سمنة الصخور أو السمنة الزيانية أو سَكَلة (سكلة في الإسكندرية عن محمود حلمي السماع، عامية مصرية أو معربة عن اللغة الإيطالية) (الاسم العلمي: Monticola saxatilis) (بالإنجليزية: Common Rock Thrush)، هو طائر ينتمي إلى صائدة الذباب (فصيلة: Muscicapidae). سمنة زيانية: عُرفت بـ (السمنة) لأنها سمينة (ممتلئة الجسم) وزيانية باللهجة المحلية تعني الزين أي الجميل والزاهي. و(السمنة الزيانية) أي الجميلة الممتلئة الجسم. طائر مهاجر عابر شتوي وربيعي شائع إلى حد ما، يألف المناطق شبه الصحراوية، والأودية، والمنتزهات، والخرائب، وسفوح التلال، والجزر البحرية، والشجيرات الساحلية.

Skalník zpěvný (Monticola saxatilis) je tažný pták z čeledi lejskovitých. Je dlouhý přibližně 19 cm. Samec má rezavou hruď a modře zbarvenou hlavu, samice jsou nenápadné, hnědě kropenaté se světlejším břichem. Mladí ptáci jsou kropenatí a zbarvením připomínají samičky. Při hledání potravy se skalníci pohybují nápadnými přískoky s úklony, při kterých charakteristicky švihají ocasy.

Der Steinrötel (Monticola saxatilis) ist ein Vogel aus der Familie der Fliegenschnäpper, der äußerlich einer Drossel ähnelt. Er hat aber längere Flügel und einen kürzeren Schwanz und ist mit 19 Zentimeter Länge etwas kleiner als die Singdrossel. Bei den Weibchen ist der Schwanz rostrot gefärbt. Die Jungen erscheinen gefleckter als die Weibchen. Bei Erregung zittern die Steinrötel mit dem Schwanz. Der ausgesprochene Langstreckenzieher überwintert in den Savannen Afrikas südlich der Sahara.

El roquero rojo (Monticola saxatilis) es un túrdido que vive en las montañas del Viejo Mundo. El macho es muy vistoso, sobre todo en verano:cabeza y hombros de color gris azulado, vientre y cola rojos. Tanto las hembras como los ejemplares jóvenes son mucho más apagados. El canto es aflautado, pero también emite reclamos más secos: tak, chak-chak. Habita en zonas rocosas con matorrales cerca. En la península ibérica se encuentra en verano, en la franja Norte, Teruel, Sierra Nevada, Madrid, al este de Galicia y en parte de Valencia. Esta ave mide alrededor de 19 centímetros de longitud y cría en parajes rocosos de 500 a 2.700 metros de altitud. Su alimentación se basa preferentemente de insectos, aunque come también moluscos, pequeños reptiles y anfibios y frutos silvestres. Pone una sola puesta al año y depende del país en el que esté 2, pone entre 4 y 5 huevos.

Kivikkorastas (Monticola saxatilis) on pienikokoinen varpuslintu. Suomenkielisestä nimestään huolimatta lajin katsotaan kuuluvan sieppojen, ei rastaiden heimoon. Lajin kuvaili ja nimesi Carl von Linné 1766. Linnun pituus on 17–20 cm ja paino 42–65 g. Juhlapukuisella koiraalla on siniharmaa pää, niska ja kaula, sekä ruosteenpunainen alapuoli. Naaras, nuori ja peruspukuinen koiras ovat saman näköisiä, ruskehtavia ja poikittaisjuovaisia. Pyrstö on melko lyhyt ja punertava. Vanhoilla linnuilla on täydellinen sulkasato kesällä, nuorilla vain osittainen. Etelä- ja Keski-Eurooppa, paikoin Pohjois-Afrikka ja Lähi-itä sekä Keski-Aasia Kiinaan saakka. Euroopan populaation koko on 200 000–630 000 yksilöä. Muuttolintu, joka talvehtii Afrikassa Saharan eteläpuolella. Laji on tavattu Suomessa toistaiseksi neljästi: 21.10.-3.11.1991 Hailuodossa, 28.7-3.9.1992 Pyhäjärvellä, 26.-27.6.1994 Turussa ja 10.6.2002 Pirkkalassa. Pesii vuoristojen rinteillä ja niityillä 1500 metristä ylöspäin.

