أيل المسك السيبيري أو الكَسْتُورة (الاسم العلمي: Moschus moschiferus) نوع من الثدييات يتبع جنس الأيل المسكي من فصيلة الأيائل المسكية. شكلها الصغير يسمح لها الاختباء من الحيوانات المفترسة من خلال فتحات صغيرة في التضاريس الصخرية وأيضا يمكنه الهرب سريعا بشكل استثنائي من الحيوانات المفترسة. على الرغم من تحمل الأنياب، غزلان المسك السيبيري هي في الواقع الحيوانات العاشبة مع مصدرها الرئيسي من العناصر الغذائية، الأشنات. ونظرا لكمية الصيد غير المشروع لغدة المسك، فإن عدد الغزلان مستمر في الانخفاض. ومن المتوقع أن ينخفض عددها إلى 30 في المائة على الأقل على مدى الأجيال الثلاثة القادمة. ومع ذلك، بدأت الجهود من كل الدول النظر في إعادة تقديم سكان الغزلان المسك.

Kabar pižmový (Moschus moschiferus) je drobný přežvýkavec z čeledi kabarovitých (Moschidae). Poskytuje pižmo (mošus), surovinu, používanou v parfumerii a kadeřnictví pro své vynikající fixační účinky. Již odedávna je používáno k výrobě voňavek, a to i proto, že má pověst afrodiziaka.

Das Sibirische Moschustier (Moschus moschiferus), früher auch Bisamtier genannt, ist eine Art der Moschustiere (Moschidae). Es stellt die nördlichste Art der Gattung dar und ist in Sibirien und dem nördlichen Fernen Osten Asiens verbreitet. Aufgrund von starker Wilderei ist die Art im Schwinden begriffen und gilt als gefährdet.

El kabargá o ciervo almizclero siberiano (Moschus moschiferus) es un ciervo de almizcle que habita los bosques montañosos del noreste de Asia. Es más común en la taiga del sur de Siberia, pero también se encuentra en partes de Mongolia, Mongolia Interior, Manchuria y la península coreana. La isla de Sajalín cuenta con una subespecie endémica.​ Es en gran parte nocturno, y migra sólo en distancias cortas. Prefiere altitudes de más de 2600 m. Los adultos son pequeños, pesando entre 7 y 17 kg. Las características más llamativas del kabarga son sus colmillos y rostro parecido al del canguro. A los machos les crecen los dientes en lugar de astas. Su pequeña forma les permite esconderse de los depredadores a través de pequeñas aberturas en el terreno rocoso y también les permiten correr excepcionalmente rápido de sus depredadores. Aunque posee colmillos muy visibles exteriormente el kabarga es en realidad herbívoro, siendo su principal fuente de nutrientes los líquenes. Debido a la caza furtiva para obtener su glándula almizclera, la población de kabarga continúa disminuyendo. Se espera que la población se reduzca al menos en un 30% en las próximas tres generaciones. Algunos países están comenzando a reintroducir poblaciones de kabarga. Sus principales depredadores son el tigre siberiano, el leopardo de Amur, el leopardo de las nieves, el lince eurasiático, el lobo, el zorro, el oso pardo, el oso negro asiático, el glotón y la marta.

Myskikauris eli myskihirvi (Moschus moschiferus) on itäaasialainen uhanalainen sorkkaeläinlaji. Aiemmin se luettiin hirvieläinten heimoon, mutta nykyisen luokituksen mukaan se kuuluu myskikauriiden heimon ainoaan sukuun Moschus. Myskikauris on yksi niistä eläinlajeista, joissa esiintyy hirvikärpäsiä.

Le Porte-musc de Sibérie (Moschus moschiferus) est un petit mammifère ruminant de la famille des Moschidae (les chevrotains porte-musc) qui vit dans les forêts montagneuses de l'Asie du Nord-Est. Occupant de larges espaces de la taïga du sud de la Sibérie, l'espèce vit également dans certaines parties de la Mongolie, de la Mongolie intérieure (chinoise), de la Mandchourie, du Kazakhstan, et de la péninsule coréenne. Il est largement nocturne et ne migre que sur de courtes distances. Les adultes sont petits, de la taille d’une chevrette (la femelle du chevreuil). Ils pèsent entre 15 et 17 kg. Le mâle porte-musc diffère du chevreuil mâle par ses deux longues canines supérieures en forme de longs crocs effilés, l’absence de bois et sa glande abdominale à musc. Le musc naturel qui est de plus en plus remplacé par le musc de synthèse en parfumerie continue cependant à être demandé par les adeptes de la pharmacopée traditionnelle chinoise, notamment en raison de sa réputation d’aphrodisiaque. La forte pression du braconnage pour sa glande à musc provoque une diminution continue de la population de porte-musc M. moschiferus sur toute son aire de répartition. L’espèce est classée comme « vulnérable » sur la liste rouge des espèces menacées de l’UICN.

