هازجة سافي وتسمى أيضا هازجة المستنقع (الاسم العلمي: Locustella luscinioides) (بالإنجليزية: Savi's Warbler) هو طائر ينتمي إلى شاديات الأعشاب (فصيلة: Locustellidae).

Cvrčilka slavíková (Locustella luscinioides) je malým druhem pěvce z čeledi cvrčilkovitých (Locustellidae) dříve řazených do čeledi pěnicovitých. Menší než vrabec (délka těla 13,5–15 cm). Je celkově nenápadně zbarvená – shora olivově šedohnědá, zespodu špinavě bílá s rezavě šedými boky. Obě pohlaví se zbarvením nijak neliší. Má evropský typ rozšíření, hnízdí v Evropě, Asii a severozápadní Africe. Je tažná, zimuje v subsaharské Africe. Hnízdí v rozlehlých vysokých rákosinách. V České republice hnízdí na celém území v nižších polohách (do nadmořské výšky max. 665 m n. m.). První prokázaná hnízdění z našeho území pochází po expanzi do střední Evropy ze 40. let 20. století, počet hnízdících párů pak stoupá po další expanzní vlně v letech 1960–70. Celková početnost byla v letech 1985–89 odhadnuta na 400–750 párů, v letech 2001–2003 na 450–900 párů.

Savisanger (Locustella luscinoides) er en mindre spurvefugl, der yngler i rørskove i det meste af Europa syd for Skandinavien og i store dele af Asien og i Nordafrika. Savisanger er opkaldt efter den italienske naturvidenskabsmand Paolo Savi (1798 - 1871), der var den første til at beskrive arten videnskabeligt. Savisanger ligner rørsanger og kærsanger, men har bred afrundet hale som andre Locustella-arter og er uden grønt på ryggen. Sangen er en lang snurren, der minder om græshoppesangers, men er hurtigere. I Danmark høres hvert år en del syngende fugle fra slutningen af april til begyndelsen af juli, men da arten lever skjult, er det svært at afgøre, om det drejer sig om ynglende fugle eller blot enlige hanner. Den er med sikkerhed fundet ynglende i den sydlige del af landet, første gang i 1972 i Sønderjylland. Den er senere også indvandret til den østlige del af landet. Den er regnet som kritisk truet på den danske rødliste 2019.

Der Rohrschwirl (Locustella luscinioides) ist ein Singvogel aus der Familie der Schwirlverwandten (Locustellidae). Es werden drei Unterarten unterschieden. Er ist in Mitteleuropa ein verbreiteter, lokal häufiger Brut- und Sommervogel. Der Rohrschwirl wird 14 cm lang und 12–24 g schwer. Der Schwanz ist breit, abgerundet und deutlich gestuft. Das Federkleid ist weitgehend braun und ungemustert. Der Überaugenstreif ist undeutlich und kurz. Der Rohrschwirl kommt von Westeuropa und dem Nordwesten Afrikas bis zum Ural vor. Ein davon abgetrenntes Teilareal reicht von der Fußregion mittelasiatischer Gebirge im Westen Kasachstans und Turkmeniens bis zum Ob, dem Nordwesten der Mongolei und dem Westen von Tian Shan. Sein Verbreitungsgebiet weist in mittleren und südlichen Breiten Europas einschließlich Nordwestafrikas und Vorderasiens zum Teil größere Verbreitungslücken auf. Der Rohrschwirl ist ein nachts ziehender Langstreckenzieher, dessen wichtigste Überwinterungsgebiete zwischen dem Südrand der Sahara und dem Nordrand des geschlossenen Regenwalds in Afrika liegen. Westeuropäische Brutvögel wandern in südsüdwestlicher Richtung ab, mitteleuropäische und osteuropäische Brutvögel dagegen ziehen in südöstlicher Richtung. Der Höhepunkt des Wegzugs fällt in Mitteleuropa auf die ersten Augustwochen. Nachzügler können vereinzelt bis in den Oktober beobachtet werden. In ihre mitteleuropäischen Brutgebiete kehren Rohrschwirle überwiegend im Lauf des Aprils zurück.

La buscarla unicolor (Locustella luscinioides) es una especie de ave paseriforme de la familia Sylviidae. Es propia de Europa y África. Es de aspecto similar al ruiseñor bastardo (Cettia cetti) y al carricero común (Acrocephalus scirpaceus). Tiene el plumaje de color pardo por la parte superior, siendo más claro por la inferior; cola de aspecto fuerte, pico pardo y patas pardo oliva. Los ejemplares inmaduros son más oscuros en el dorso y en la parte inferior más rojizos que los adultos. Mide entre 13 y 14 cm y tiene una envergadura de 18 a 21 cm. Su canto es un zumbido como de insecto, parecido al de la buscarla pintoja (Locustella naevia), aunque es más rápido y de tono más bajo. Es una especie migratoria de larga distancia. Nidifica en Europa del este y en las regiones del mar Negro y mar Caspio. En Europa occidental su distribución es fragmentaria, con poblaciones aisladas. Inverna en África. En España nidifica en verano en el este y sur de la península ibérica y en humedales del interior. En el norte cría escasamente y en Baleares es poco común.