Le Monticole de roche (parfois encore appelé Monticole merle-de-roche) (Monticola saxatilis) est une espèce de passereaux traditionnellement appelé Merle de roche. D'après Alan P. Peterson et le Congrès ornithologique international, c'est une espèce monotypique. Olivier Messiaen a consacré à cet oiseau une pièce, qui en porte le nom, de son Catalogue d'oiseaux.

Il codirossone (Monticola saxatilis (Linnaeus, 1766)) è un uccello passeriforme della famiglia Muscicapidae. Le dimensioni medie rientrano tra i 55 g di peso, e i 19 cm di lunghezza; dimorfismo sessuale ben evidente, specie nei mesi della riproduzione, il maschio ha la testa turchese, petto e coda arancio scuro, ali scure (quasi nere) e groppone bianco; la femmina invece è marrone, maculata in petto, con la coda castano arancio. Il maschio d'inverno perde il turchese ed è simile alla femmina, tranne che per un petto rossiccio. Nei mesi caldi il codirossone si nutre di insetti che si procura sia sul terreno, oppure direttamente in volo, nei mesi autunnali, la sua dieta si arricchisce con frutta e altri alimenti vegetali.

コシジロイソヒヨドリ（腰白磯鵯、学名：Monticola saxatilis）とは、スズメ目ヒタキ科に分類される鳥類の一種である。

De rode rotslijster (Monticola saxatilis) is een zangvogel uit de familie Muscicapidae (Vliegenvangers). De vogel komt voor in bergachtig gebied van Zuid-Europa tot in West- en Midden-Azië.

Nagórnik (zwyczajny), nagórnik skalny, drozd skalny (Monticola saxatilis) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Występuje w Eurazji i północno-zachodniej Afryce. Wędrowny, zimuje w Afryce. Nie wyróżnia się podgatunków. Nie jest zagrożony. Nagórnik zamieszkuje rejony górskie od północno-zachodniej Afryki, przez południową i środkową Europę i Azję Mniejszą aż po środkową Azję (okolice Bajkału, Mongolia i środkowe Chiny). Pospolity w basenie Morza Śródziemnego. Wędrowny (przeloty IV–V i VIII–IX), zimuje w tropikalnej Afryce. W Polsce dawniej skrajnie nieliczny ptak lęgowy w Karpatach; obserwowany w Pieninach, Tatrach, Bieszczadach i w Babiogórskim Parku Narodowym. Do początków XX wieku występował też na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej (choć pojedynczy lęg po długiej przerwie odnotowano tam w latach 60.). Ostatni potwierdzony lęg nagórnika na terenie Polski miał miejsce w 1969 roku na Połoninie Caryńskiej w Bieszczadach, jednak możliwe, że skrajnie niewielka populacja utrzymała się do lat 80., z prawdopodobnymi lęgami w 1985 w Tatrach i 1987 w Pieninach. Po tym czasie ptaki tego gatunku odnotowywano bardzo rzadko, bez oznak lęgowości. Wygląd zewnętrzny Sylwetka wyprostowana, podobna do białorzytki, z długim dziobem i krótkim ogonem. Samiec w szacie godowej ma modropopielatą głowę i gardło, spód ciała i skrzydeł oraz ogon jaskraworude. Wierzch ciała szary z białą plamą o zmiennej wielkości, kuper niebieski. Samice mają upierzenie o przytępionych barwach, ułożonych w deseń łuskowatych plamek. Głowa, gardło i grzbiet brązowe, spód beżowy z rudym nalotem. Ogon rudopomarańczowy, podobnie jak u samca. Młode podobne do samic, ale z bardziej wyrazistym rysunkiem. Rozmiary długość ciała ok. 17–19 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 33–37 cm, długość skrzydła złożonego ok. 11,4–12,9 cm, długość ogona ok. 6,5 cm Masa ciała ok. 45–60 g Głos Wabi krótkim „czak-czak” lub czystym „diu”. Śpiew urozmaicony, złożony z melodyjnych fletowych fraz z motywami szczebiotliwymi. Śpiewa siedząc na kamieniu lub w locie, kiedy to wznosi się z rozpostartym ogonem i następnie wraca powoli do punktu wyjścia. Zachowanie Prowadzi samotniczy tryb życia. Płochliwy, często chowa się za skałkami. Charakterystycznie potrząsa ogonem, podobnie jak pleszka zwyczajna.

