قراز ألاغواس (الاسم العلمي:Mitu mitu) هو نوع من الطيور يتبع جنس القراز ميتو من فصيلة القرازية. هذا النوع منقرض في البرية.

Hoko mitu (Mitu mitu) je leskle černý pták z čeledi hokovitých. Dříve se vyskytoval v lesích severovýchodní Brazílie na území států Pernambuco a Alagoas, odkud pochází jeho anglický název Alagoas curassow. Nyní je v přírodě vyhynulý, v zajetí je chováno jen asi 130 jedinců. Tento druh poprvé popsal v roce 1648 německý přírodovědec Georg Marcgrave. Následně byla existence ptáka zpochybňována kvůli nedostatku exemplářů. Dospělá samice hoka mitu byla znovu nalezena až v roce 1951 v pobřežních lesích brazilského státu Alagoas. Hoko mitu byl poté uznán jako samostatný druh. V té době už žilo ve volné přírodě v lesích kolem města São Miguel dos Campos méně než 60 jedinců. I přes snahu některých autorů v 70. letech 20. století, kteří poukazovali na vzácnost tohoto druhu a na ničení jeho přirozeného prostředí, poslední velké lesní plochy, které pro hoka představovaly útočiště, ustoupily plantážím cukrové třtiny.

Alagoashokko (Mitu mitu) er en blank-sort, fasan-lignende fugl, der tidligere kunne findes i skove i de nord østlige dele af Brasilien som Pernambuco og Alagoas (deraf navnet), men den er nu uddød i naturen ; der er omkring 130 medlemmer i fangenskab.

Der Mituhokko (Mitu mitu), auch als Nordwest-Mitu, Alagoas-Mitu oder Mitu bezeichnet, ist eine extrem seltene Art aus der Familie der Hokkohühner. Er war ursprünglich im atlantischen Küstenregenwald in den brasilianischen Bundesstaaten Alagoas und Pernambuco beheimatet.

El paují de Alagoas​ (Mitu mitu) es una especie de ave galliforme de la familia Cracidae nativa de la Mata Atlántica brasileña, estados de Alagoas y Pernambuco, extinta en estado silvestre y de la cual sobreviven algo más de 100 ejemplares en cautividad.

Alagoasinhokko (Mitu mitu) on hokkoihin kuuluva kanalintu, jonka alkuperäistä elinympäristöä olivat alankometsät Brasilian alankometsät. Nykyisin lajista tunnetaan enää vain vankeudessa eläviä yksilöitä.

Le Hocco mitou (Mitu mitu) ou le mutum-do-nordeste en portugais, est une espèce de hocco, disparue à l'état sauvage et dont il ne subsiste qu'une quarantaine d'individus vivant en captivité. Son plumage est de couleur noir brillant. On le trouvait autrefois dans les forêts du nord-est du Brésil d'où il tire son nom, dans ce qui est aujourd'hui les États du Pernambouc et de l'Alagoas. Le naturaliste allemand Georg Markgraf est le premier à identifier le hocco mitou en 1648 dans son aire de répartition d'origine. Par la suite, l'origine et la légitimité de l'oiseau ont commencé à être remises en question en raison du manque de spécimens. Un hocco mitou femelle adulte a été redécouvert en 1951, dans les forêts côtières de l'Alagoas. Le hocco mitou a alors été désigné comme une espèce distincte. À cette époque, moins de 60 oiseaux avaient été observés à l'état sauvage, dans les forêts autour de São Miguel dos Campos. Plusieurs auteurs dans les années 1970 ont mis en lumière la destruction croissante de son habitat et la rareté de l'espèce. Même avec ces préoccupations, les derniers grands espaces forestiers qui abritaient des hocco mitou indigènes ont été rasés pour la culture de canne à sucre.

