téměř vzpřímeně. S délkou těla průměrně 16,5 cm jsou tito ptáci větší, než jiní bělořitové, například bělořité šedí. Samotný zobák je také u bělořitů plavých delší, ale přesto lze tyto dva druhy snadno zaměnit.

Der Isabellsteinschmätzer (Oenanthe isabellina) ist ein Singvogel aus der Familie der Fliegenschnäpper (Muscicapidae). Der Isabellsteinschmätzer ist rund 15–16,5 Zentimeter lang und hat eine Flügellänge von 9,4 bis 9,7 Zentimeter. Er ist 27 bis 31 Gramm schwer. Die langbeinigen Vögel sind oberseits sandfarben. An der Unterseite sind sie mehr gelblichweiß. Kehle und Brust sind leicht bräunlich. Der Bürzel ist weiß, der Schwanz ist weiß und hat eine breite schwarze Endbinde und schwarze Mittelfedern. Der Überaugenstreif ist markant bis undeutlich rahmfarben. Jungvögel sind an der Oberseite hellgraubräunlich. Dazu haben sie gelblichweiße Federsäume und Flecken. An der Unterseite sind sie schmutzigweiß. Der Isabellsteinschmätzer ist in vegetationsarmen Gegenden anzutreffen. Sein bevorzugter Lebensraum sind spärlich bewachsene Hänge mit einzelnen Steinen, kahle Ebenen und kurzgrasige Weideflächen von Vorderasien bis in die Mongolei. Mitte August, Anfang September ziehen die Vögel in die Winterquartiere Ostafrika, Arabien und Nordwestindien, aus dem sie im März, Anfang April zurückkehren. Der abwechslungsreiche Gesang des Isabellsteinschmätzers ist gepresst, flötend und pfeifend. Häufig imitiert er auch andere Vögel. Typisch ist ein „huit“ oder „Wiit-wiit“. Beim Balzflug flattert das Männchen mit weit ausgespreiztem Schwanz über dem Revier. Die Brutzeit liegt zwischen April und Juni. Das Nest wird meist in verlassene Säugetierbauten im Erdboden, z. B. von Zieseln gebaut. Das Weibchen errichtet am äußersten Ende der Höhle aus Halmen, Gräsern, Wölle, Haaren und Federn das Nest. Das Männchen begleitet das Weibchen beim Materialtransport und hält Wache. Das Gelege umfasst vier bis sieben blassblaue, selten rötlichgefleckte, 22,8 × 17 Millimeter große Eier. Die Brutzeit beträgt 14 Tage. Meist erfolgen zwei Jahresbruten. Beide Elternvögel füttern. Die Nesthocker verlassen das Höhlensystem erst bei voller Flugfähigkeit.

La collalba isabel (Oenanthe isabellina) es una especie de ave paseriforme de la familia Muscicapidae, aunque antes su género se clasificaba en la familia Turdidae. Habita en Asia, el sureste de Europa y el norte de África. La collalba isabel mide entre 15 y 16,5 cm de largo. El plumaje de sus partes superiores es principalmente de color ocre, algo más oscuro en las alas, llegando a negruzco, el obispillo y la base de su cola son blancos y la mitad terminal de la cola es negra. Sus partes inferiores son principalmente blanquecinas. Los machos presentan brida negra y el pecho amarillento. Es un ave migratoria que cría en Asia y el sureste de Europa (desde Mongolia y China central hasta Bulgaria y Turquía), y viaja al sur de Asia (la India a la península arábiga) y el noreste de África y el Sahel para pasar el invierno. En Europa occidental es un divagante raro.

Arotasku (Oenanthe isabellina) on kivitaskua muistuttava pieni varpuslintu. Linnun pituus on 15–16,5 cm, siipien kärkiväli 27–31 cm ja paino 27–33 g. Ulkonäöltään se on kuin syyspukuinen kivitasku. Sukupuolet ovat samanvärisiä. Arotasku elää Kaakkois-Euroopasta Keski-Aasiaan. Se talvehtii Afrikassa ja Intiassa. Suomessa lajin ensimmäinen varmistettu havainto on tehty 8. syyskuuta 1977 Siikajoen Tauvossa. Arotaskua tavataan Suomessa nykyisin vuosittain. Avoimet lyhytvartista ruohoa kasvavat arot ja puoliaavikot.

