الببغاء عريض المنقار (بالإنجليزية: Broad-billed parrot) أو الببغاء الغُراب (بالإنجليزية: Raven parrot)، و(الاسم العلمي: Lophopsittacus mauritianus) (نقحرة: لوفوفسيتاكوس موريشيانوس) وتُعرب إلى الببغاء الأعرف الموريشي، هو ببغاء منقرض كبير الحجم ينتمي إلى فصيلة ببغاوات العالم القديم. كان موطنه في جزر ماسكارين في موريشيوس. أُشير إلى هذا النوع في سجلات السفن الهولندية باسم الغراب الهندي منذ عام 1598. لا يُعرف شكله إلا عن طريق ما وصفه الباحثون المعاصرون عن شكله وما رسموه من تصويرات لم تتعدَ الثلاثة. إذ وُصِف وصفًا علميًّا أول مرة بعد أن عثر على مستحاثة لفكه السفلي عام 1866، ولكن لم يُربط هذا الوصف بالسجلات القديمة حتى إعادة اكتشاف لوحة مفصلة لببغاء تعود لسنة 1601، تتطابق مع المتحجرات والسجلات. ليس من الواضح أي الأنواع كان الأقرب إليه، ولكنه صُنّفَ ضمن قبيلة الدُّرَر (الاسم العلمي: Psittaculini) مع ببغاوات جزر الماسكارين الأخرى. تَشَابُهُ مع ببغاء رودريغيس (الاسم العلمي: Necropsittacus rodricanus)، وربما انتموا للقبيلة نفسها. رأس الببغاء عريض المنقار كبير مقارنة بجسده، ويمتاز بزائدة شعرية بارزة على مقدّمة الرأس، وله منقار كبير جداً، يقارب في حجمه منقار المقو البنفسجي، ما يساعده على كسر البذور الصلبة. تشير بقايا العظام إلى وجود اختلاف جنسي في هذا النوع متمثل بكبر في الحجم العام وحجم الرأس مقارنة مع أيّ ببغاء حي آخر. لون الببغاء الدقيق غير معروفاً، ولكن وصفًا معاصرًا يشير أنّه كان متعدّد الألوان، بما في ذلك رأس أزرق، وربما جسم وِمِنقار أحمر. يُعتقد أنّ قدرته على الطيران ضعيفة. انقرض هذا النوع في أواخر القرن السابع عشر بسبب تقلص بيئة عيشه، وتعرضه للافتراس عن طريق سلالات دخيلة على الجزيرة، وربما الصيد الجائر.

Papoušek širokozobý (Lophopsittacus mauritianus) je velký vyhynulý papoušek z čeledi alexandrovití (Psittaculidae). Byl endemitem na ostrově Mauricius, jenž je součástí Maskarénského souostroví východně od Madagaskaru v Indickém oceánu. Není jasné, kterému dalšímu druhu byl nejblíže příbuzný, ačkoli s ostatními maskarénskými papoušky je řazen v rámci tribu Psittaculini. V některých ohledech se podobal papouškovi rodrigueskému (Necropsittacus rodricanus), oba druhy mohly být tedy hypoteticky blízce příbuzné. Hlava papouška širokozobého byla v poměru k tělu velká, na přední části hlavy vynikal výrazný hřeben. Pták měl velmi velký zobák, velikostně srovnatelný se zobákem ary hyacintového, jenž mu umožňoval louskat i tvrdá semena. Subfosilní pozůstatky navíc naznačují, že tento druh vykazoval větší pohlavní dimorfismus co se týče celkových rozměrů a velikosti hlavy než kterýkoli dnes žijící papoušek. Přesné zbarvení peří zůstává hádankou, ale dobové popisy naznačují, že papoušek hýřil vícero barvami, včetně modré hlavy a možná červeného těla a zobáku. Papoušek širokozobý na rozdíl od mnoha jiných ostrovních ptáků zřejmě uměl létat, ačkoli příliš zdatným letcem nebyl. První zmínky o papoušcích širokozobých sahají do roku 1598, kdy jsou v holandských lodních denících označováni jako „indičtí krkavci“. Zachovalo se pouze několik stručných dobových popisů a tři vyobrazení ptáka. Papoušek širokozobý se dočkal vědeckého popisu na základě subfosilní čelisti teprve v roce 1866, ačkoli tento popis nebyl zprvu spojován se starými záznamy, a to až do znovuobjevení podrobného náčrtu z roku 1601. Papoušek širokozobý vyhynul v 17. století v důsledku kombinace odlesňování, predace zavlečenými invazními druhy a pravděpodobně i lovu.