L'hocco di Alagoas (Mitu mitu (Linnaeus, 1766)) è un uccello della famiglia Cracidae, dalla colorazione nero lucida, simile ad un fagiano. Esso era originario delle foreste nella parte nord-orientale del Brasile, e più specificatamente delle zone di Pernambuco ed Alagoas (da cui appunto prende il nome), ne sono state reintrodotte 3 coppie nella foresta amazzonica ; ma ne rimangono circa 130 esemplari in cattività. Lo studioso tedesco Georg Marcgrave identificò per primo l'hocco di Alagoas nel 1648 lungo la costa nord-orientale del Brasile. Ad ogni modo, negli anni successivi, l'opinione riguardo all'origine e alla legittimità dell'uccello iniziò a vacillare, soprattutto a causa della mancanza di prove. Fu solo nel 1951, che nelle foreste costiere di Alagoas, nel nord-est del Brasile, fu riscoperta questa specie attraverso il ritrovamento di un esemplare femmina. Fu da allora che il Mitu mitu iniziò ad essere identificato come una specie a sé stante. Nelle foreste di São Miguel dos Campos il Mitu mitu venne identificato, sempre nel 1951. A quel tempo meno di 60 uccelli rimanevano allo stato selvatico . Diversi autori negli anni settanta portarono alla luce il problema della crescente distruzione del suo habitat e la rarità della specie. Nonostante questi provvedimenti, l'ultima grande parte di foresta dove Mitu mitu viveva venne abbattuta per fare spazio a piantagioni di canna da zucchero.

チャバラホウカンチョウ（茶腹鳳冠鳥、学名：Mitu mitu）は、 キジ目ホウカンチョウ科に分類される鳥類の一種である。

De alagoasmesbekpauwies (Mitu mitu) is een vogel uit de familie van de sjakohoenders en hokko's (Cracidae). Het is een in het wild uitgestorven, endemische soort uit Brazilië.

Czubacz garbonosy (Mitu mitu) – gatunek dużego ptaka z rodziny czubaczy (Cracidae). Endemit Brazylii. Uznany za wymarły na wolności. Systematyka i wczesne obserwacje Po raz pierwszy wspomniany w wydanej pośmiertnie w 1648 publikacji Georga Marggrafa, który napotkał go na terenie obecnego brazylijskiego stanu Pernambuco. W 1766 gatunek został opisany naukowo przez Linneusza, nadał on mu nazwę Crax mitu. Obecnie umieszczany w rodzaju Mitu. Od czasów odkrycia ptak nie był obserwowany przez ponad trzy wieki, przez co przez wiele lat kwestionowano jego istnienie jako osobnego gatunku i utożsamiano go z podobnym czubaczem brzytwodziobym (Mitu tuberosum), po raz pierwszy opisanym naukowo w 1825. W 1951 ponownie odkryto go w stanie Alagoas. Jeszcze przez pewien czas nie było zgody wśród autorów co do systematyki tego taksonu – jedni uznawali M. mitu za osobny gatunek, inni traktowali M. mitu i M. tuberosum jako podgatunki tego samego gatunku, a niektórzy nadal uznawali je za identyczne. Wygląd Upierzenie w większości błyszcząco czarne, z kasztanowato ubarwionym brzuchem i podogoniem oraz szeroką białą przepaską na końcu ogona. Czubek czarny, dziób czerwony, górna połowa z charakterystycznym wysokim grzebieniem. Długość ciała – 89 cm. Zasięg, środowisko Pierwotnie Ameryka Południowa – nizinne lasy pierwotne wschodniego wybrzeża Brazylii. Zachowanie Zwykle spotykany w stadach, na ziemi; zaniepokojony wzlatuje na drzewa. Na wolności ptaki odżywiały się owocami roślin Phyllanthus, Eugenia i Hancornia speciosa (tzw. mangabeira). Samice w niewoli w jednym lęgu składają 2–3 jaja. Najmłodsza samica, która przystąpiła do rozrodu miała 2 lata. Status Obecnie gatunek uznany za wymarły na wolności. Ostatniego osobnika w stanie dzikim obserwowano i zabito w 1984. Możliwe, że niektóre przetrwały do 1987 lub 1988. Ocalała w niewoli populacja została w dużym stopniu skrzyżowana z czubaczem brzytwodziobym (Mitu tuberosum) i pozostało tylko kilkadziesiąt ptaków czystej krwi. Gatunek jest podtrzymywany, ale rozmnaża się tylko w dwóch prywatnych ptaszarniach, głównie ze względu na długotrwałe wątpliwości co do jego odrębności. Planuje się reintrodukcję tego gatunku.