Il mosco siberiano (Moschus moschiferus Linnaeus, 1758) è un mosco diffuso nelle foreste di montagna dell'Asia nord-orientale. È piuttosto comune nella taiga della Siberia meridionale, ma si incontra anche in alcune regioni di Mongolia, Mongolia Interna, Manciuria e Penisola Coreana; una particolare sottospecie è presente sull'isola di Sachalin. Ha abitudini prevalentemente notturne e si sposta solo su brevi distanze.

シベリアジャコウジカ（学名：Moschus moschiferus）は、北東アジアの山林に生息するジャコウジカの一種。シベリアのタイガで一般的だが、モンゴル、内モンゴル、満州、朝鮮半島でも見られる。 体が小さいため、岩の多い地形においても小さな開口部を通って捕食者から身を隠すことができ、また、捕食者から逃れるため非常に速く走ることもできる。牙を持っているが、実際には草食動物であり、主な栄養源は地衣類である。 麝香腺目当ての密猟が深刻なため、個体数は減少し続けている。 個体数は今後3世代で少なくとも30%減少すると推測されている。しかし、各国の取り組みにより、個体数は回復し始めている。

사향노루 또는 시베리아사향노루(학명: Moschus moschiferus)는 사향노루과의 동물이다. 궁노루 또는 아장(牙獐)이라고도 한다. 몸길이 65 ~ 87cm, 어깨높이 50 cm 가량으로 암수 모두 뿔이 없으며 수컷은 엄니가 특히 길고 커서 상아처럼 입 밖으로 나와 있다. 등은 짙은 흑갈색이고 젖빛의 무늬가 섞여 있다. 뺨·눈·귀 사이에 무늬가 있고, 몸의 아랫부분은 갈색과 흰색이 섞여 있다. 꼬리는 흑갈색이고 배꼽 안쪽에는 향낭(향주머니)이 있어 그 향낭에서 사향을 뿜어낸다. 산림에 단독 또는 한 쌍이 살면서 밤에 나뭇잎·풀·이끼 등을 먹는다. 12-1월에 짝짓기를 하고, 4월 말 무렵부터 1-2마리의 새끼를 낳는다. 가파른 경사나 절벽 위를 쉽게 뛰어다니며 지의류·풀·키 작은 나무와 나무의 어린 싹과 잎을 먹는다.

Het Siberisch muskushert (Moschus moschiferus) is een evenhoevig zoogdier uit de familie der muskusherten (Moschidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Piżmowiec syberyjski, piżmowiec, kabarga (Moschus moschiferus) – bezrogi gatunek ssaka kopytnego z rodziny piżmowcowatych (Moschidae) (wcześniej zaliczany był do jeleniowatych), żyjący w górskich lasach Azji.

Кабарга́, или сиби́рская кабарга́ (лат. Moschus moschiferus) — небольшое парнокопытное оленевидное животное, представитель семейства кабарговых (Moschidae). Латинское название вида происходит от др.-греч. μόσχος — мускус. Moschiferus переводится как «несущий мускус».

Det sibiriska myskdjuret (Moschus moschiferus) kan man hitta i bergsskogarna i nordöstra Asien, den sibiriska tajgan, delar av Mongoliet och hela den koreanska halvön. Bäst trivs den i alpgördeln vid trädgränsen och beger sig nedåt dalarna endast när vintern och brist på föda tvingar den. Ett vuxet myskdjur är inte stort. Det kan vara 65–90 centimeter långt (huvud och bål), 56–61 centimeter högt över bogarna, svanslängden är 4 till 6 centimeter och djuret kan väga mellan 8 och 12 kilogram. En egenhet är att myskdjuret inte har några horn utan istället betar. Hannarnas betar kan bli upp till 7 centimeter långa. Honornas betar är mycket mindre. Färgen på den täta pälsen är växlande: på ovansida mörkbrun, röd- eller gulbrun, ibland med längsrader av vita fläckar. På undersidan är den vitaktig. Bakbenen är längre än frambenen. Under hakan förekommer ett område med vit päls och på varje sida av halsen finns en vit strimma. Den lever oftast enskilt, sällan parvis och aldrig i flock och dess diet består av gräs och löv på sommaren och av buskar och lav på vintern. Det sibiriska myskdjurets hörsel och syn är skarpa för det är i huvudsak aktivt om nätterna. I maj eller juni föder honan en till tre ungar, oftast tvillingar. Dräktigheten varar cirka 6 månader. Eftersom den är jagad för sin myskkörtel är den uppsatt på IUCN:s röda lista.

Moschus moschiferus Moschus cinsine bağlı bir türdür.

原麝（学名：Moschus moschiferus），又名香獐，是偶蹄目麝科的一种动物。