Le Traquet isabelle (Oenanthe isabellina), également appelé Traquet sauteur, est une espèce d'oiseaux de la famille des Muscicapidae. Cet oiseau ressemble beaucoup à la femelle du Traquet motteux. Il n'y a pas de dimorphisme sexuel chez cette espèce. Brun grisâtre clair dessus, beige crème dessous, cet oiseau présente une queue sombre et un sourcil blanc. D'une longueur de 15 à 16 cm, le Traquet isabelle a une envergure de 27 à 31 cm. Il pèse de 27 à 33 g. Cette espèce niche depuis le sud de la Russie et le centre de l'Eurasie jusqu'au nord du Pakistan. Elle hiverne en Afrique, sur la Péninsule Arabique et au centre de l'Inde.

Il Culbianco isabellino (Oenanthe isabellina) è un piccolo uccello passeriforme che in passato era classificato come membro della famiglia dei tordi (Turdidae), ma che oggi è più generalmente considerato un pigliamosche del Vecchio Mondo nella famiglia Muscicapidae. È un uccello insettivoro migratore. Il suo habitat è costituito da steppe e campagne aperte e nidifica dalla Russia meridionale e dall'Asia centrale fino al Pakistan settentrionale, svernando in Africa e nell'India nord-occidentale. È un vagante molto raro nell'Europa occidentale. Per colorazione assomiglia a una femmina di monachella, ma è più grande, con una lunghezza di 15-16,5 centimetri, ha una postura più eretta, una colorazione più fulva e presenta più nero sulla coda. Il termine isabellino si riferisce alla colorazione simile alla pergamena. Le ascellari e le copritrici sott'alari sono bianche, mentre nell'uccello più comune sono screziate di grigio. I sessi sono simili.

イナバヒタキ（因幡鶲、学名: Oenanthe isabellina ）は、ヒタキ科に分類される鳥類の一種。サバクヒタキの仲間である。

De izabeltapuit (Oenanthe isabellina) is een zangvogel uit de familie Muscicapidae (vliegenvangers).

Białorzytka płowa (Oenanthe isabellina) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Wędrowny. Gniazduje w północno-wschodniej Grecji, we wschodnich Bałkanach, na Bliskim Wschodzie oraz na południowej i wschodniej Ukrainie i dalej na wschód po Zabajkale, środkową Mongolię i północno-centralne Chiny. Zimuje na obszarze od zachodniej Afryki do południowej Azji. Rzadko można go spotkać w Europie Zachodniej. Do Polski sporadycznie zalatuje – do końca 2021 roku odnotowano 6 stwierdzeń. Pierwsze stwierdzenie miało miejsce w maju 1986 pod Jastarnią, drugie w 1997 nad Jeziorem Żywieckim nieopodal Bielska-Białej. Po raz trzeci widziano ją we Wrocance pod Krosnem 2 maja 2016. Długość ciała 16–17 cm, masa ciała 21–39 g. Białorzytki płowe są nieco większe od białorzytki zwyczajnej (O. oenanthe) i przypominają samice tego gatunku. Nie występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Brew styka się w okolicy nasady dzioba. Wyróżnia się czarne skrzydełko. Białorzytki płowe gniazdują na suchych, otwartych i skąpo porośniętych obszarach jak półpustynie, stepy, obrzeża pustyń i uedy. Zimują na suchych nizinnych stepach, w podobnych do lęgowych siedliskach. W sezonie lęgowym często koegzystują z żyjącymi w norach gryzoniami, takimi jak chomiki i susły. Żywią się głównie owadami, jednak niekiedy zjadają małe kręgowce (jaszczurki i węże) oraz nasiona. Swoje gniazda zakładają w norach gryzoni, rzadziej w norach żołn; lokalne wahania liczebności mogą wynikać z niedostępności miejsc do gniazdowania. W zniesieniu 4–7 jaj koloru od jasnoniebieskiego do prawie białego, niekiedy z czerwonawym plamkowaniem.

