Datel celebeský (Mulleripicus fulvus) je druh ptáka z čeledi datlovitých. Je endemitem Sulawesi a okolních indonéských ostrovů. Existují dva poddruhy: nominátní M. f. fulvus, který se vyskytuje na severním Sulawesi, ostrovech Lembeh a Manterawu a souostrovích Togian a Banggai; a M. f. wallacei z jižního Sulawesi a ostrovů Muna a Buton. Druhý poddruh je pojmenován po sběrateli a vědci Alfredu Russellu Wallaceovi. Jeho přirozeným prostředím jsou tropické vlhké nížinné a horské lesy. Preferují uzavřený les, ale lze je nalézt i v sekundárních lesích a lesních fragmentech v savaně. Předpokládá se, že nejsou tažní a vyskytují se od hladiny moře až do 2 000 m n. m. Druh není vzácný a je v současnosti považován za stabilní. Datel celebeský je velký datel, dorůstající délky 40 cm. Samec má červený obličej až ke středu temene, zadní část hlavy a krk jsou šedé. Hrdlo, přední část krku a břicho jsou plavé, zbytek zad a křídla jsou šedohnědá až tmavě břidlicově šedá. Dlouhý zobák je černý, duhovka žlutá a oko je obklopeno šedým očním kroužkem. Samice je podobná samci, ale hlava je celá šedá, slabě skvrnitá s výjimkou čela. M. f. wallacei se podobá nominátnímu poddruhu, ale červená barva na obličeji pokrývá většinu hlavy. Má také o něco delší ocas a křídla, ale o něco kratší zobák. Hlasové projevy zahrnují smějící se volání „hew-hew-hew-hew-hew“ a „tuk tuk tuk“, která jsou však tlumená, nikoliv hlasitá. Během hnízdní sezóny také bubnují. Datli popelaví se živí převážně na stromech, ale mohou také rozbíjet termitiště na zemi. Na stromech jsou často k vidění na kmenech. Živí se termity, housenkami a jiným hmyzem a členovci. O jejich hnízdění je známo málo; jeden pár byl pozorován při hloubení hnízdní dutiny, přičemž většinu práce odvedl samec. Hnízdní dutiny se nacházejí v mrtvých stromech nebo v mrtvých částech živých stromů. Snáší dvě až tři vejce.

Der Celebesspecht (Mulleripicus fulvus) ist eine Vogelart aus der Familie der Spechte (Picidae). Diese große Spechtart ist ein Endemit Indonesiens und kommt dort auf Sulawesi und einer Reihe vorgelagerter Inseln vor. Sie ist an geschlossene und dichte tropische Wälder gebunden. Die Nahrung besteht, soweit bekannt, aus Termiten und Raupen. Die Art gilt als nicht selten, der Bestand ist offenbar stabil. Der Celebesspecht wird von der IUCN daher als (=least concern – nicht gefährdet) eingestuft.

El picatroncos de Célebes (Mulleripicus fulvus) es una especie de ave piciforme de la familia Picidae endémica de Indonesia.

Le Pic fauve (Mulleripicus fulvus) est une espèce d'oiseaux de la famille des Picidae, endémique des Célèbes.

