Papoušek běloskvrnný (Mascarinus mascarinus) je vyhynulý druh papouška, který žil endemitně na ostrově Réunion (Maskarénské souostroví) v západní části Indického oceánu. Taxonomické zařazení tohoto druhu bylo předmětem debaty; historicky byl seskupen buď s papoušky tribu Psittaculini, nebo papoušky rodu Coracopsis. Na základě genetických studií se zdá být první možnost pravděpodobnější. Papoušek běloskvrnný byl 35 cm dlouhý, měl velký červený zobák a dlouhá zaoblená ocasní pera. Končetiny byly červené a kolem očí a nosních dírek se rozprostírala peřím neporostlá červená kůže. Dalšími charakteristickými znaky byla černá obličejová maska a částečně bílá ocasní pera, ale ohledně zbarvení těla, křídel a hlavy u živého ptáka panují nejasnosti. Popisy založené na živých jedincích naznačují, že tělo a hlava byly popelavě šedé a bílá část ocasu zahrnovala dvě tmavá středová pera. Naproti tomu vycpané exempláře a staré popisy na nich založené naznačují, že tělo bylo hnědé a hlava namodralá. Tento nesoulad může být způsoben změnou barev vycpaných vzorků v důsledku stárnutí a vystavení světlu. O životě papoušků běloskvrnných je známo jen velmi málo informací. Nejstarší písemný záznam o papouškovi běloskvrnném pochází z roku 1674. Někteří živí jedinci byli v následujících letech převezeni do Evropy pro chov v zajetí. Vědeckého popisu se pták dočkal v roce 1771. Do dneška se dochovaly pouze dva vycpané exempláře, jeden v Paříži a druhý ve Vídni. Datum a příčina vyhynutí papouška běloskvrnného zůstávají předmětem spekulací. Poslední záznam o druhu z roku 1834 je považován za pochybný, takže je pravděpodobné, že tento druh vyhynul před rokem 1800, možná i dříve.

Der Réunionsittich (Mascarinus mascarinus) oder Maskarenenpapagei ist eine ausgestorbene Art der Papageien. Er war die einzige Art der Gattung Mascarinus und bewohnte Réunion sowie möglicherweise auch Mauritius. Der rund 35 cm große Vogel besaß einen roten Schnabel, schwarz und grau gefärbtes Kopfgefieder und dunkelgraue Körperbefiederung. In freier Wildbahn starb der Réunionsittich nach 1770 aus, in Gefangenschaft überlebte die Art bis in die 1780er Jahre.

El loro de las Mascareñas (Mascarinus mascarinus) es una especie extinta de loro, la única de su género, que se extinguió a principios del siglo XIX. Sólo habitaba la isla de Reunión. Fue descrita por numerosos viajeros que llegaron a la isla, e incluso se tienen informes de aves enviadas cautivas a Francia a finales del siglo XVIII. Esta ave desapareció debido a su caza indiscriminada. El último informe de estas aves en libertad data de la década de 1770, y las aves cautivas en París debieron morir por esa época también. No obstante, al menos un ejemplar sobrevivió en el zoológico del rey de Baviera hasta 1834. Nada se conoce sobre la biología de estas aves, salvo que se encontraban en bosques deshabitados donde se alimentaban de nueces y frutas.

Maskareenienkaija (Mascarinus mascarin) oli Intian valtamerellä Maskareenien saaristossa elänyt kaijalaji, joka on kuollut sukupuuttoon.