Ruokosirkkalintu (Locustella luscinioides) on sirkkalintujen heimoon kuuluva varpuslintu. Lajin kuvaili ja nimesi Paolo Savi 1824. Linnun pituus on 13,5–15 cm ja paino 14–18 g. Hieman suurempi kuin pensassirkkalintu, rytikerttusen kokoinen ja värinen. Pyrstö on kuitenkin pyöreäkärkinen, ja sen alapeitinhöyhenet ovat pitkät. Alapuoli on kuvioton. Laulu on korkeaa surinaa, muistuttaen pensassirkkalinnun laulua. Laulaa enimmäkseen öisin. Laulava koiras oleskelee enimmäkseen korkeassa ruoikossa tai osmankäämikössä. Ainakin kolme alalajia tunnetaan: läntinen luscinioides, itäinen fusca ja välimuoto sarmatica. Lajin sulkasato on monimutkainen. Osa vanhoista linnuista sulkii jo kesällä, osa vasta syksyllä tai talvella. Nuoret linnut sulkivat osan käsisulistaan talvella, jotkut jopa kaikki. Vanhin suomalainen rengastettu ruokosirkkalintu on ollut 3 vuotta 26 päivää vanha. Euroopan vanhin on ollut espanjalainen 7 vuoden 6 kuukauden ikäinen yksilö. Ruokosirkkalinnun levinneisyysalue kattaa osan Eurooppaa, Pohjois-Afrikkaa ja Keski-Aasiaa. Euroopassa arvioidaan pesivän 374 000 – 652 000 paria. Ruokosirkkalinnun levinneisyysalue laajeni 1960- ja 1970-luvuilla huomattavasti Itämeren eteläpuolisissa maissa ja samalla levittäytyi kohti Tanskaa ja Ruotsia. Suomessa laji havaittiin ensimmäisen kerran Kuusankosken Saksanaholla toukokuussa 1984. Vuonna 2018 ruokosirkkalinnun Suomen pesimäkannaksi arvioitiin 15–30 paria, Viron 5 000 – 10 000 paria ja Ruotsin 50–90 paria.

La Locustelle luscinioïde (Locustella luscinioides) est une espèce de passereaux de la famille des Locustellidae. Cet oiseau présente un plumage brun chaud pour les parties supérieures et gris beige pour les inférieures. Il mesure 14 à 15 cm de longueur pour une envergure de 15 à 20 cm et une masse de 12 à 15 g. Son aire fragmentée s'étend de l'ouest de l'Europe à l'Altaï ; il hiverne au Sahel, au Soudan du Sud et en Éthiopie. Cet oiseau vit dans les grandes roselières.

La salciaiola (Locustella luscinioides (Savi, 1824)) è un uccello della famiglia Locustellidae. Nidifica in primavera. La sua distribuzione copre tre continenti, Europa, Asia, ed Africa del nord; in Italia nidifica in diverse zone del centro, in ambienti nelle vicinanze di corpi d'acqua, ma anche di torbiere.

De snor (Locustella luscinioides) is een zangvogel uit de familie Locustellidae. De vogel werd in 1824 door de Italiaanse geoloog en vogelkundige Paolo Savi geldig beschreven als vogel uit het geslacht Sylvia. De Engelse naam is Savi's warbler. Het is een typische moerasvogel die leeft in rietvelden en vaak eerder gehoord dan gezien wordt.

Brzęczka (Locustella luscinioides) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny świerszczaków (Locustellidae). Zamieszkuje Eurazję i północną Afrykę, zimuje w Afryce – na południe od Sahary. Nie jest zagrożony. Zamieszkuje większość środkowej i wschodniej Europy, wyspowo zachodnią i południową Europę (z wyjątkiem wysokich gór i prawie całej Wielkiej Brytanii), afrykańskie wybrzeża Morza Śródziemnego oraz Azję Mniejszą, kraje Lewantu i Azję Środkową. Nie występuje w Skandynawii (poza jej skrajnie południową częścią) i na Islandii. Przeloty w IV–V i VIII–IX, zimuje w Afryce, na południe od Sahary. W Polsce nieliczny, ale rozpowszechniony ptak lęgowy na niżu, lokalnie może być liczny lub bardzo liczny. Nie występuje jedynie w okolicach pozbawionych zbiorników wodnych. Wygląd zewnętrzny Nie występuje dymorfizm płciowy – obie płci ubarwione jednakowo. Wierzch ciała, głowa, skrzydła i ogon jednolicie ciemnobrązowe, o ciepłym, czerwonawym odcieniu. Nad okiem wyraźna biała brew, blednąca przy tylnym końcu. Spód ciała beżowy lub brązowawy, podgardle białawe, boki tułowia i podogonie ciemniejsze, pomarańczowobrązowe. Dziób szarobrązowy, szydłowaty. Nogi jasnobrązowe. Młode podobne do dorosłych. Wyglądem przypomina strumieniówkę (która jednak ma wyraźny rysunek na piersi i bardziej szary odcień upierzenia) oraz trzcinniczka (ale brzęczka ma ciemniejszy wierzch, beżową pierś niekiedy z rozmytym plamkowaniem oraz szerszy i bardziej zaokrąglony ogon). Rozmiary długość ciała: ok. 14–15 cm, rozpiętość skrzydeł: ok. 18–21 cm Masa ciała ok. 15–16 g Głos Ostrzega ostrym, metalicznie skrzypiącym dźwiękiem. Śpiew to jednostajny, głośny i szybki, brzęczący terkot. W porównaniu do głosu świerszczaka jest niższy, ostrzejszy i pojedyncze tony są mniej rozróżnialne. Zwykle śpiewa siedząc na źdźble trzciny, często nocą.