Den brednæbede papegøje eller Lophopsittacus mauritianus var en nu uddød endemisk (dvs. en art som kun lever et enkelt sted) papegøjeart fra Mascarenerne som er en øgruppe i det Det Indiske Ocean der tilhører øgruppen Mauritius. Fuglen havde et blåt hoved og en gråsort krop. Den havde et kraftigt næb til at knække hårde kerner med. Det sidste levende eksemplar blev set i 1680. Mange ø-levende endemiske fuglearter uddøde i tiden mellem 1700- og 1800-tallet.

Der Mauritius-Papagei (Lophopsittacus mauritianus), auch Schopfpapagei genannt, ist eine ausgestorbene Tierart. Er lebte nur auf Mauritius.

El loro de pico ancho o loro cuervo (Lophopsittacus mauritianus) es un gran loro extinto de la familia Psittaculidae. Era endémico de la isla mascareña de Mauricio. La especie fue mencionada por primera vez como «cuervo indio» en diarios de barcos neerlandeses desde 1598 en adelante. Solo se conocen unas pocas descripciones contemporáneas breves y tres representaciones. Fue descrito científicamente por primera vez a partir de una mandíbula subfósil en 1866, pero no se vinculó con los relatos antiguos hasta el redescubrimiento de un detallado boceto de 1601 que coincidía tanto con los subfósiles como con las descripciones. No está claro a qué otras especies estaba más estrechamente emparentado, pero se ha clasificado como miembro de la tribu Psittaculini, junto con otros loros mascareños. Presentaba similitudes con el loro de Rodrigues (Necropsittacus rodricanus), y puede haber estado estrechamente relacionado con él. La cabeza del loro de pico ancho era grande en proporción al cuerpo, y tenía una cresta de plumas bien definida en la parte frontal de la cabeza. Poseía un pico muy grande, comparable en tamaño al del guacamayo jacinto, lo que le habría permitido romper semillas duras. Sus huesos indican que la especie exhibía un mayor dimorfismo sexual en tamaño corporal y tamaño de la cabeza que cualquier loro actual. Se desconoce la coloración exacta, pero una descripción contemporánea indica que tenía varios colores, incluida cabeza azul y quizá cuerpo y pico rojos. Se cree que volaba con dificultad, pero no era ápteno. La especie se extinguió en algún momento a fines del siglo XVII debido a la deforestación, la depredación por especies invasoras introducidas y, posiblemente, la caza.

Mauritiuksenisokaija (Lophopsittacus mauritianus) on sukupuuttoon kuollut papukaijalintulaji. Se on saanut suomenkielisen nimen vasta vuoden 2017 jälkeen. Se tunnetaan fossiileista, kolmesta piirroksesta ja muutamasta kirjallisesta kuvauksesta, jotka tehtiin 1600-luvulla.

Lophopsittacus mauritianus est une espèce de Psittaculidés aujourd'hui disparue autrefois endémique de l'île Maurice.

