أبو قرن هندي رمادي (الإسم العلمي:Ocyceros birostris)، هو نوع يتبع فصيلة أبو قرن، يستوطن في شبه القارة الهندية، ريشه رمادي وعيونه حمراء وقرنه رمادي داكن يميل إلى السواد، يقضي معظم وقته في الأشجار ولا ينزل إلى الأرض إلا نادراً لالتقاط الطعام.

Zoborožec klínoocasý (Ocyceros birostris) je druh zoborožce, který se běžně vyskytuje na Indickém subkontinentu. Areál rozšíření zoborožce klínoocasého pokrývá většinu Indie s výjimkou severovýchodní části a Himálájí, dále severovýchodní Pákistán, jižní Nepál a severozápadní Bangladéš. Vzhledem ke geograficky rozsáhlému areálu rozšíření druh obývá širokou škálu habitatů od suchých opadavých lesů přes savany až po městské zahrady a parky. Vykazuje vysokou adaptaci na městské prostředí a jedná se dokonce o jeden z nejběžnějších druhů indických zoborožců. Typicky se vyskytuje do cirka 600 m n. m., v himálajském předhůří může vystoupat až do 1400 m n. m. S výškou kolem 50 cm se jedná o jednoho z menšího zoborožců. Svrchní část těla je šedá, tváře jsou tmavě šedé. Křídla jsou šedá, ruční i loketní letky (s výjimkou pěti vnitřních loketních letek) mají bílé konečky. Ocas je šedý, zakončen bílým pruhem, kterému bezprostředně předchází tmavě šedý pruh. Zobák s přilbicí jsou tmavě hnědé, zobák má žlutý koneček. Přilbice na konci u samce mírně vyčnívá. Duhovky jsou červenohnědé až oranžové, nohy šedohnědé. Samice jsou o něco menší než samci s méně přečnívající přilbicí, jejich duhovky jsou hnědé.

Indisk gråtoko (latin: Ocyceros birostris) er en næsehornsfugl, der lever på det indiske subkontinent.

Der Indienhornvogel (Ocyceros birostris) auch Keilschwanztoko ist eine Nashornvogelart, die große Teile des Indischen Subkontinents vom Fuß des Himalayas südwärts bewohnt. Der Indienhornvogel gehört mit 50 cm Körperlänge zu den kleineren Nashornvögeln. Das Männchen wiegt 375 g und hat einen schwarzen Schnabel mit schmalem Aufsatz, dessen Vorderkante spitz vorragt. Schnabelspitze und vorderer Unterschnabel sind gelblich aufgehellt. Die nackte Haut um das Auge ist grau, die Iris ist rotbraun. Das Gefieder ist silbergrau und weiß, der lange Schwanz gestuft mit breiterer, schwärzlicher Subterminalbinde und weißlichen Spitzen. Die dunklen Schwingen tragen ebenfalls breite, weiße Spitzen. Das Weibchen ist kleiner mit weniger großem und kaum hervorragendem Schnabelaufsatz. Die Iris ist bräunlicher, die weißen Spitzen der Handschwingen fehlen. Vögel im Jugendkleid haben einen blassgelben Schnabel ohne Aufsatz und dunkelbraune bis schwarze Augen, die von einer orangen Hautpartie umgeben sind. Die Verbreitung des Indienhornvogels reicht vom Punjab im Nordosten Pakistans, dem südlichen Nepal und dem nordwestlichen Bangladesch südwärts über große Teile Indiens. Nur im Südwesten und an der Ostküste fehlt die Art. Sie ist nicht bedroht, weit verbreitet und in einer Reihe von Lebensräumen recht häufig. Sie zeigt sich als recht anpassungsfähig und ist auch in der Kulturlandschaft anzutreffen.

El cálao gris indio (Ocyceros birostris) es una especie de ave bucerotiforme de la familia Bucerotidae, común en el subcontinente indio. No se reconocen subespecies. En la India se lo considera el ave estatal de Chandigarh.