O mutum-do-nordeste ou mutum-de-alagoas (nome científico: Pauxi mitu) é uma espécie de ave da família Cracidae encontrada originariamente na porção norte da Mata Atlântica brasileira. Atualmente extinta na natureza devido à destruição de seu habitat para o plantio de cana-de-açúcar e pela caça desregrada, no Nordeste brasileiro, daí a sua denominação. No início dos anos 70 havia registros de cerca de 20 indivíduos ou menos, em quatro fragmentos de floresta. Em 1976, Pedro Mário Nardelli obteve o primeiro exemplar, uma fêmea de seis anos, que morreu pouco depois. Em 1979, conseguiu cinco exemplares, dois machos e três fêmeas, sendo que um casal não se reproduziu. Assim, todo o conjunto gênico da espécie é oriundo de apenas um macho e duas fêmeas. Trata-se de um dos primeiros casos de extinção de uma ave no Brasil devido à intervenção humana. Inicialmente, os exemplares estavam localizados em um aviário localizado no Rio de Janeiro (criatório Nardelli), os quais foram capturados em Alagoas, de 1976 em diante. Em 1979 a espécie chegou a contar com apenas cinco exemplares em cativeiro, hoje em dia, ultrapassa os 200. Os únicos sobreviventes estão em criadouros e descendem daqueles representantes salvos por Pedro Nardelli, alguns são híbridos do mutum-cavalo, espécie utilizada inicialmente para garantir a continuação da linhagem do mutum-do-nordeste. Com o sucesso da reprodução em cativeiro, os híbridos se tornaram um problema e tiveram que ser separados das aves puras. A única chance de evitar sua definitiva extinção é reproduzi-lo em cativeiro e reintroduzi-lo na natureza, em áreas protegidas. Infelizmente em sua área de ocorrência (Mata Atlântica de Alagoas e Pernambuco) existem poucos remanescentes de mata e estes poucos trechos sofrem ainda grande pressão de caça pelos moradores da região. Outra grande ameaça a essa espécie é a consanguinidade, pois os exemplares restantes são parentes próximos.

Миту́, или кракс-миту (лат. Mitu mitu) — редкий вид птиц рода краксы-миту семейства краксов, исчезнувший в дикой природе. Первоначально был распространён в прибрежных дождевых лесах на атлантическом побережье бразильских штатов Алагоас и Пернамбуку. Название происходит от слова Mitú, Mutú или Mutúm, что в переводе с языка племён тупи́ означает «чёрный».

Alagoashocko (Mitu mitu) är en fågel i familjen trädhöns inom ordningen hönsfåglar. Den förekom tidigare i Brasilien men är utdöd i vilt tillstånd.

刀嘴鳳冠雉（學名：Mitu mitu）又名阿拉戈盔嘴雉，是一種大型像雉雞的鳥類，長達89厘米。鳥喙呈紅色及有白邊，羽毛呈有黑澤的紫藍色，下身呈栗色， 瞳孔呈紅褐色，且有14條淡褐色的尾羽。牠的耳朵在鳳冠雉科是獨有的，呈淡灰色及新月形。雌鳥較雄鳥細小一些。主要以水果為食物。飼養的剃刀嘴鳳冠雉的壽命可多於24歲。 刀嘴鳳冠雉最初是由德國自然學家Georg Marcgraf所描述。但由於當時並沒有足夠的資料及標本，刀嘴鳳冠雉被認為是與大刀嘴鳳冠雉相同的物種。直至1951年，在巴西阿拉戈阿斯的低地森林發現了牠們後，其學名才被正式確立。牠們現時被認為是其分支的基底，較接近小刀嘴鳳冠雉。牠們的分支自中新世及上新世交界流傳至今，並孤立在大西洋沿海森林區。 由於失去了棲息地、過份獵殺及數量少的關係，刀嘴鳳冠雉現被認為是在野外滅絕。最後的野外刀嘴鳳冠雉於1984年（或可能是1987年或1988年）被殺。飼養的刀嘴鳳冠雉現正大量的與大刀嘴鳳冠雉混種。刀嘴鳳冠雉現被受巴西法律的保護及被列在《瀕危野生動植物種國際貿易公約》的附錄一中。