ابن مقرض أسود الأقدام (الاسم العلمي: Mustela nigripes) (بالإنجليزية: Black-footed Ferret) هو نوع من الحيوانات يتبع جنس ابن عرس من فصيلة العرسيات.

Tchoř černonohý (Mustela nigripes) je ohrožená šelma z čeledi lasicovitých. Jeho domovem byly severoamerické Velké pláně.

Den sortfodede ilder (Mustela nigripes) er et dyr i mårfamilien under rovdyrene, udbredt i Nordamerika. Den blev for nylig udryddet i naturen, men er gradvist ved at blive genindført gennem opdræt i fangenskabs-programmer.

Der Schwarzfußiltis (Mustela nigripes) ist eine in Nordamerika verbreitete Raubtierart aus der Untergattung der Iltisse innerhalb der Familie der Marder (Mustelidae). Schwarzfußiltisse nutzen als Beutetier überwiegend Präriehunde. Die Ausrottung der als Landwirtschaftsschädlinge eingeordneten Präriehunde in vielen Gebieten Nordamerikas führte entsprechend zu einem Bestandszusammenbruch beim Schwarzfußiltis. 1996 wurde der Schwarzfußiltis von der IUCN Red List als in der freien Wildbahn ausgestorben gelistet, es gab jedoch noch eine Population in Gefangenschaft. Dank Nachzuchtprogrammen konnte das Überleben dieser Art gesichert werden. 2013 gab es dann wieder etwa 1200 Schwarzfußiltisse in der freien Wildbahn. Der heute in freier Wildbahn lebende Bestand geht auf in Gefangenschaft gezüchtete Individuen zurück.

El turón patinegro americano,​ o turón patinegro ​ (Mustela nigripes) es una especie de mamífero carnívoro de Norteamérica. Es un miembro de la diversa familia de los mustélidos que incluye comadrejas, visones, turones, martas, nutrias, y tejones. Está muy relacionado con Mustela eversmanii de Rusia.​ Vive en el centro de Estados Unidos desde el norte al sur en matorrales áridos y pastizales. Gran parte de su dieta la constituyen los perritos llaneros. Está en peligro de extinción por lo que hay unas leyes muy estrictas para su protección. Es muy parecido al hurón doméstico, muchas veces es confundido con él.

Mustajalkahilleri (Mustela nigripes) on Pohjois-Amerikassa elävä näätäeläin. Ne ovat noin 45 cm pitkiä ja painavat noin yhden kilogramman. Ne metsästävät öisin ja niiden ruokavalio koostuu lähes pelkästään preeriakoirista. Yksi mustajalkahilleriperhe voi syödä vuodessa jopa 700 preeriakoiraa. Päivisin mustajalkahillerit hakeutuvat suojaan preeriakoirien pesäkoloihin. Mustajalkahillerit olivat harvinainen näky jo ennen kuin ne tulivat uhanalaisiksi. Ne tunnisti omaksi lajikseen vasta John James Audubon ja John Bachman vuonna 1851. Heidän havaintonsa kyseenalaistettiin, ja seuraava havainto mustajalkahillereistä tehtiin vasta yli 20 vuoden jälkeen.

Le Putois à pieds noirs (Mustela nigripes), est un petit mammifère carnivore de la famille des mustélidés, habitant de la prairie d'Amérique du Nord. Il est également appelé furet à pieds noirs, traduction littérale de son nom d'origine « black footed ferret », ou encore putois américain au Canada. Il ne doit pas être confondu avec la variante, dite « furet américain », de son cousin domestique le furet (Mustela putorius furo). Mustela nigripes est étroitement apparenté au putois des steppes (Mustela eversmannii) originaire de Russie. Le putois à pieds noirs est la seule espèce de putois indigène en Amérique du Nord.