Le mascarin de La Réunion (Mascarinus mascarin) est une espèce éteinte de perroquet qui était endémique de l'île de La Réunion, dans les Mascareignes, dans le sud-ouest de l'océan Indien. Les liens taxonomiques de cette espèce sont sujets à débats. Elle a été liée aux perroquets Psittaculini, en se basant sur des arguments anatomiques, mais aux perroquets Coracopsis par des arguments génétiques. La question de sa position taxonomique précise est encore ouverte. Le mascarin de La Réunion faisait 35 cm de long, et avait un grand bec rouge et une queue formée de longues plumes de contour. Ses pattes étaient rouges, et il avait de la peau rouge exposée autour des yeux et des narines. Son visage était noir et les plumes de sa queue étaient en partie blanches, mais la couleur de son corps, de ses ailes et de sa tête est incertaine. Certaines descriptions de spécimens vivants mentionnent que le corps et la tête étaient gris cendré, et que la partie blanche de la queue avait deux plumes centrales sombres. En revanche, les descriptions basées sur des spécimens empaillés indiquent que le corps était brun et la tête bleuâtre mais ne mentionnent pas les plumes centrales sombres. Ceci est peut-être dû à un changement de couleurs des spécimens causé par le vieillissement et l'exposition à la lumière, ainsi que d'autres formes de dégâts. On sait très peu de choses sur l'oiseau en vie. Le mascarin de La Réunion fut mentionné dans des écrits de 1674, et des spécimens vivants furent ramenés plus tard en Europe, où ils vivaient en captivité. L'espèce fut décrite scientifiquement en 1771. Il n'existe que deux spécimens empaillés à l'heure actuelle, à Paris et à Vienne. La date et la cause de l'extinction de l'espèce ne sont pas connues précisément. La dernière mention de l'animal en 1834 est considérée comme douteuse, et il est probable que l'espèce se soit éteinte avant 1800, et peut-être même avant cette date dans son milieu naturel.

Il pappagallo delle Mascarene o mascarino (Mascarinus mascarin Linnaeus, 1771) è una specie estinta di pappagallo endemica di Réunion, un'isola appartenente al gruppo delle Mascarene, nell'oceano Indiano occidentale. La sua posizione tassonomica è stata oggetto di un vasto dibattito tra gli studiosi. Infatti, le sue caratteristiche morfologiche lo mettono in relazione con i pappagalli della sottofamiglia Psittaculinae, ma da un punto di vista genetico risulta maggiormente imparentato con i pappagalli vasa. La questione non è stata ancora risolta. Il pappagallo delle Mascarene misurava circa 35 cm di lunghezza e aveva un grosso becco rosso e lunghe penne caudali arrotondate. Aveva le zampe rosse e una zona di pelle glabra parimenti rossa attorno agli occhi e alle narici. Aveva una maschera facciale nera e penne della coda parzialmente bianche, ma la colorazione del corpo, delle ali e della testa non è nota con certezza. Le descrizioni effettuate a partire da esemplari in vita indicano che corpo e testa erano di color grigio cenere, e che la parte bianca della coda presentava due penne centrali scure. Al contrario, le descrizioni effettuate a partire da esemplari impagliati sostengono che il corpo era marrone e la testa bluastra, ma non citano affatto le penne centrali scure della coda. Tuttavia, ciò potrebbe essere dovuto a un cambiamento di colore provocato dall'età e dall'esposizione alla luce, nonché ad altri tipi di danneggiamento. Le sue abitudini sono poco note. Il pappagallo delle Mascarene venne citato per la prima volta nel 1674, e successivamente esemplari in vita vennero trasportati in Europa, dove vissero in cattività. La specie venne descritta scientificamente nel 1771. Attualmente ne rimangono solo due esemplari impagliati, a Parigi e a Vienna. La data e la causa della sua estinzione sono sconosciute. L'ultima testimonianza dell'esistenza dell'animale, risalente al 1834, è considerata dubbia, quindi è probabile che esso sia scomparso prima del 1800, e potrebbe essersi estinto in natura addirittura in precedenza.

マスカリンインコ Mascarinus mascarinは、オウム目インコ科に属する鳥類。

De maskarenenpapegaai (Mascarinus mascarinus) is een uitgestorven papegaaiensoort die voor het laatst werd waargenomen in 1834 op het eiland Réunion (behorend tot de Mascarenenarchipel). Het laatst levend exemplaar was in bezit van de koning van Beieren (tot zeker 1834). De soort was in het wild reeds uitgestorven.

