Netopýr malonohý (Myotis leibii) je druh netopýra z čeledi netopýrovitých. Lze jej nalézt v jižním Ontariu a Quebecu v Kanadě a v horských částech východních Spojených států od Nové Anglie po severní Georgii a západně až po severní Arkansas. Patří k nejmenším netopýrům ve východní Severní Americe a je známý svými malými chodidly a černou obličejovou maskou. Donedávna byli všichni severoameričtí netopýři s malými chodidly považováni za „Myotis leibii“. Západní populace je nyní považována za samostatný druh, Myotis ciliolabrum. Netopýr malonohý je v celém svém areálu vzácný, ačkoliv může být místně hojný tam, kde existuje vhodné prostředí. Studie naznačují, že syndrom bílého nosu způsobil pokles jejich populací. Většina výskytů tohoto druhu však byla zaznamenána až v posledním desetiletí nebo dvou a není pravidelně sledována, což ztěžuje posouzení stavu jejich populace. Většina populací netopýrů ve východních USA byla navíc monitorována pomocí průzkumů prováděných v jeskyních a dolech v zimě, ale netopýři malonozí hibernují na místech, kde je nepravděpodobné, že by byli během těchto průzkumů nalezeni. Možná i proto bývají počty netopýrů malonohých zjištěné v zimě nízké a relativně proměnlivé ve srovnání s jinými druhy netopýrů. Mnoho biologů se domnívá, že druh je stabilní a v poslední době zaznamenal jen malý pokles, ale je zranitelný kvůli svému relativně omezenému geografickému rozšíření a nárokům na stanoviště.

Die Östliche Kleine Braune Fledermaus (Myotis leibii) ist eine Art der Glattnasenfledermäuse. Sie kommt im südlichen Ontario und Quebec in Kanada sowie in den bergigen Teilen der östlichen Vereinigten Staaten von Neuengland bis Nord-Georgia und westwärts bis Nord-Arkansas vor. Sie gehört zu den kleinsten Fledermäusen im östlichen Nordamerika und ist für ihre kleinen Füße und ihre schwarze Gesichtsmaske bekannt. Bis vor kurzem galten alle nordamerikanischen kleinfüßigen Myotis-Arten als „Myotis leibii“. Die westliche Population wird heute als eigenständige Art, Myotis ciliolabrum, betrachtet. Die Östliche Kleine Braune Fledermaus ist in ihrem gesamten Verbreitungsgebiet selten, obwohl sie dort, wo geeigneter Lebensraum vorhanden ist, lokal häufig vorkommen kann. Studien deuten darauf hin, dass das White-Nose-Syndrom zu einem Rückgang ihrer Populationen geführt hat. Da die meisten Vorkommen dieser Art jedoch erst in den letzten ein oder zwei Jahrzehnten gezählt wurden und nicht regelmäßig überprüft werden, ist ihr Populationsstatus schwer einzuschätzen. Zudem wurden die meisten Fledermauspopulationen im Osten der USA durch Untersuchungen in Höhlen und Minen im Winter überwacht, doch die Östliche Kleine Braune Fledermaus überwintert an Orten, an denen sie bei diesen Untersuchungen kaum angetroffen wird. Möglicherweise sind die Zahlen der im Winter gezählten Tiere daher niedrig und im Vergleich zu anderen Fledermausarten relativ variabel. Viele Biologen halten die Art für stabil, da sie in jüngster Zeit nur wenig zurückgegangen ist, sehen sie jedoch aufgrund ihres relativ begrenzten Verbreitungsgebiets und ihrer Habitatansprüche als gefährdet an.