Il furetto dai piedi neri (Mustela nigripes Audubon e Bachman, 1851), conosciuto nei luoghi d'origine anche come American polecat («puzzola americana») o prairie dog hunter («cacciatore di cani della prateria»), è un Mustelide originario delle regioni centrali del Nordamerica. Dal momento che ne rimangono solamente popolazioni piccole e poco numerose, viene classificato come specie in pericolo dalla IUCN. Scoperta per la prima volta da Audubon e Bachman nel 1851, questa specie si è ridotta sempre più nel corso del XX secolo, prevalentemente a causa della diminuzione delle popolazioni di cani della prateria e delle epidemie di peste selvatica. Nel 1979 venne addirittura dichiarata estinta, fino a quando, nel 1981, il cane di Lucille Hogg non si presentò alla porta dell'abitazione di Meeteetse (Wyoming) con un furetto morto in bocca. Le poche dozzine di esemplari rimasti continuarono a vivere nell'area fino a quando la specie non venne dichiarata estinta in natura nel 1987. Tuttavia, grazie ad un programma di riproduzione in cattività condotto dal Servizio Pesca e Fauna Selvatica degli Stati Uniti, tra il 1991 e il 2008 alcuni furetti sono stati reintrodotti in otto stati occidentali e in Messico. Attualmente in natura vi sono più di 1.000 esemplari adulti nati allo stato selvatico, suddivisi in 18 popolazioni, delle quali quattro autosufficienti in Dakota del Sud (due), Arizona e Wyoming. Il furetto dai piedi neri ha all'incirca le dimensioni di un visone, e si differenzia dalla puzzola europea per il maggiore contrasto tra la colorazione scura delle zampe e quella chiara del corpo e per la minore lunghezza della coda, nera all'estremità. Al contrario, le differenze intercorrenti tra il furetto dai piedi neri e la puzzola delle steppe dell'Asia sono esigue, al punto che in passato i due erano considerati conspecifici. Infatti, il furetto si distingue da quest'ultima solamente per avere manto più breve e ispido, orecchie più grandi ed estensione post-molare del palato più lunga. Conduce prevalentemente vita notturna e solitaria, tranne che nel periodo riproduttivo e dell'allevamento dei piccoli. Fino al 91% della sua dieta è composta da cani della prateria.

クロアシイタチ（Mustela nigripes）は北アメリカに生息するイタチである。ミンクと同じくらいのサイズで、ヨーロッパケナガイタチ（Mustela putorius）やステップケナガイタチ（Mustela eversmanii）と似た外見である。繁殖時や子育て時を除き、主に夜行性かつ単独性である。食物の最大90%はプレーリードッグで構成されている。 主にプレーリードッグの個体数減少と森林疫病が原因で、20世紀の間に減少し、1979年に絶滅が宣言されたが、1981年にワイオミング州で残存する野生個体群が発見された。米国魚類野生生物局が開始した捕獲繁殖プログラムにより、1991年から 2009年にかけて、米国西部の8つの州、カナダ、メキシコに再導入された。2011年には、18の個体群で1,000頭以上の野生で育った成熟個体が確認されており、そのうちサウスダコタ州（2個群)、アリゾナ州、ワイオミング州の4個体群は自立している。レッドリストには1982年に"endangered"として初めて記載され、1996年には"extinct in the wild"（野生絶滅）となったが、2008年には再び"endangered"に戻された。2021年2月には、最初のクローンのクロアシイタチが一般に紹介された。

검은발족제비(학명: Mustela nigripes)는 북아메리카 평원에 서식하는 족제비의 일종이다. 검은발페릿이라고 불리기도 하나, 가축화된 페릿과는 다르다. 전염병과 환경 개발로 인한 서식지 상실로 인해 오래 전부터 수가 줄어왔으며, 캐나다에서는 1937년에 멸종되고 1967년 미국에서 보호종으로 지정되었다. 1986년에는 불과 18마리만이 잔존하는 것으로 파악되었으나, 그 후 수는 급등해 1,000마리로 증가했다.

Tchórz czarnołapy, tchórz czarnonogi (Mustela nigripes) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

A doninha-de-patas-pretas (Mustela nigripes), também conhecida como toirão-americano ou furão-do-pé-preto, é uma espécie de mustelídeo nativa do centro de América do Norte. Está listada como em perigo pela IUCN por ocorrer em populações restritas e diminutas. Descoberta pela primeira vez por Audubon e Bachman em 1851, a espécie entrou em declíneo populacional ao longo do século XX em resultado da diminuição drástica da população de cães-da-pradaria e devido à peste silvestre. Foi declarada extinta em 1979 até que um cão de uma família de criadores de gado, John e Lucille Hogg lhes levou um espécime morto para a sua porta, em Meeteetse, Wyoming em 1981. A restante e diminuta população manteve-se até 1987, quando estes animais foram considerados como Espécie extinta na natureza. Contudo, através de um programa de procriação em cativeiro da responsabilidade do United States Fish and Wildlife Service, foi possível a sua reintrodução em oito estados e no México, de 1991 a 2008. Existem atualmente cerca de 1000 indivíduos adultos nascidos em estado selvagem, perfazendo cerca de 18 populações, com quatro populações auto-sustentadas no Dakota do Sul (duas), Arizona e Wyoming. Em 2020, uma equipa de cientistas clonou uma doninha-de-patas-pretas chamada Elizabeth Ann a partir das células congeladas de um ancestral numa conquista histórica que impulsiona os esforços de conservação. Elizabeth Ann foi criada a partir das células de Willa, outra doninha-de-patas-pretas que viveu há mais de 30 anos.