Intiantoko (Ocyceros birostris) on sarvinokkien heimoon kuuluva lintu. Sitä tavataan seuraavissa maissa: Bangladesh, Intia, Nepal ja Pakistan. Lajin kannan suuruutta ei ole määritetty, ja se on laajalle levinnyt ja usein yleinen. Kanta arvioidaan vakaaksi, koska sillä ei ole mitään erityisiä uhkia. Se elää erityisesti kuivissa metsissä ja kuivilla savanneilla mutta myös viljelyksillä ja puutarhoissa. Lintu on päältä harmaanruskea, ja sillä on nähtävissä kulmakarvat. Korvien peitinhöyhenet ovat tummemmat. Lentosulat siivissä ovat tummanruskea ja niissä on vaalea kärki. Pyrstössä on valkoinen kärki ja tumma juova pyrstön alapäässä. Linnun silmät ovat punaiset ja silmäluomissa on ripset. Nokassa oleva erikoinen ontto rakenne on lyhyt ja terävä.

Le Calao de Gingi (Ocyceros birostris) ou calao indien, est une espèce d'oiseaux de la famille des Bucerotidae.

Il bucero grigio indiano (Ocyceros birostris (Scopoli, 1786)) è una specie della famiglia dei Bucerotidi presente in gran parte del subcontinente indiano a sud dell'Himalaya. Con una lunghezza del corpo di 50 cm, il bucero grigio indiano è uno dei buceri più piccoli. Il maschio pesa 375 g e ha un becco nero sormontato da uno stretto casco dall'estremità anteriore sporgente. La punta del becco e la parte anteriore della mandibola inferiore sono di colore giallo chiaro. La pelle nuda intorno all'occhio è grigia, l'iride è bruno-rossastra. Il piumaggio è grigio argentato e bianco; la lunga coda graduata presenta un'ampia banda subterminale nera e la punta biancastra. Anche le ali scure presentano larghe punte bianche. La femmina è più piccola e presenta un casco più piccolo e appena abbozzato. Ha l'iride più marrone ed è priva delle punte bianche sulle remiganti. I giovani hanno un becco giallo pallido privo di casco e gli occhi da marrone scuro a nero circondati da un'area di pelle arancione. Il bucero grigio indiano vive nelle foreste decidue e nelle savane alberate e arbustive. È possibile trovarlo anche nei luoghi dove vi sono alberi di fico sparsi, nonché nelle aree coltivate e nei giardini. Si nutre principalmente di piccoli frutti e soprattutto di fichi. Mangia di tanto in tanto anche insetti, lucertole, topi e nidiacei e, più raramente, fiori. Quando è alla ricerca di cibo vola da un albero all'altro, ma scende anche sul terreno, dove si muove saltellando, o insegue gli insetti in volo. Le abitudini riproduttive sono poco conosciute. La stagione degli amori principale è a febbraio o tra maggio e giugno alla fine della stagione secca. È possibile che altri maschi partecipino come aiutanti nel processo di allevamento dei piccoli. La specie nidifica nelle cavità naturali degli alberi ad un'altezza di 3-13 m; l'interno del nido viene rivestito con pezzi di corteccia. La femmina sigilla l'ingresso con feci, avanzi di cibo e fango portato dal maschio. La covata comprende 2-5 uova, che vengono deposte nel giro di 7-10 giorni e incubate per almeno 21 giorni. Durante la stagione riproduttiva la femmina intraprende la muta delle penne delle ali e della coda, ma lascia la cavità una settimana prima che i giovani si alzino in volo, il che avviene dopo almeno 45 giorni di vita. La specie è prevalentemente stanziale, ma di tanto in tanto effettua spostamenti per trovare alberi da frutto. In questo caso possono formarsi anche squadre costituite da 30 uccelli al massimo. Il bucero grigio indiano compete spesso con il parrocchetto dal collare per le cavità dove nidificare, ma quasi sempre ha la meglio: divora le nidiate di questi pappagalli e lancia il materiale di nidificazione fuori dalla cavità.

De wigstaarttok (Ocyceros birostris) is een neushoornvogel die voorkomt in India.

