النسر المُقَنْبَع أو النسر المُقَلنَس أو الرخمة السوداء (الاسم العلمي: Necrosyrtes monachus)، نوع من الطيور التي تنتمي إلى نسور العالم القديم المنتمنية إلى فصيلة البازية. وهو العضو الوحيد من جنس نكروسيرتس (Necrosyrtes) وهو متوطن في إفريقيا جنوب الصحراء.

Sup kapucín (Necrosyrtes monachus) je nejmenším druhem supa žijícím v Africe. Patří mezi kriticky ohrožené druhy. Specifické opeření světle šedohnědé barvy na hlavě od očí dozadu (na temeni hlavy až na krku) dalo tomuto druhu označení kapucín. Přední holá část hlavy je růžová. Na těle má tento sup hnědé peří. Vyskytuje se v otevřených oblastech, na savanách (spíše lesnatých), trnitých buší i poblíž lidských sídel (např. na skládkách) subsaharské Afriky, a to až do nadmořské výšky 4000 m n. m. Živí se zdechlinami a bezobratlými (většími druhy hmyzu), případně také plazy. Podobně jako jiné druhy supů tedy patří k tzv. „zdravotní policii“. Protože patří mezi malé druhy supů, má také menší a tenký zobák (zakončený ostrým hákovitým hrotem), kterým sice není schopen roztrhnout kůži na větších mršinách, ale zato se dostane do těla skrz menší otvory mezi kostmi, kam se naopak větší druhy nedostanou. Dosahuje délky 67 až 70 cm a váhy 1,5 až 2,6 kg. Rozpětí křídel se pohybuje v rozmezí 1,7 až 1,8 metru. Snáší jedno vejce, které oba rodiče inkubují po dobu 48 až 54 dní. Je ohrožen zejména cílenými otravami pesticidy, dále lovem pro maso a pro potřeby medicíny.

Der Kappengeier (Necrosyrtes monachus) ist eine Greifvogelart aus der Familie der Habichtartigen und einziger Vertreter seiner Gattung. Der Kappengeier ist ein vergleichsweise kleiner, etwa 60 cm großer Geier mit einheitlichem dunklem Hauptgefieder und einem rosaroten, überwiegend ungefiederten Kopf mit dunenbefederter Rückseite. Seine Flügelspannweite liegt zwischen 155 und 170 cm, das Gewicht beträgt 1,5 bis 2,6 kg. Der Kappengeier kann leicht mit jungen Schmutzgeiern verwechselt werden. Im Unterschied zu diesen ist der Schwanz des Kappengeiers aber nicht zugespitzt und die Kopfbefiederung besteht nicht aus Konturfedern, sondern aus Dunen. Der Vogel ist in Afrika südlich der Sahara mit Ausnahme der tropischen Regenwälder und des äußersten Südens des Kontinents verbreitet. Das Verbreitungsgebiet erstreckt sich vom Senegal und dem äußersten Süden von Mauretanien im Westen über den Süden des Niger, des Sudan und den Südsudan bis nach Äthiopien und ins westliche Somalia und von dort über Ostafrika bis zum südlichen Mosambik und den äußersten Nordosten von Südafrika. Im Südwesten reicht das Verbreitungsgebiet bis nach Angola und den Norden Namibias. Kappengeier leben in verschiedenen Lebensräumen z. B. in offenem Grasland, Waldsavannen, Wüsten und Küstenebenen, meiden aber dichte Wälder. Im westlichen und nördlichen Bereich ihres Verbreitungsgebietes leben sie oft in der Nähe menschlicher Siedlungen und suchen im Müll nach Nahrung. Im Süden sind sie weitaus scheuer. In Äthiopien und anderen gebirgigen Regionen wurden sie bis in Höhen von 4000 Metern beobachtet.

El alimoche sombrío (Necrosyrtes monachus) es una especie de ave accipitriforme de la familia Accipitridae, de inconfundible aspecto, ampliamente distribuido por las sabanas del África subsahariana; no se reconocen subespecies.