O chasco-isabel (Oenanthe isabellina) é um pequeno pássaro passeriforme que foi anteriormente classificado como membro da família do tordo Turdidae, mas agora é mais geralmente considerado um papa-moscas do Velho Mundo da família Muscicapidae. É uma ave insetívora migratória. Seu habitat é estepe e campo aberto e se reproduz no sul da Rússia e Ásia Central até o norte do Paquistão, invernando na África e noroeste da Índia . É um vagabundo muito raro para a Europa Ocidental.

Ка́менка-плясунья (лат. Oenanthe isabellina) — вид птиц семейства мухоловковых. Каменка-плясунья (Oenanthe isabellina) - мелкая птица, примерно с воробья. Строение ее тела достаточно своеобразное: она имеет длинные ноги, вытянутое туловище и относительно длинный хвост. Характерна манера покачивать хвостом. В отличие от других каменок, плясунья выглядит более грациозной из-за привычки держать туловище почти вертикально. Название - плясунья - дано этой птице за токовый полет, во время которого самец как будто дрожит, трепещет крыльями и медленно опускается на землю. Песня у плясуньи торопливая, состоит из разных звуков, в том числе заимствованных. Латинское название имеет также интересное происхождение: родовое название - Oenanthe - имеет греческое происхождение и переводится как "винный цветок". Каменки прилетают в Грецию как раз в период цветения виноградной лозы. Видовое же название - isabellina - от "изабелинового" цвета (обычно применяется по отношению к лошадям) птицы, охристо-серого. В отличие от обыкновенной каменки. полового диморфизма у плясуньи практически нет, самец и самка окрашены сходно. Каменка-плясунья длиной примерно 15—16,5 см, длина крыльев от 9,4 до 9,7 см, масса от 27 до 31 г. Оперение верхней части тела песочного (изабеллинового) цвета. Нижняя часть тела бело-жёлтого цвета. Горло и грудь несколько коричневатые. Гузка белая, хвост белый, с широкой чёрной полосой на вершине, средние перья чёрные.

Isabellastenskvätta (Oenanthe isabellina) är en liten tätting som tillhör släktet stenskvättor. Släktet räknades tidigare till familjen trastar, men är numera placerad inom familjen flugsnappare (Muscicapidae). Den häckar på torra slätter från sydöstra Europa österut via Centralasien till Mongoliet. Vintertid flyttar den söderut till Afrika strax söder om Sahara österut till Indien. Tillfälligt påträffas den i Västeuropa, i Sverige med 28 fynd till och med 2020. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

Boz kuyrukkakan (Oenanthe isabellina), önceden karatavukgiller (Turdidae) familyasının bir üyesi olarak sınıflandırılan küçük ötücü kuşlara ait bir kuş olup şimdi sinekkapangiller (Muscicapidae) familyasına yerleştirilmiştir. Böcekçildirler. Dişi bayağı kuyrukkakana benzer ama 15-16.5 cmlik boyuyla ondan biraz daha büyüktür, daha çok dikleştirir, daha esmer ve kuyruğunda daha çok siyahı vardır. Eşeyler benzerdir. Göçmendirler. Güney Rusya ve orta Asya'dan Kuzey Pakistan'a kadar yayılış gösterirler. Kışı Afrika ve Hindistan'da geçirirler. Batı Avrupa'da nadir görülür.

沙䳭（学名：Oenanthe isabellina）为鶲科䳭属的鸟类，俗名黄褐色石栖鸟。分布于西伯利亚、高加索、阿富汗、伊朗、伊拉克、欧洲、巴基斯坦、印度、非洲以及中国大陆的内蒙古、甘肃、青海、新疆、陕西等地，一般栖息于干旱荒漠，如砾石荒漠、灌丛荒漠、固定沙丘地带、干旱区的农耕地环境以及或栖息在海拔3500米左右的草原。该物种的模式产地在非洲Nubia。