Dzioborożec indyjski, toko indyjski (Ocyceros birostris) – gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae). Występuje na subkontynencie indyjskim. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała wynosi około 50–61 cm. Dzioborożce indyjskie są dość nieforemnie zbudowane. Większość upierzenia ma barwę szarobrązową. Wyróżnia się duży zagięty dziób, u nasady opatrzony osobliwym szpiczastym wyrostkiem, u samic mniejszym, u osobników młodocianych – nieobecnym. Ogon długi, stopniowany, czarno-biało zakończony; jego ubarwienie szczególnie dobrze widać u ptaków rozkładających ogon podczas lądowania. Dziób ciemny, łupkowoszary u nasady, na górnej krawędzi dzioba, końcówce i większej części żuchwy – żółtawy lub kremowy. Tęczówka u samców ma barwę od pomarańczowobrązowej po czerwoną, u samic – brązową. Nogi koloru od ołowianego po ciemnołupkowy. Zasięg występowania dzioborożca indyjskiego rozciąga się od północno-wschodniego Pakistanu (Pendżab) poprzez południowy Nepal i północno-zachodni Bangladesz na południe przez większą część Indii (z wyjątkiem południowo-zachodnich i wschodnich wybrzeży). BirdLife International szacuje zasięg występowania na 3,02 mln km². Środowiskiem życia dzioborożców indyjskich są lasy z drzewami zrzucającymi liście, parki i świetliste cierniste zakrzewienia, zwłaszcza z porozrzucanymi figowcami. Obserwowane są również w przydrożnych nasadzeniach, ogrodach oraz w pobliżu upraw i siedlisk ludzkich. Te ptaki jako jedyne spośród azjatyckich dzioborożców pojawiają się na sawannowych zadrzewieniach. W Nepalu dzioborożce indyjskie występują na wysokości 75–305 m n.p.m., sporadycznie do 760 m n.p.m. W Indiach przeważnie odnotowywany do około 1000 m n.p.m. u podnóża Himalajów (stwierdzony w okolicy Bhimtal na około 1400 m n.p.m.). Pożywieniem dzioborożców indyjskich są głównie niewielkie owoce, zwłaszcza figi. Zjadają również różnorodne owady, jaszczurki, gryzonie i pisklęta, rzadko także płatki kwiatów. Prowadzą nadrzewny tryb życia, czasami jednak schodzą na ziemię, by zbierać opadłe owoce. Dzioborożce indyjskie odzywają się seriami przeszywających pisków, niekiedy następującymi bardzo szybko po sobie.

O calau-indiano (Ocyceros birostris) é um calau comum encontrado no subcontinente indiano. É maioritariamente arborícola e é frequentemente avistado em pares. Possui penas cinzentas por todo o corpo com um ventre cinzento-claro ou branco baço. O bico é preto ou cinzento-escuro com um capacete que se estende até ao ponto de curvatura do bico. É uma das poucas espécies de calau encontradas em áreas urbanas de muitas cidades, onde conseguem aproveitar as árvores de grande porte nas avenidas.

Индийский серый ток (лат. Ocyceros birostris) — вид птиц семейства птиц-носорогов. Подвидов не выделяют. Распространён в Южной Азии. Индийский серый ток достигает длины 50—61 см; один измеренный самец весил 375 г. Характеризуется длинным ступенчатым хвостом с субтерминальной тёмно-серой полосой и белым кончиком. У взрослых самцов верхняя часть тела серого цвета. Голова, шея и нижняя часть тела бледно-серые. Первостепенные, второстепенные маховые перья и хвост тёмно-серые. Первостепенные маховые перья с белыми кончиками. Клюв и узкая каска с выступающим передним краем черноватого цвета. Кончик клюва и большая часть подклювья бледно-жёлтые; голая кожа вокруг глаз серая, радужная оболочка красно-коричневая. Самка меньше, каска и передний выступ менее заметны; отсутствуют белые кончики на маховых перьях; радужная оболочка более коричневая. У молодых особей клюв маленький, бледно-жёлтого цвета, каска отсутствует; радужная оболочка от тёмно-коричневого до чёрного цвета, а кожа вокруг глаз тускло-оранжевая. Голос представлен серией пронзительных визгов с частыми интервалами, иногда быстро следующих друг за другом. Индийский серый ток распространён в Южной Азии: северо-восток Пакистана (Пенджаб), юг Непала и северо-запад Бангладеш и на юг через большую часть Индии (за исключением юго-западного и восточного побережий). Встречается на высоте от уровня моря до 600 м над уровнем моря, но в предгорьях Гималаев до высоте до 1500 м. Естественными местами обитания являются лиственные леса, парки и редколесья с колючими зарослями, особенно среди разбросанных фиговых деревьев и районы с сельскохозяйственными угодьями или садами.

För fågelarten Anthracoceros coronatus, se rajanäshornsfågel. Indisk näshornsfågel (Ocyceros birostris) är en asiatisk fågel i familjen näshornsfåglar. Den förekommer som namnet avslöjar huvudsakligen i Indien. Beståndet anses vara livskraftigt.