الغاقة العاجزة عن الطيران وتعرف باسم غاقة غالاباغوس (الاسم العلمي: Nannopterum harrisi)، طائر من فصيلة الغاقيات. لا توجد إلا في جزيرتي فِرناندينا وإيزابلّا في أرخبيل غالاباغوس. إنهُ فريد من نوعه لأنه الغاق المعروف الوحيد الذي فقد القدرة على الطيران. يبلغ قده 89 سم.

Kormorán galapážský (Nannopterum harrisi) je nelétající kormorán, je to kromě tučňáků jediný nelétající mořský pták. Je endemit rovníkových Galapážských ostrovů, kde hnízdí a celoročně pobývá jen na severu a západě ostrova Isabella a na východě ostrova Fernandina, v místech kde se střetávají studený Peruánský a teplý Cromwellův proud.

Die Galapagosscharbe (Nannopterum harrisi, Syn.: Phalacrocorax harrisi), auch Stummelkormoran genannt, ist eine Vogelart aus der Familie der Kormorane, die auf den Galapagosinseln lebt. Es ist die einzige Kormoranart, die ihre Flugfähigkeit eingebüßt hat. Das Artepitheton ehrt den Vogelsammler und Präparator Charles Miller Harris (1868–1923), der für Walter Rothschild in Tring tätig war.

El cormorán mancón o cormorán de las Galápagos (Phalacrocorax harrisi) es una especie de ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae endémica de las islas Galápagos (Archipiélago de Colón), y es un ejemplo de la fauna insólita que habita en estas islas. Es inusual por el hecho de que es el único cormorán que ha perdido la capacidad de volar. Por muchos años era clasificado en su propio género, Nannopterum o Compsohalieus, pero la taxonomía actual lo coloca en el género Phalacrocorax, el género en el que están todos los demás cormoranes. Con una población evaluada en 1500 individuos, es una de las aves más raras en el mundo y es el sujeto de un programa duradero de conservación.

Galapagosinmerimetso (Phalacrocorax harrisi) on Etelä-Amerikan Galápagossaarilla elävä lentokyvytön merimetsolaji. Se luokitellaan joskus omaan Nannopterum-sukuunsa.

Le Cormoran aptère (Nannopterum harrisi, anciennement Phalacrocorax harrisi), aussi appelé Cormoran des Galapagos, est une espèce d'oiseaux de mer endémique de l'archipel des Galapagos. Au cours de l’évolution, cet oiseau a perdu son aptitude au vol. En effet, ses ailes atrophiées ne lui servent ni à échapper aux prédateurs (puisqu'il n'y en avait pas dans l'archipel avant l'arrivée de l'homme - il ne craint d'ailleurs pas la présence humaine) ni à s'assurer de la nourriture puisque cette espèce a gagné l'aptitude à nager et plonger. C'est l'espèce la plus grande du genre Nannopterum.

Il cormorano attero delle Galapagos (Phalacrocorax harrisi Rothschild, 1898) è un uccello della famiglia dei Falacrocoracidi, diffuso nelle isole Galápagos.

ガラパゴスコバネウ（学名: Nannopterum harrisi）は、鳥綱カツオドリ目ウ科 Nannopterum 属に分類される鳥類。ウ科およびカツオドリ目に属する現生種の中で、唯一、飛行能力を失った種として知られる。 エクアドルガラパゴス諸島（イサベラ島北部および西部・北東部の一部、フェルナンディナ島） 全長90 - 99センチメートル。メスよりもオスの方が大型になる。全身は黒褐色。風切羽は短い。オスの方が大きな嘴を持つという程度である。 虹彩は緑青色。嘴や足は黒い。喉に白い斑紋がある。胸骨の竜骨突起は発達しない。

갈라파고스가마우지(학명: Phalacrocorax harrisi)는 가마우지과의 새이다. 현생의 가마우지과 새 중에 유일한 날수 있는 능력을 잃어버린 종이다. 갈라파고스 제도에서만 서식하는 고유종이다.

De galápagosaalscholver (Nannopterum harrisi) is een vogel uit de familie Phalacrocoracidae. Deze soort werd als Phalacrocorax harrisi in 1898 gepubliceerd door Walter Rothschild. Het is een door habitatverlies kwetsbaar geworden vogelsoort die alleen voorkomt op de westelijke Galapagoseilanden.