Американский хорёк (лат. Mustela nigripes; или черноногий хорёк) — мелкий североамериканский хищник, близкий родственник российского степного хорька и других представителей семейства куньих. К 1937 году черноногий хорек полностью истреблен на территории Канады, и с 1967 года входит в Красную книгу Северной Америки как исчезающий вид. В середине 1980-х годов последняя известная дикая популяция хорьков была выловлена и перевезена на территорию научно-исследовательской базы для искусственного разведения. Сейчас выпуск черноногих хорьков в его прежнюю среду обитания в США называют «удивительное возвращение».

Svartfotad iller (Mustela nigripes) är en art i familjen mårddjur som förekommer i Nordamerika. Arten blev under 1900-talet nästan utrotad och kategoriserades 1970 som utdöd. 1981 lokaliserades en mindre koloni nära Meeteetse i Wyoming som utgör ursprunget till dagens population. Artepitet i det vetenskapliga namnet är sammansatt av de latinska orden niger (svart) och pes (fot).

Kara ayaklı gelincik (Mustela nigripes) Sansargiller familyasına ait, Kuzey Amerika'ya özgü bir memeli hayvandır. Kara ayaklı gelincik, nesli tehlikedeki türlerdendir. Günümüzde sadece ABD'de bulunurlar. Kanada'da soyları tükenmiştir. Bilinen son yabani gelincikler, 1980'lerde esaret altına alınmıştır ve doğal yaşam alanlarına geri salınmamışlardır. Şimdi doğada da başarılı bir şekilde üremektedirler. Kara ayaklı gelincikler, kuyruğuyla birlikte 45 cm uzunluğunda ve 1 kg ağırlığında olurlar. Diğer sansargillerin birçoğu gibi ince gövdeleri ve kısa bacakları vardır. Üst kısımları beyaz, alt kısımları sarımsı kahverengi ve ayakları ve yüzleri siyahtır. Kara ayaklı gelincikler gece ortaya çıkarlar. Başlıca avları çayır köpekleridir. Ama küçük memelileri, kuşları ve böcekleri de yerler. Tek bir tanesi yılda 100 çayır köpeği avlayabilir ve onlar olmadan yaşayamazlar. Bir kara ayaklı gelinciğin yaşayabilmesi için yuvasının en fazla 50 hektar yakınında en az bir çayır köpeği kolonisi olması gerekir. Hatta bazen gelincikler terk edilmiş çayır köpeği yuvalarını kullanırlar. Gelinciklerin çiftleşme dönemi Mart ve Nisan aylarıdır. Yavruları genelde 41-43 günlük olunca üreme dönemine girerler. Çayır köpekleri 1 ila 7 yavru doğurabilirler ama genelde 3-4 yavru doğururlar. Yaşadığı otlakların azalması, çayır köpeği nüfusunun azalması ve hastalıklar 19. ve 20. yüzyıllarda az daha bu türün neslini tüketiyordu. Hatta sayıları o kadar azaldı ki çok nadir görülmeye başlandılar. Hatta ve hatta, yaklaşık 20 yıl boyunca hiç görülmemeleri sebebiyle soylarının tükendiği varsayılmıştır. 1981 yılında, Wyoming'de sadece 130 hayvandan oluşan küçük bir koloni bulundu. Bu keşfin ardından hastalıklar nüfusunu çok azalttı. 1986 yılında, kalan 18 hayvan esaret altında üretilmeye başlandı. Az sonra, esaret altındaki nüfusları 50'ye yükseldi. 2007 yılında, yabani nüfusları 600'ü aştı. Bilim insanları bu üreme programıyla 2010 yılında kara ayaklı gelincik nüfusunun 1500 ulaşmasını ve her kolonide en az 30 üreyen yetişkin olmasını umuyorlar.