Aleksandretta reuniońska, papuga maskareńska (Psittacula mascarina) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny papug wschodnich. Był endemiczny dla wyspy Reunion na zachodnim Oceanie Indyjskim. Systematyka papugi maskareńskiej była przedmiotem sporów; klasyfikowano ją w obrębie Psittaculini lub Coracopsis (rodzina sępic); ostatnie badania wskazują na bliższe powiązanie z Psittaculini. Aleksandretty reuniońskie mierzyły około 35 cm długości. Miały duże, czerwone dzioby i długie zaokrąglone ogony. Nogi były czerwone, podobnie jak naga skóra wokół oczu i nozdrzy. Przód głowy zdobiła czarna maska. Sterówki były częściowo białe; kolorystyka reszty upierzenia jest niejasna. Opisy żywych ptaków wskazują na to, że ciało i głowa były popielate, a dwie środkowe sterówki – ciemne. Według opisów opartych na osobnikach wypchanych ciało było brązowe, a głowa niebieskawa; nie wspominają one o ciemnych środkowych sterówkach. Możliwe, że spreparowane okazy zmieniały barwę pod wpływem upływu czasu czy ekspozycji na światło czy innych uszkodzeń. Bardzo niewiele wiadomo o zachowaniu tych papug. Po raz pierwszy papugi te wspomniano w 1674, a żywe okazy dostarczono później do Europy i trzymano w niewoli. Naukowo opisano gatunek w 1771. Współcześnie zachowały się tylko dwa okazy – w zbiorach w Paryżu i w Wiedniu. Data i przyczyny wymarcia są niejednoznaczne. Ostatnie doniesienie z 1834 uchodzi za niepewne; najprawdopodobniej więc gatunek wymarł przed nadejściem XIX wieku, a wcześniej stał się wymarły na wolności.

Papagaio-das-mascarenhas (nome científico: Mascarinus mascarin) é uma espécie extinta de papagaio que era endêmica de Reunião, uma das ilhas Mascarenhas. É o único membro do gênero Mascarinus, termo que faz referência ao arquipélago onde habitava. Sua origem evolutiva não está clara, e duas hipóteses têm competido desde meados do século XIX. Alguns cientistas classificam a espécie na subfamília Coracopsinae (de origem africana) devido a sua plumagem escura, já outros acham que descende de aves asiáticas por causa do bico vermelho, uma característica dos Psittaculinae. A ave media 35 centímetros de comprimento e possuía um grande bico vermelho e uma área de pele nua, também vermelha, ao redor dos olhos e narinas. Sua cabeça tinha uma máscara facial preta e aveludada. A coloração do corpo, asas e cabeça é controversa. Descrições de papagaios vivos indicam que sua plumagem era cinza, e que a cauda era composta por 12 penas escuras com a base branca, exceto as duas penas medianas, que não tinham esse detalhe na base. Em contraste, as descrições baseadas em espécimes empalhados afirmam que o corpo era marrom e a cabeça azulada, mas não mencionam que as penas centrais da cauda eram completamente escuras. Esta divergência pode ser devido à mudança de cor dos exemplares empalhados, como resultado do envelhecimento e exposição à luz. Muito pouco se sabe sobre o comportamento da ave em vida. O papagaio-das-mascarenhas foi mencionado pela primeira vez em 1674, e indivíduos vivos foram posteriormente levados à Europa, onde viveram em cativeiro. A espécie foi descrita cientificamente em 1771 pelo famoso naturalista Carlos Lineu. A data e a causa da extinção do papagaio não estão claras. A última menção da ave foi escrita em 1834, e apesar de aceita pela Lista Vermelha da IUCN, é considerada duvidosa por alguns especialistas. É provável que a espécie se extinguiu em cativeiro antes de 1800, e pode ter desaparecido na natureza ainda mais cedo. Apenas dois espécimes empalhados existem hoje, um no Museu de História Natural de Paris, e o outro no Naturhistorisches Museum, em Viena.