Huppukorppikotka (Necrosyrtes monachus) on pienikokoinen afrikkalainen korppikotka. Linnun pituus on 62–72 cm, siipien kärkiväli 169–172 cm ja paino 1,5–2,1 kg. Se on kooltaan pikkukorppikotkan luokkaa. Sen höyhenpuku on kokonaan tummanruskea, vain kalju pää on vaalea. Nokka on linnun kokoon nähden hento. Sukupuolet ovat samanvärisiä. Huppukorppikotka elää Afrikassa Sahelin alueella Senegalista Etiopiaan ja siitä etelään aina Nataliin ja Oranjejoelle saakka. Se on monin paikoin yleisin savannien korppikotkalaji Saharan eteläpuolisessa Afrikassa. Lajin elinympäristön ala on noin 15 miljoonaa neliökilometriä, ja vuonna 2011 sen populaatioksi arvioitiin maksimissaan 197 000 yksilöä. Kannan suuruus on selvässä laskussa, joten se luokiteltiin samana vuonna erittäin uhanalaiseksi ja vuonna 2015 äärimmäisen uhanalaiseksi. Laji elää pääosin ihmisasutuksen tuntumassa mutta myös rannikoiden ja vesistöjen lieterantojen ja laguunien reunamilla.

Le Vautour charognard (Necrosyrtes monachus), également appelé néophron moine ou percnoptère brun, est une espèce de rapaces de la famille des Accipitridae qui se rencontre en Afrique. C'est la seule espèce du genre Necrosyrtes. Selon la classification de référence du Congrès ornithologique international (version 15.2, 2026), c'est une espèce monotypique (non subdivisée en sous-espèces). Neophron moine Vautour à capuchon Vautour charognard Percnoptère brun C'est l'un des plus petits vautours du vieux monde avec une longueur de 70 cm et une masse moyenne de 2,12 kg. Il a une tête dénudée rose et une calotte grisâtre. Il est assez uniformément brun sombre. Il a de vastes ailes pour pouvoir planer et la queue courte. C'est une espèce faible par rapport à la plupart des vautours. Il niche dans un nid fait de branchages placé dans un arbre (souvent un palmier) dans une grande partie de l'Afrique au sud du Sahara, pondant un œuf. La population est majoritairement sédentaire. S'il est perturbé lorsqu'il est dans son nid, il pousse un couinement.

Il capovaccaio pileato (Necrosyrtes monachus Temminck, 1823), unica specie del genere Necrosyrtes Gloger, 1841, è un rapace della famiglia degli Accipitridi originario dell'Africa sub-sahariana. Nonostante il nome e una certa somiglianza esteriore, non è affatto imparentato con il capovaccaio (Neophron percnopterus), che appartiene a un'altra sottofamiglia, i Gipetini.

ズキンハゲワシ （頭巾禿鷲、英名：Hooded Vulture、学名：Necrosyrtes monachus）は、タカ目タカ科に分類される鳥類。

De kapgier (Necrosyrtes monachus) is een gier van de Oude Wereld uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae) en het monotypische geslacht Necrosyrtes. De vogel werd in 1823 door de Nederlandse dierkundige Coenraad Jacob Temminck geldig beschreven. Het is een nog veel voorkomende, maar in snel tempo achteruitgaande roofvogelsoort van Afrika ten zuiden van de Sahara.