Il Picchio fulvo (Mulleripicus fulvus) è una specie di uccello della famiglia dei picchi Picidae. È endemico di Sulawesi e delle isole circostanti in Indonesia. Esistono due sottospecie: la forma nominale M. f. fulvus, presente nel Sulawesi settentrionale, nelle isole di Lembeh e Manterawu e negli arcipelaghi di Togian e Banggai; e M. f. wallacei, del Sulawesi meridionale e delle isole di Muna e Buton. La seconda sottospecie prende il nome dal collezionista e scienziato Alfred Russel Wallace. I suoi habitat naturali sono le foreste tropicali umide di pianura e di montagna. Preferiscono le foreste chiuse, ma possono essere trovati anche in foreste secondarie e macchie di foresta nella savana. Si presume che non siano migratori e possono essere trovati dal livello del mare fino a 2.000 metri. La specie non è rara ed è considerata sicura per il momento. Il Picchio fulvo è un grande picchio, lungo 40 cm. Il maschio ha il viso rosso fino alla metà della corona, mentre la parte posteriore della testa e il collo sono grigi. La gola, la parte anteriore del collo e il ventre sono color cuoio, mentre il resto del dorso e le ali sono grigio-bruni o grigio ardesia scuro. Il lungo becco è nero, l'iride gialla e l'occhio è circondato da un anello grigio. La femmina è simile al maschio, ma la testa è interamente grigia, leggermente macchiata ad eccezione della fronte. M. f. wallacei assomiglia alla sottospecie nominale, ma il rosso sul viso copre gran parte della testa. Ha anche coda e ali leggermente più lunghe, ma un becco leggermente più corto. I richiami includono suoni simili a risate 'hew-hew-hew-hew-hew' e 'tuk tuk tuk', ma sono attutiti, non forti. Tamburellano anche durante la stagione riproduttiva. I picchi cenerini si nutrono prevalentemente sugli alberi, ma possono anche rompere i nidi di termiti a terra. Sugli alberi, sono spesso visti sui tronchi. Si nutrono di termiti, bruchi e altri insetti e artropodi. Si sa poco della loro nidificazione; una coppia è stata osservata scavare un buco per il nido, con il maschio che svolgeva la maggior parte del lavoro. I fori di nidificazione si trovano in alberi morti o in sezioni morte di alberi vivi. Vengono deposte da due a tre uova.

De sulawesispecht (Mulleripicus fulvus) is een vogelsoort uit de familie van de Picidae (spechtvogels).

Mohun szary (Mulleripicus fulvus) to gatunek ptaka z rodziny dzięciolowatych, endemiczny dla Sulawesi i okolicznych wysp w Indonezji. Wyróżnia się dwa podgatunki: nominatywny M. f. fulvus, występujący w północnym Sulawesi, na wyspach Lembeh i Manterawu oraz archipelagach Togian i Banggai, oraz M. f. wallacei z południowego Sulawesi i wysp Muna i Buton. Drugi podgatunek został nazwany na cześć kolekcjonera i naukowca Alfreda Russela Wallace'a. Jego naturalnym środowiskiem są tropikalne wilgotne lasy nizinne i górskie. Preferuje zwarte drzewostany, ale można go spotkać także w lasach wtórnych i płatach lasu na sawannie. Uważa się, że nie migruje i występuje od poziomu morza do 2000 m n.p.m. Gatunek ten nie jest rzadki i obecnie uznawany jest za bezpieczny. Mohun szary to duży ptak o długości 40 cm. Samiec ma czerwoną twarz sięgającą do połowy korony, a tył głowy i szyja są szare. Gardło, przód szyi i brzuch mają barwę płową, a reszta grzbietu i skrzydeł jest szarobrązowa do ciemnołupkowej. Długi dziób jest czarny, tęczówka żółta, a oko otoczone szarą obwódką. Samica przypomina samca, ale jej głowa jest całkowicie szara, z delikatnym nakrapianiem poza czołem. M. f. wallacei przypomina podgatunek nominatywny, lecz czerwień na twarzy obejmuje większą część głowy; ma również nieco dłuższy ogon i skrzydła, ale krótszy dziób. Głos obejmuje śmiechliwe „hew-hew-hew-hew-hew” oraz „tuk tuk tuk”, które są jednak stłumione. W okresie lęgowym ptaki te również bębnią. Żywią się głównie na drzewach, ale mogą też rozbijać termitiery na ziemi, zjadając termity, gąsienice oraz inne owady i stawonogi. Niewiele wiadomo o ich gniazdowaniu; zaobserwowano parę wykuwającą dziuplę, przy czym samiec wykonywał większość pracy. Gniazda znajdują się w martwych drzewach lub martwych częściach drzew żywych, gdzie składane są dwa do trzech jaj.