El murciélago de pies pequeños oriental (Myotis leibii) es una especie de murciélago vespertiliónido. Se puede encontrar en el sur de Ontario y Quebec en Canadá y en las partes montañosas del este de los Estados Unidos, desde Nueva Inglaterra hasta el norte de Georgia, y hacia el oeste hasta el norte de Arkansas. Es uno de los murciélagos más pequeños del este de Norteamérica y es conocido por sus pies pequeños y su máscara facial negra. Hasta hace poco, todos los Myotis de pies pequeños de Norteamérica se consideraban "Myotis leibii". La población occidental se considera ahora una especie separada, Myotis ciliolabrum. El murciélago de pies pequeños oriental es raro en toda su área de distribución, aunque puede ser localmente abundante donde existe un hábitat adecuado. Los estudios sugieren que el síndrome de la nariz blanca ha causado disminuciones en sus poblaciones. Sin embargo, la mayoría de las apariciones de esta especie solo se han contado en la última década o dos y no se revisan regularmente, lo que dificulta la evaluación de su estado poblacional. Además, la mayoría de las poblaciones de murciélagos en el este de EE. UU. se han monitoreado mediante encuestas realizadas en cuevas y minas en invierno, pero los murciélagos de pies pequeños orientales hibernan en lugares que hacen que sea poco probable encontrarlos durante estas encuestas. Quizás como resultado, el número de murciélagos de pies pequeños orientales contados en invierno tiende a ser bajo y relativamente variable en comparación con otras especies de murciélagos. Muchos biólogos creen que la especie es estable, habiendo disminuido poco en los últimos tiempos, pero que es vulnerable debido a su área geográfica relativamente restringida y sus necesidades de hábitat.

Myotis leibii, communément appelé le Vespertilion pygmée de l'Est, le Vespertilion de Leib ou encore la Chauve-souris pygmée de l'Est, est une espèce de chauves-souris de la famille des Vespertilionidae. La chauve-souris pygmée de l’Est (Myotis leibii) est une petite chauve-souris rare que l’on retrouve dans le nord-est des États-Unis, au sud de l’Ontario et au sud du Québec. Sa répartition géographique est fragmentée à travers sa vaste aire de distribution, avec des populations isolées. Active de nuit, elle utilise l’écholocalisation pour chasser les petits insectes à corps mou dont elle se nourrit. Pour se déplacer, elle vole lentement et près du sol. Ces chauves-souris préfèrent les habitats rocheux, tant pour leurs hibernacles que pour leurs aires de repos estivaux. On estime qu’elle peut vivre entre 6 à 12 ans. En raison de sa petite taille, de sa rareté et de ses choix d’habitats escarpés, elle est souvent difficile à repérer dans son habitat naturel.

Myotis leibii (Audubon & Bachman, 1842) è un pipistrello della famiglia dei Vespertilionidi diffuso nell'America settentrionale.

동부작은발박쥐(Myotis leibii)는 애기박쥐과 윗수염박쥐속에 속하는 박쥐이다. 캐나다 온타리오주와 퀘벡주, 미국 동부 지역에서 발견된다. 북아메리카 동부 지역에서 가장 작은 박쥐의 하나이며 작은 발과 검은 얼굴 가리개로 알려져 있다. 최근까지 모든 북아메리카 작은발윗수염박쥐는 학명 "Myotis leibii"로 간주되어 왔지만, 서부의 작은발윗수염박쥐 개체군은 이제 별도의 종 서부작은발박쥐(Myotis ciliolabrum)로 분류된다. 동부작은발박쥐는 분포 지역 전역에서 희귀종이지만, 적당한 서식지가 있는 곳에서는 지역적으로 개체수가 풍부하다.

Myotis leibii is een zoogdier uit de familie van de gladneuzen (Vespertilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Audubon & Bachman in 1842.