Sęp brunatny, ścierwnik brunatny (Necrosyrtes monachus) – gatunek padlinożernego ptaka z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Występuje na obszarze Afryki Subsaharyjskiej. Krytycznie zagrożony wyginięciem. Długość ciała 67–70 cm, masa ciała 1530–2600 g (średnio 2028 g), rozpiętość skrzydeł 170–182 cm. Upierzenie głównie brązowe. Skóra z przodu i na wierchu głowy oraz z przodu szyi jest naga, kark i tył szyi porasta jedynie puch. Dziób cienki. U osobników młodocianych zwykle przód głowy jest niebieski, a wierzch i tył głowy porasta krótki, ciemnobrązowy (nie beżowy) puch. Sępy brunatne występują w Afryce Subsaharyjskiej, od Senegalu i południowej Mauretanii na wschód poprzez południowy Niger i Czad po południowy Sudan, Sudan Południowy, Etiopię i zachodnią Somalię i dalej na południe po północną Namibię i Botswanę, następnie poprzez Zimbabwe po południowy Mozambik i północno-wschodnią Południową Afrykę. Często sępy brunatne spotykane są w okolicach ludzkich osiedli, jednak występują również na otwartych terenach trawiastych, skrajach lasów, zadrzewionej sawannie, wzdłuż wybrzeży i na pustyniach. Odnotowywane były do 4000 m n.p.m., jednakże poniżej 1800 m n.p.m. występują najliczniej. Sępy brunatne są zwykle osiadłe, występuje dyspersja u ptaków poza sezonem rozrodczym i ptaków młodocianych; osobniki żyjące w strefie Sahelu wędrują w zależności od występowania opadów. Sępy brunatne żywią się padliną, w tym małych ssaków i rybą, jajami innych ptaków, odchodami, odpadkami i owadami. Choć często jako pierwsze przylatują do padliny, są uległe w stosunku do innych sępów. Prawdopodobnie dlatego chętnie odwiedzają okolice siedlisk ludzkich, gdzie żerują na odpadkach – ponieważ większe sępy wykazują większy lęk przed człowiekiem.

Abutre-de-capuz ou jagudi (Necrosyrtes monachus) é um abutre do Velho Mundo da ordem dos Acipitriformes, que também inclui as águias, gaviões, milhafres e falcões. É o único membro do gênero Necrosyrtes. Faz um ninho de gravetos em árvores, frequentemente palmeiras, em grande parte da África subsariana, pondo apenas um ovo. Juntam-se em colónias flexíveis. A população é essencialmente residente. Tal como os outros abutres, é necrófago, alimentando-se principalmente de carcaças de animais mortos e lixo, que localiza sobrevoando as savanas e as vizinhanças das habitações humanas, incluindo lixeiras e depósitos de restos de matadouros. Desloca-se frequentemente em bandos e é muito abundante. Nas suas áreas de distribuição, é quase sempre possível ver vários pairando no céu a qualquer hora do dia. Este abutre não demonstra qualquer medo dos humanos, concentrando-se com frequência em volta de locais habitados. É um abutre típico, com a cabeça cor de rosa e sem penas, e um "capuz" acinzentado. A plumagem do corpo é de cor castanha escura e homogénea. Possui umas grandes asas adequadas para planar, e uma cauda curta. É uma espécie pequena, comparada com a maioria dos abutres. Quando são perturbados nos seus ninhos, emitem um grito agudo.

Бурый стервятник (лат. Necrosyrtes monachus) — вид хищных птиц семейства ястребиных. Единственный представитедь одноимённого рода Necrosyrtes. Подвидов не выделяют. Распространён в Африке. Бурый стервятник достигает длины 62—72 см и массы от 1,5 до 2,6 кг; размах крыльев от 155 до 180 см. Половой диморфизм не выражен. Взрослые особи в основном тёмно-коричневого цвета с более тёмными маховыми перьями и хвостом, черноватым воротником, по бокам кремово-коричневого зоба и на бедрах заметны беловатые пятна. Небольшой участок пушистых перьев, который тянется вдоль задней части шеи до макушки, серебристо-жёлтого цвета, а участок таких же перьев по бокам головы — белого цвета. Радужная оболочка от тёмно-коричневого до синевато-чёрного цвета. Клюв чёрный, восковица розовато-белая. Неоперённое лицо и горло у взрослых особей розовые, у молодых особей беловатые. Эти оголённые участки в период размножения становятся ярче и приобретают пурпурно-красный цвет при половом возбуждении или при установления доминирования в группе птиц при питании. Ноги у взрослых особей бледно-голубовато-зелёные, розовато-синие или зеленовато-белые, у молодых особей коричневатые, к концу первого года жизни приобретают окраску ног взрослых особей. Обычно молчаливая птица. В гнезде и во время потребления пищи издаёт тонкие, тихие визги, а также щебечущие и лающие звуки.

Inte att förväxlas med kapgam. Kappgam (Necrosyrtes monachus) är en av de mindre av gamla världens gamar, med utbredning i Afrika söder om Sahara. Liksom de flesta andra gamarter har den minskat kraftigt i antal på sistone och betraktas nu som akut hotad.