O Pica-troncos-fulvo (Mulleripicus fulvus) é uma espécie de ave da família Picidae. É endémico de Sulawesi e ilhas circundantes na Indonésia. Existem duas subespécies: a raça nominal M. f. fulvus, encontrada no norte de Sulawesi, nas ilhas de Lembeh e Manterawu e nos arquipélagos de Togian e Banggai; e M. f. wallacei, do sul de Sulawesi e das ilhas de Muna e Buton. A segunda subespécie recebeu o nome do colecionador e cientista Alfred Russel Wallace. Os seus habitats naturais são florestas tropicais húmidas de planície e florestas tropicais húmidas de montanha. Preferem florestas fechadas, mas podem ser encontrados em florestas secundárias e manchas de floresta na savana. Presume-se que não sejam migratórios e podem ser encontrados desde o nível do mar até aos 2.000 m. A espécie não é incomum e é considerada segura por enquanto. O Pica-troncos-fulvo é um pica-pau grande, com 40 cm de comprimento. O macho tem a face vermelha até ao meio da coroa, e a parte de trás da cabeça e o pescoço são cinzentos. A garganta, a parte frontal do pescoço e o ventre são de cor bege, e o resto das costas e asas são cinzento-acastanhado a cinzento-ardósia escuro. O bico longo é preto e a íris do olho amarela; o olho é rodeado por um anel ocular cinzento. A fêmea é semelhante ao macho, mas a cabeça é inteiramente cinzenta, ligeiramente manchada, exceto pela testa. M. f. wallacei assemelha-se à subespécie nominal, mas o vermelho na face abrange a maior parte da cabeça. Também tem uma cauda e asas ligeiramente mais longas, mas um bico ligeiramente mais curto. Os chamamentos incluem sons de riso 'hew-hew-hew-hew-hew' e 'tuk tuk tuk', mas são abafados, não altos. Também tamborilam durante a época de reprodução. Os pica-paus-cinzentos alimentam-se predominantemente em árvores, mas também podem invadir ninhos de térmitas no solo. Nas árvores, são frequentemente vistos nos troncos. Alimentam-se de térmitas, lagartas e outros insetos e artrópodes. Pouco se sabe sobre a sua nidificação; um par foi observado a escavar um buraco para o ninho, com o macho a fazer a maior parte do trabalho. Os buracos de nidificação encontram-se em árvores mortas ou em secções mortas de árvores vivas. São postos dois a três ovos.

Сулавесский мюллеров дятел (лат. Mulleripicus fulvus) — вид птиц из семейства дятловых. Выделяют два подвида. Эндемик Сулавеси и близлежащих островов. Сулавесский мюллеров дятел достигает длины около 40 см. У самца лоб, уздечка, щёки и скуловая область тёмно-красного цвета. Красный цвет обычно доходит до середины макушки и передней части кроющих перьев ушей, но часто ограничен передней частью головы. Иногда видны тёмные основания нескольких перьев, образующие тёмную линию на уздечке. Задняя часть головы и задняя часть шеи тёмно-серые. Подбородок, горло и передняя часть шеи серовато-охристого цвета с очень маленькими беловатыми пятнышками. Верхняя часть тела от тёмно-серовато-коричневой до черновато-серой, немного светлее на кроющих перьях хвоста, немного темнее на крыльях, иногда с несколькими светлыми пятнами или полосками (особенно на кроющих перьях хвоста). Хвост от тёмно-серо-коричневого до черновато-серого цвета. Нижняя часть тела от тёмно-коричневого до кремово-желтовато-коричневого цвета, грудь с сероватым оттенком, бока с желтовато-серым оттенком. Испод крыльев от бледно-коричневато-серого до тёмно-серого; низ хвоста от бледно-коричневого до серого, с желтоватым оттенком. Длинный клюв со слегка заострённым концом, надклювье немного изогнуто, узкий в районе ноздрей, чёрного цвета. Радужная оболочка бледно-жёлтая, окологлазное кольцо серое; ноги зеленовато-серые или с голубоватым оттенком. У самок красный цвет на голове заменен тёмно-серым, вся голова, кроме лба, покрыто бледными мелкими пятнами. Молодые особи похожи на взрослых, но более тусклые, с большим количеством пятнышек, красный цвет на лице менее выражен у самцов и ещё слабее у самок. У представителей подвида M. f. wallacei крылья и хвост немного длиннее, чем у номинанта, клюв короче, окраска оперения немного бледнее, но область красного цвета на голове самца ярче и гораздо более обширная. Вокализация представлена быстрыми, приглушёнными звуками «hew-hew-hew-hew-hew-hew» или «tuk-tuk-tuk». «Барабанная дробь» слышится только в период размножения.

Blyspett (Mulleripicus fulvus) är en fågel i familjen hackspettar inom ordningen hackspettartade fåglar.

Mulleripicus fulvus, Mulleripicus cinsine bağlı bir kuş türüdür.