Kormoran nielotny (Nannopterum harrisi) – gatunek dużego, nielotnego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Występuje na obszarze wysp Galapagos; jest narażony na wyginięcie. Jest to gatunek monotypowy. Długość ciała 89–100 cm, długość skrzydła około 25 cm. Masa ciała około 2,5–4 kg; samce są cięższe od samic. Upierzenie brązowoczarne. Kormoran nielotny występuje tylko na dwóch wyspach archipelagu Galapagos – Fernandinie i Isabeli. Jest to wielki ptak, nieporadny na lądzie, ale sprawny w wodzie. Jak wiele gatunków zamieszkujących niewielkie wyspy nie potrafi latać – ma małe, uwstecznione skrzydła, na których pozostało jedynie kilka lotek. Kormorany nielotne gniazdują przez cały rok z nasileniem między marcem a wrześniem. Jaja wysiadują oboje rodzice, odprawiając charakterystyczne rytuały z kępką wodorostów w dziobie przy każdej zmianie. W ciągu jednego roku para może wyprowadzić kilka lęgów. Mimo to populacja kormorana nielotnego jest mała i zalicza się go do gatunku rzadkich. Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako narażony na wyginięcie (VU, Vulnerable). W 2013 roku liczebność populacji szacowano na 2080 osobników. Trend liczebności populacji jest obecnie (2018) uznawany za stabilny. Gatunek jest podatny na zjawisko El Niño, np. w 1983 roku, gdy miało ono wyjątkowo silny przebieg, populacja kormorana nielotnego spadła o połowę – do około 400 osobników, ale w ciągu jednego sezonu lęgowego się odbudowała. Do innych zagrożeń dla gatunku należą m.in. obecność introdukowanych ssaków, nielegalne rybołówstwo, obecność turystów czy wycieki ropy.

O cormorão-das-galápagos (Nannopterum harrisi) é uma ave suliforme, da família Phalacrocoracidae. A espécie é nativa das Galápagos e é o único cormorão que não voa. Esta peculiaridade justificou a classificação do cormorão-das-galápagos em género próprio por duas vezes (Nannopterum, Compsohalieus) — no passado estava no género Phalacrocorax. O cormorão-das-galápagos tem uma distribuição geográfica bastante reduzida, podendo ser encontrado em apenas duas ilhas do arquipélago das Galápagos: Isabela e Fernandina. Em 1999 a população era de 900 indivíduos.

Галапагосский нелетающий баклан (лат. Nannopterum harrisi) — птица семейства баклановые, обитающая на Галапагосских островах. Крылья сильно укорочены, в связи с чем галапагосский баклан, единственный из всего семейства, полностью утратил способность к полёту. Ранее классифицировался в роде Phalacrocorax. Внешне нелетающие бакланы напоминают уток, отличаясь от них короткими, словно бы обрубленными крыльями. Оперение верхней части тела почти чёрное, нижней — бурое, глаза — бирюзового цвета. Длинный клюв оканчивается крючком. Все четыре пальца ног соединены плавательной перепонкой. Хорошо развитая мускулатура нижних конечностей делает птицу великолепным подводным пловцом. Галапагосский баклан — самый крупный из ныне живущих представителей семейства: длина его тела — 89-100 см, масса — 2,5-5 кг. Крылья достигают лишь трети той длины, которая была бы необходима для полёта птице такого размера. Киль — отросток грудины, к которому прикрепляются летательные мышцы — сильно редуцирован. При этом строение полётных перьев вполне типично для бакланов. Особенность оперения головы и туловища состоит в том, что стержни пуховых перьев намного толще и мягче обычного, из-за чего они напоминают волосы. По окраске самки неотличимы от самцов, но последние обычно крупнее. Молодые птицы внешне сходны со взрослыми, отличаются от них блестящим чёрным оперением и тёмными глазами. Взрослые птицы издают низкие хриплые крики. Как и у других представителей семейства, копчиковая железа галапагосского баклана выделяет очень мало жировой смазки. Для защиты перьевого покрова от воды её недостаточно, но благодаря густоте и плотности контурного пера в нём задерживается воздух, предохраняя его от сильного намокания. Тем не менее, после ныряния птицы вынуждены проводить много времени на солнце, раскрыв крылья и просушивая оперение.

Galápagosskarv (Nannopterum harrisi) är en fågel i familjen skarvar inom ordningen sulfåglar. Den förekommer som namnet avslöjar enbart i Galápagosöarna och är den enda nu levande arten i familjen som är flygoförmögen. Av den anledningen har den tidigare placerats i ett eget släkte, Nannopterum, men genetiskt står den nära exempelvis den nordamerikanska öronskarven. Arten har ett mycket begränsat utbredningsområde och en liten världspopulation, varför IUCN kategoriserar den som sårbar.

Phalacrocorax harrisi karabatakgiller (Phalacrocoracidae) familyasından bir kuş türüdür. Galapagos Adaları'na endemiktir. Karabatakgiller familyasında uçma yeteneğini kaybetmiş olan tek türdür. Önceleri monotipik Nannopterum ya da Compsohalieus cinsleri altında sınıflandırılmış olsa da günümüzde diğer karabatak türlerinin çoğu ile birlikte Phalacrocorax cinsi içinde sınıflandırılmaktadır.

难飞鸬鹚是加拉巴哥群岛的特有种，也是鸬鹚科中体型最大且唯一不会飞的物种。其全身棕色，虹膜呈绿松色，因岛上缺乏陆地掠食者而演化出强健的腿足与优异的潜水能力。该物种以鱼类、章鱼及鱿鱼为食，繁殖季在3至10月，采用一妻多夫制，雌鸟产卵后常离开伴侣寻找下一位雄鸟。它们仅分布于费尔南迪纳岛及伊莎贝尔岛沿岸，族群数量约2000只。由于分布范围极小且依赖特定洋流，极易受圣婴现象等气候波动影响，曾出现族群减半的情况。目前被《国际自然保护联盟濒危物种红色名录》列为易危物种，其独特的演化历程与脆弱的生存环境使其成为加拉巴哥群岛极具保护价值的生物。