Маскаренский попугай (лат. Mascarinus mascarinus) — вид исчезнувших птиц из семейства Psittaculidae, эндемик Маскаренского острова Реюньон в Индийском океане. Таксономическое родство этого вида являлось предметом споров. Птица согласно работе по анатомии была родственником клинохвостых попугаев, а на основе генетических исследований — попугаев-ваза. Точное таксономическое положение остаётся неразрешённым. Маскаренский попугай был 35 см в длину с большим красным клювом и длинными закруглёнными хвостовыми перьями. Его лапки были красными, а вокруг ноздрей и глаз имелись серёжки. Птица имела чёрную голову и частично белые перья на хвосте, однако окраска её туловища, крыльев и головы пока остаётся неясной. Описания указывают на пепельно-серые туловище и голову, а в посередине белой хвостовой части были два тёмных пера. В отличие от описаний, основой которых служили чучела птицы, предполагается, что туловище было коричневым, а голова синеватой, не говоря уже о тёмных перьях в центре хвоста. Эта разница в описаниях могла быть из-за изменения окраски экспонатов в результате старения и воздействия на них света, а также других повреждений. О жизни птицы мало что известно. Маскаренские попугаи впервые были упомянуты в 1674 году, а живые особи позднее были завезены в Европу, где они жили в неволе. Вид был научно описан в 1771 году. В настоящее время существуют только два чучела: в Париже и Вене. Дата и причина вымирания маскаренских попугаев остаются неясными. Последняя запись в 1834 году считается сомнительной, поэтому существует вероятность того, что вид вымер до 1800 года, а в природе — возможно ещё раньше.

Réunionpapegoja (Mascarinus mascarinus) är en utdöd fågel i familjen östpapegojor inom ordningen papegojfåglar. Fågeln var tidigare endemisk för Réunion. Den är numera försvunnen, senast rapporterad 1834. IUCN kategoriserar därför arten som utdöd.

马斯卡林鹦鹉（學名：Mascarinus mascarinus，台湾作馬斯卡拉鸚鵡）是留尼旺馬斯克林群島或毛里裘斯一種已滅絕的鸚鵡。牠們最初是於1674年被描述。於18世紀後半葉，留尼旺的一些鳥類被送往法國飼養，而馬斯卡林鸚鵡於此時被發現。當時存留的有三個標本，現存則只有兩個標本及一些後來發現的骨頭。這兩個標本現存放在巴黎的法國國立自然史博物館及維也納的自然史博物館。 馬斯卡林鸚鵡呈中等大小，體型及形狀如折衷鸚鵡，但尾巴較長。牠們的上身呈深褐灰色，下身較淺色。尾羽呈白色，頭部呈薰耳草灰色。紅色的喙邊有一環黑色羽毛。腳部呈紅褐色。 於1638年，彼得·文迪（Peter Mundy）在其著作中指曾指過「紅色的鸚鵡」；在1670年代初，Johann Christian Hoffmann描述了一種「喙彎曲及頭呈藍色的紅色烏鴉」為Indiaensche ravens。范·涅克（Jacob Corneliszoon van Neck）1958年的報告描繪了這種鳥類，指牠們的體型較迴聲鸚鵡大兩倍，且是呈兩種或三種顏色的，不過圖像本身卻與真正的馬斯卡林鸚鵡有所出入。以上的描述多被用於指毛里求斯冕鹦鹉是多色的，且是獨立的物種。不過毛里裘斯鸚鵡卻很有可能不會飛，故此以上的報告應該是指馬斯卡林鸚鵡，但仍有待更完整的化石紀錄才能確定。