Il pappagallo a becco grosso o pappagallo corvo (Lophopsittacus mauritianus (Owen, 1866)) è un grande pappagallo estinto appartenente alla famiglia Psittaculidae, endemico delle isole Mascarene di Mauritius, nell'Oceano Indiano a est del Madagascar. Non è chiaro a quale altra specie sia più strettamente legato, ma è stato classificato come membro della tribù Psittaculini, insieme con altri pappagalli delle Mascarene. Tuttavia, l'animale sembra condividere alcune caratteristiche con il pappagallo di Rodrigues (Necropsittacus rodricanus), con cui potrebbe essere stato strettamente imparentato. La testa del pappagallo a becco grosso era piuttosto grande in proporzione al resto del corpo, e davanti agli occhi presentava una distintiva cresta di piume. L'uccello aveva un becco molto grande, di dimensioni paragonabili a quello dell'ara del giacinto (Anodorhynchus hyacinthinus), che avrebbe permesso all'animale di rompere i duri semi di cui si cibava. Le ossa subfossili indicano che la specie esibiva uno spiccato dimorfismo sessuale nelle dimensioni corporee e della testa rispetto a qualsiasi altro pappagallo vivente. L'esatta colorazione è sconosciuta, ma una descrizione contemporanea di questo uccello indica che fosse molto colorato, tra cui una testa blu e il corpo e il becco rosso. Per via delle sue dimensioni si crede che fosse un volatore debole, ma che non avesse perso la capacità di volare. Il pappagallo a becco grosso è stato indicato per la prima volta come il "corvo indiano" nei giornali delle navi olandesi dal 1598 in poi. Sono note solo alcune brevi descrizioni contemporanee e tre raffigurazioni. Fu descritto per la prima volta scientificamente da una mandibola subfossile nel 1866, ma questo non era collegato ai vecchi resoconti di viaggio fino alla riscoperta di uno schizzo del 1601 dettagliato che corrispondeva alle vecchie descrizioni. L'uccello si estinse nel XVII secolo a causa di una combinazione di deforestazione, predazione da parte di specie invasive introdotte dall'uomo e probabilmente anche caccia di quest'ultimo.

De breedbekpapegaai (Lophopsittacus mauritianus) is een uitgestorven vogel uit de familie Psittaculidae (papegaaien van de Oude Wereld).

Papuga maurytyjska (Lophopsittacus mauritianus) – gatunek dużego wymarłego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Występowała endemicznie na Mauritiusie. Pokrewieństwa z innymi gatunkami nie są pewne, klasyfikowana jest jednak w plemieniu Psittaculini wraz z innymi maskareńskimi papugami. Mogła być blisko spokrewniona z papugą rodrigueską (Necropsittacus rodricanus), wobec której wykazuje pewne podobieństwa. Papugi maurytyjskie miały stosunkowo duże głowy, a z czoła wyrastał dobrze widoczny czub. Dziób był stosunkowo duży, podobny rozmiarem do tego u modroary hiacyntowej, i mógł pozwalać papugom rozłupywać twarde nasiona. Szczątki subfosylne wskazują na znaczący dymorfizm płciowy w rozmiarach ciała, największy spośród wszystkich gatunków papug. Dokładna kolorystyka upierzenia jest nieznana, jednak współczesne tym ptakom opisy mówią o wielobarwnym upierzeniu, w tym niebieskiej głowie oraz prawdopodobnie czerwonym ciele i dziobie. Badacze uznają papugi maurytyjskie za ptaki lotne, którym jednak lot przychodził z trudem. Papugi maurytyjskie były najpierw opisywane jako „indyjskie wrony/kruki” w dziennikach pokładowych holenderskich okrętów począwszy od 1598. Znane są jedynie pobieżne opisy oraz trzy ilustracje. Naukowego opisu dokonano po raz pierwszy w 1866 na podstawie holotypu w postaci subfosylnej żuchwy. Nie łączono nowo opisanego taksonu z papugą maurytyjską do czasu odkrycia szkicu z 1601, który pasował do starych opisów. Papugi maurytyjskie wymarły w XVII wieku wskutek nałożenia się trzech czynników: wycinki lasów, drapieżnictwa ze strony gatunków inwazyjnych i najprawdopodobniej też odłowu.