Melro-das-rochas ou melro-das-rochas-eurasiático (Monticola saxatilis) é uma ave da família Turdidae. O macho é característico, apresentando a plumagem azul e cor-de-laranja, a fêmea é mais acastanhada. É uma espécie característica de zonas montanhosas que se distribui de forma fragmentada pelo centro e pelo sul da Europa e na Ásia Menor. Em Portugal o melro-das-rochas ocorre apenas nas terras altas do norte e do centro do país. É um migrador de longa distância cuja população inverna na África tropical.

Пёстрый каменный дрозд (лат. Monticola saxatilis) — птица семейства мухоловковых (Muscicapidae). Пёстрый каменный дрозд похож на дроздовых, однако, у него более длинные крылья и более короткий хвост. Длиной 19 см этот вид несколько меньше, чем певчий дрозд. При возбуждении птицы подёргивают хвостом. Пестрый каменный дрозд хорошо узнается по пестрой расцветке оперения. У взрослого самца голова и шея голубые, надхвостье серовато-голубое, задняя часть спины белая, длинные кроющие хвоста рыжие. Крылья черные с беловатыми каемками перьев. Грудь, брюхо, подкрылья и подхвостье ржавчато-рыжие. Средняя пара рулевых бурая, у основания рыжая, остальные рулевые рыжие. Взрослая самка имеет спинную сторону тела сероватую с голубым оттенком и с тёмными и светлыми пестринами. Горло с беловатым оттенком, остальной низ охристый с темными поперечными пестринами. У самок хвост ржаво-красного цвета. Птенцы похожи на самок, но более пятнистые. Клюв у обоих полов черный, ноги и радужная оболочка глаза бурые. Пение очень разнообразно и звучно, птицы перенимают строфы певчего дрозда, славок и ряда других когда-либо слышанных певцов. Нередко поет на лету, широко расправляя при этом хвост. Позыв похож на таканье дрозда «так… так», при тревоге издается свистящее «фюить», похожее на крик горихвостки.

Stentrast (Monticola saxatilis) är en bergslevande tätting som häckar i södra Europa och nordvästra Afrika. Tidigare placerades den som namnet avslöjar i familjen trastar, men studier har visat att den hör hemma bland flugsnapparna (Muscicapidae). Arten påträffas sällsynt norr om utbredningsområdet, däribland med fem fynd i Sverige. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

Taşkızılı (Monticola saxatilis), karatavukgiller familyasına ait bir kuş türüdür. Kısa kuyruklu ve küçük bir ardıçtır. Kızıl kuyruğunun ortası koyu renktir. Yüksek çayırlarda, kayalık bayırlarda ve taş ocaklarında görülür. Erkeğin kafası ve sırtı parlak mavidir. Belinin ortasında beyaz bir leke vardır. Alt tarafları ise turuncudur. Dişisi koyu kahverengidir. Üst tarafı sık pul desenli ve kirli sarı renkli, alt tarafı turuncu-kirli sarı renkli ve kahverengi çizgilidir. Sesi "çak"; ötüşü ardıca benzer yumuşak ve bol şakımalıdır. Uçuş sırasında sıkça öter.

白背矶鸫（学名：Monticola saxatilis）为鶲科矶鸫属的鸟类。分布于欧洲、非洲、亚洲、西伯利亚、蒙古、印度、巴基斯坦、阿拉伯，包括中国大陆的新疆、青海、甘肃、宁夏、内蒙古、河北、江苏等地，多见于海拔较高的地区以及活动于高山坡地草甸岩石间灌丛中。该物种的模式产地在瑞典。