Nocek małouchy (Myotis leibii) to gatunek nietoperza z rodziny mroczkowatych. Występuje w południowym Ontario i Quebecu w Kanadzie oraz w górzystych rejonach wschodnich Stanów Zjednoczonych, od Nowej Anglii po północną Georgię i na zachód aż po północny Arkansas. Jest to jeden z najmniejszych nietoperzy wschodniej Ameryki Północnej, znany z małych stóp i czarnej maski na pysku. Do niedawna wszystkie północnoamerykańskie nocki o małych stopach zaliczano do gatunku Myotis leibii, jednak populację zachodnią uznano za odrębny gatunek, Myotis ciliolabrum. Nocek małouchy jest rzadki w całym swoim zasięgu, choć lokalnie może być liczny w sprzyjających warunkach. Badania sugerują, że zespół białego nosa przyczynił się do spadku ich populacji. Jednak większość obserwacji tego gatunku pochodzi z ostatnich dwóch dekad i nie jest regularnie weryfikowana, co utrudnia ocenę stanu populacji. Ponadto większość populacji nietoperzy we wschodnich USA monitoruje się zimą w jaskiniach i kopalniach, a nocki małouche hibernują w miejscach, w których trudno je napotkać podczas takich badań. Być może dlatego ich liczebność odnotowywana zimą jest niska i zmienna w porównaniu z innymi gatunkami. Wielu biologów uważa, że populacja tego gatunku jest stabilna i w ostatnim czasie nie uległa znacznemu zmniejszeniu, jednak pozostaje on narażony na zagrożenia ze względu na ograniczony zasięg geograficzny i specyficzne wymagania siedliskowe.

O morcego-de-pés-pequenos-oriental (Myotis leibii) é uma espécie de morcego vespertilionídeo. Pode ser encontrado no sul de Ontário e Quebec, no Canadá, e nas partes montanhosas do leste dos Estados Unidos, da Nova Inglaterra ao norte da Geórgia, e para oeste até ao norte do Arkansas. É um dos morcegos mais pequenos do leste da América do Norte e é conhecido pelos seus pés pequenos e máscara facial preta. Até recentemente, todos os Myotis de pés pequenos da América do Norte eram considerados "Myotis leibii". A população ocidental é agora considerada uma espécie separada, Myotis ciliolabrum. O morcego-de-pés-pequenos-oriental é raro em toda a sua área de distribuição, embora possa ser localmente abundante onde existe habitat adequado. Estudos sugerem que a síndrome do nariz branco causou declínios nas suas populações. No entanto, a maioria das ocorrências desta espécie só foi contabilizada na última década ou duas e não é revista regularmente, tornando o seu estado populacional difícil de avaliar. Além disso, a maioria das populações de morcegos no leste dos EUA tem sido monitorizada através de inquéritos realizados em grutas e minas no inverno, mas os morcegos-de-pés-pequenos-orientais hibernam em locais que tornam improvável o seu encontro durante estes inquéritos. Talvez como resultado, os números de morcegos-de-pés-pequenos-orientais contados no inverno tendem a ser baixos e relativamente variáveis em comparação com outras espécies de morcegos. Muitos biólogos acreditam que a espécie é estável, tendo diminuído pouco nos últimos tempos, mas que é vulnerável devido à sua área geográfica relativamente restrita e às suas necessidades de habitat.

Восточная малоногая ночница (Myotis leibii) — вид гладконосых летучих мышей. Встречается в южной части Онтарио и Квебека в Канаде, а также в горных районах востока США от Новой Англии до северной Джорджии и на запад до северного Арканзаса. Это одна из самых маленьких летучих мышей восточной части Северной Америки, известная своими маленькими ступнями и черной «маской» на морде. До недавнего времени все североамериканские малоногие ночницы считались одним видом Myotis leibii, однако западная популяция теперь выделена в отдельный вид Myotis ciliolabrum. Восточная малоногая ночница редка на всем ареале, хотя может быть локально многочисленной в подходящих местах обитания. Исследования показывают, что синдром белого носа привел к сокращению их численности. Тем не менее, большинство данных об этом виде было собрано лишь в последние десятилетие или два и не обновляется регулярно, что затрудняет оценку статуса популяции. Кроме того, большинство популяций летучих мышей на востоке США отслеживаются путем обследований пещер и шахт зимой, но восточные малоногие ночницы зимуют в местах, где их трудно обнаружить. Возможно, поэтому их численность зимой кажется низкой и изменчивой по сравнению с другими видами. Многие биологи считают, что популяция вида стабильна и сократилась незначительно, но он остается уязвимым из-за ограниченного ареала и специфических потребностей в среде обитания.

Myotis leibii är en däggdjursart som först beskrevs av John James Audubon och John Bachman 1842. Den ingår i släktet Myotis och familjen läderlappar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life. Artepitet i det vetenskapliga namnet hedrar Georg C. Leib som hittade typexemplaret.