Papagaio-de-bico-largo (nome científico: Lophopsittacus mauritianus) é uma espécie extinta de papagaio que era endêmica de Maurício, uma ilha no Oceano Índico a leste de Madagascar. Única espécie do gênero Lophopsittacus, foi descoberta por navegadores holandeses por volta de 1601, que a chamavam de "corvo indiano". Tinha um temperamento forte, descrito como "mal-humorado", e se recusava a se alimentar em cativeiro. Talvez pelo estigma em relação aos corvos, não há registros de exemplares transportados em navios. Acredita-se que a espécie se extinguiu por volta da década de 1680, menos de um século depois de ter sido avistada pela primeira vez. Além da caça e da predação por animais introduzidos, as palmeiras que lhe forneciam alimento foram derrubadas em larga escala pelos colonos. Possuía uma distintiva crista frontal de penas e, diferentemente das cacatuas, não podia movê-la para baixo ou para cima. Ao contrário de outros papagaios das ilhas Mascarenhas, o papagaio-de-bico-largo tinha um crânio achatado. A espécie apresentava dimorfismo sexual: os subfósseis encontrados revelaram que os machos eram maiores: eles mediam 55 a 65 cm de altura, enquanto que as fêmeas mediam cerca de 10 cm a menos. Ambos possuíam cabeças e bicos desproporcionalmente grandes. A diferença entre os sexos no tamanho total e dos crânios é a maior entre todos os papagaios vivos. A cor de sua plumagem foi alvo de grande controvérsia. Hoje pensa-se que tinha bico e corpo vermelhos, e a cabeça azul.

Маврики́йский чуба́тый попуга́й (лат. Lophopsittacus mauritianus) — вымерший вид птиц из семейства Psittaculidae, был эндемиком острова Маврикий в Маскаренском архипелаге в западной акватории Индийского океана. Был похож на обитавшего на одном из близлежащих островов родригесского попугая, который, возможно, являлся его наиболее близкородственным видом. Голова птицы была большой по отношению к туловищу, а на лбу присутствовал отчётливый хохолок. Птица имела очень большой клюв, сопоставимый по размеру с клювом гиацинтового ара, позволявший ей вскрывать твёрдые семена. Субфоссилии костей указывают на то, что маврикийский чубатый попугай имел более выраженный половой диморфизм тела и головы, чем любой другой из современных попугаев. Какова была окраска оперения точно неизвестно, но в сохранившемся описании указывается на то, что птица имела синюю голову, серое или чёрное туловище и, возможно, красный клюв. Предполагается, что птица плохо летала. Попугай впервые упоминается как «индийский ворон» в голландских судовых журналах с 1598 года. Известно лишь несколько кратких описаний современников и три изображения. Научно птица была впервые описана по остаткам нижней челюсти в 1866 году, но работа не ссылалась на старые сообщения, пока не был найден соответствующий подробный очерк 1601 года. Птицы вымерли в XVII веке из-за обезлесения, хищничества со стороны инвазивных видов, а также вероятной охоты на них.

Korppapegoja (Lophopsittacus mauritianus) är en utdöd fågel i familjen östpapegojor inom ordningen papegojfåglar som tidigare förekom på ön Mauritius. Den placeras som ensam art i släktet Lophopsittacus. Korppapegojan är känd från ett antal benlämningar och rapporter, de sista från 1675.

Lophopsittacus mauritianus, Geniş gagalı papağan ya kuzgun papağanı olarak adlandırılan Psittaculidae familyası içindeki nesli tükenmiş bir papağan türüdür. Hint Okyanusu içerisindeki Mascarene adalarından Mauritius adasında endemik bir tür olarak yaşardı. Geniş gagalı papağana en yakın türlerin ne olduğu belirsizdir ancak Psittaculini oymağının bir üyesi olarak tanımlanmıştır. Necropsittacus rodricanus türü ile benzerlikleri vardır ve iki tür yakından ilişkili olabilir. Geniş gagalı papağanın kafası, gövdesiyle orantılı olarak büyüktü ve başının önünde belirgin bir tüy püskülü vardı. Sümbül papağanıyla karşılaştırıldığında çok büyük bir gagası vardı. Gagasının büyük boyutu sert tohumları kırmasına olanak sağlamaktaydı. Tüylerinin rengi kesin olarak bilinmemektedir. Ancak bir açıklamada mavi bir kafa ve kırmızı bir vücudu olabileceğini söylemektedir. Zayıf da olsa uçabileceği düşünülüyor.

毛里求斯冕鸚鵡（Lophopsittacus mauritianus），又名闊嘴鸚鵡，是毛里裘斯特有的一種鸚鵡，但已滅絕。