A felosa-unicolor (Locustella luscinioides) é uma ave da família Megaluridae. Caracteriza-se pela plumagem acastanhada e pelo bico fino. Esta felosa distribui-se pela Europa e pela Ásia central, de forma bastante fragmentada. É uma espécie migradora que inverna na África tropical. Frequenta formações palustres, como caniçais e tabuais, onde nidifica. O seu canto faz lembrar o de um insecto (cigarra).

Соловьи́ный сверчо́к (лат. Locustella luscinioides) — вид певчих птиц из семейства сверчковых (Locustellidae). Соловьиный сверчок достигает длины 14 см и весит 12—24 г. Хвост широкий, закруглённый. Оперение абсолютно коричневое, без узора. Бровь неясная и короткая. Соловьиный сверчок распространён от Западной Европы до Урала. 140 000—370 000 гнездящихся пар обитают, прежде всего, в России, Румынии и Венгрии. Птице нужны протяжённые водные пространства богатых питательными веществами озёр и болот. Здесь старый тростник служит ей местом укрытия. Она избегает сильно заросшие кустарником площади. Соловьиный сверчок зимует в Сахеле, совершая перелёт, прежде всего, ночью. Соловьиный сверчок живёт менее скрытно, чем обыкновенный сверчок. Он кричит при опасности коротко «цик», у гнезда «пит». Пение значительно глубже, чем пение обыкновенного сверчка, и имеет более короткие строфы, которые часто сопровождаются более короткими, набирающими скорость элементами «тик-тиктиктик… ёрр». Когда соловьиный сверчок пугается, он падает, вытянув кверху шею и поджав хвост.

Vassångare (Locustella luscinioides) är en fågel som tillhör familjen gräsfåglar (Megaluridae) som tidigare ingick i den idag uppdelade familjen sångare (Sylviidae). Den häckar i Europa och västra Asien. Vintertid flyttar den till Afrika söderut till Etiopien och Sudan. Arten tillhör sedan 1990-talet den svenska häckfågelsfaunan. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

Bataklık kamışçını (Locustella luscinioides), ötleğengiller familyasından Locustella cinsine ait bir kuş türü. Ilıman batı Asya'dan güney Avrupa'ya kadar yayılış gösterir. Göçmendirler. Kışı Afrika'daki Sahra Çölü'nde geçirirler. Bu tür, sadece güney İngiltere'de nadir olarak görülür. Bu küçük ötücü kuş, genellikle bazı çalılıklarla saz yataklarında bulunan bir türdür. 3-6 yumurta, sazlarda bir yuvaya koyulur. Orta büyüklükte bir kuştur. Eşeyler benzerdir ama genç kuşların alt kısımları daha sarıdır. Diğerleri gibi bu tür de böcekçildir. Adını İtalyan kuşbilimci Paolo Savi'den alır. İngilizcede Savi's Warbler olarak bilinir.

鸲蝗莺（学名：Locustella luscinioides），是雀形目蝗莺科的一种鸟类。 鸲蝗莺体重约13.89克，翼长约70.2毫米，嘴峰长约15.6毫米，喙宽度约2.7毫米，喙厚度约3毫米，跗蹠长约20.8毫米，尾长约54.2毫米。鸲蝗莺是候鸟，其栖息在开放的湖泊、沼泽等湿地环境中，食性为肉食性，主要食物来源是陆生无脊椎动物。 L. l. luscinioides：分布于中欧和东欧至伊比利亚半岛和北非；越冬于苏丹。 L. l. sarmatica：分布于乌克兰和亚速海至伏尔加河和南乌拉尔山；冬天在非洲东北部越冬。 L. l. fusca：分布于土耳其和约旦至亚洲中部；越冬于苏丹和埃塞俄比亚。