Kotinga křiklavá (Lipaugus vociferans) je druh pěvce z méně známé čeledi kotingovitých. Vyskytuje se ve všech jihoamerických zemích kromě Argentiny, Chile, Paraguaye a Uruguaye.

Der Schreikotinga (Lipaugus vociferans) auch Tiefland-Graupiha ist eine monotypische Art, welche im Amazonas-Regenwald lebt und zur Familie der Schmuckvögel gehört. Das Revier des Schreikotinga ist groß. Manchmal ist ein Revier gruppenweise verteilt. Dann kann es sein, dass manche Vögel Nachbarn sind. Die Rufe des Schreikotinga beginnen mit ein paar wiu-Geräuschen. Sie enden mit Wieiet-wiu-Lauten. Die Töne hallen laut durch das ganze Revier, um Rivalen zu zeigen, dass es sein Revier ist, und um Weibchen anzulocken. Mit 116 dB SPL hat der Schreikotinga einen der lautesten Paarungsrufe, die bei Vögeln bekannt sind. Der Schreikotinga ist laut IUCN nicht bedroht oder gefährdet. Trotzdem ist sein Lebensraum, der Amazonas, durch Rodung gefährdet.

El guardabosques gritón (Lipaugus vociferans), también denominado guardabosques chillón (en Colombia), minero (en Venezuela), piha gritona (en Perú y Ecuador) o minero gritón, es una especie de ave paseriforme de la familia Cotingidae perteneciente al género Lipaugus. Es nativo de América del Sur, en toda la Amazonia, en el Escudo guayanés y en el este de Brasil.

Piiskakotinga (Lipaugus vociferans) on kotingojen heimoon kuuluva varpuslintu. Piiskakotingaa tavataan Boliviassa, Brasiliassa, Kolumbiassa, Ecuadorissa, Ranskan Guianassa, Guyanassa, Perussa, Surinamessa ja Venezuelassa. Lajia on kuvattu yleiseksi, mutta sen kannankehitys on laskeva. Sen ei kuitenkaan uskota olevan vaarassa, ja laji on luokiteltu elinvoimaiseksi.

Le Piauhau hurleur (Lipaugus vociferans), communément appelé Paypayo en Guyane française, est une espèce d'oiseau de la famille des Cotingidae. Ce petit oiseau gris de 28 cm est emblématique de la forêt amazonienne, notamment par son appel caractéristique. Il se répand à travers l'Amazonie et la forêt atlantique. Son puissant chant trisyllabique est retransmis en fond sonore dans presque tous les documentaires locaux.

Il Piha urlatrice (Lipaugus vociferans) è una specie di uccello passeriforme appartenente alla famiglia Cotingidae. Si trova in tutti i paesi dell'America del Sud continentale, ad eccezione di Argentina, Cile, Paraguay e Uruguay.

De Schreeuwpiha (Lipaugus vociferans) is een zangvogel uit de minder bekende familie van de cotinga's (Cotingidae). De soort komt voor in elk land op het Zuid-Amerikaanse vasteland, met uitzondering van Argentinië, Chili, Paraguay en Uruguay.

Bławatowiec krzykliwy (Lipaugus vociferans) to gatunek ptaka śpiewającego z mniej znanej rodziny bławatnikowatych (Cotingidae). Występuje w każdym kraju Ameryki Południowej z wyjątkiem Argentyny, Chile, Paragwaju i Urugwaju.

Cricrió-seringueiro (nome científico: Lipaugus vociferans), também chamado de bastião, biscateiro, capitão-da-mata, coniconió, poaieiro, pi-piô, frifrió, goela-d'água, gritador, sabiá-tropeiro, seringueiro, sim-senhor, tem-tem-pium, tropeiro, viruçu, vissiá ou vivió é uma ave passeriforme da família dos cotingídeos (Cotingidae). Os adultos do cricrió-seringueiro são semelhantes, com plumagem geralmente cinza, sendo as rêmiges, as coberteiras alares maiores e as retrizes ligeiramente mais amarronzadas ou escuras, enquanto as partes inferiores são mais claras, especialmente na garganta. Os juvenis se assemelham aos adultos, mas distinguem-se por coberteiras alares castanho-avermelhadas e pontas ruivas nas retrizes. A muda é sazonal no norte da América do Sul - incluindo Venezuela, Suriname e Guiana - onde os machos iniciam a troca de penas entre fevereiro e maio; também é sazonal no leste do Brasil, com início entre setembro e dezembro. No centro da distribuição da espécie, no entanto, observa-se pouca sazonalidade. As partes nuas variam: a íris pode ser marrom, cinza ou marrom-acinzentada; o bico é geralmente preto ou apresenta maxila negra com mandíbula escura e base rosada escura; os tarsos e dedos variam entre preto, verde-oliva escuro, verde-acinzentado, marrom escuro e cinza escuro, conforme descrito por Haverschmidt (1968), Snow (1982), Willard et al. (1991) e em espécimes do Museu Field de História Natural, em Chicago. O comprimento total da espécie varia entre 24 e 26 centímetros, com registros específicos de 24,5 a 25,5 centímetros e 25 centímetros. De acordo com Snow (1982), as medidas lineares de machos coletados em Belém, no Pará, indicam média de comprimento da asa de 120,6 milímetros (118–123 milímetros), cauda de 106,0 milímetros (101–110 milímetros), tarso de 21,8 milímetros (20,5–22 milímetros) e cúlmen de 15,6 milímetros (14,5–16,5 milímetros); já as fêmeas apresentaram asas com média de 116,6 milímetros (112–123 milímetros), cauda de 102,6 milímetros (95–105 milímetros), tarso de 21,8 milímetros (21–22,5 milímetros) e cúlmen de 15,9 milímetros (14,5–17 milímetros). Os dados de massa indicam variações entre regiões e sexos: machos pesam, em média, 72,6 gramas no Suriname (71–74 gramas), 81,9 gramas no Peru (77–85 gramas) e registram 80 e 83,4 gramas na Bolívia; as fêmeas pesam, em média, 71,8 gramas no Suriname (68–74 gramas) e 82,6 gramas no Peru (78–87 gramas) (Snow, 1982). O cricrió-seringueiro é amplamente simpátrico com o vissiá-cinza (Rhytipterna simplex), sendo comum que ambas ocorram de forma sintópica. As duas espécies são cinzentas, de cauda longa, e por isso se assemelham superficialmente. No entanto, podem ser distinguidas mais facilmente pela vocalização. Além disso, o cricrió-seringueiro é consideravelmente menor, possui bico mais curto e fino, coloração cinza mais uniforme e íris marrom-avermelhadas (em contraste com as íris cinzentas ou marrom-acinzentadas do vissiá-cinza). O tropeiro-escuro também se assemelha ao cricrió-seringueiro, mas é bem maior e restrita às florestas montanhosas dos Andes. As distribuições geográficas dessas duas espécies raramente, ou nunca, se sobrepõem.

Крикливая сорокопутовая пиха (лат. Lipaugus vociferans) — вид птиц рода сорокопутовых пих семейства котинговых. Подвидов не выделяют. Распространён в Южной Америке. Крикливая сорокопутовая пиха достигает длины 24—26 см и массы от 68 до 87 г. Взрослые особи внешне похожи на дроздов, но у них более длинный хвост, более короткая цевка и более широкий клюв, чем у дроздов. Половой диморфизм не выражен. Общая окраска оперения серого цвета. Маховые перья, большие кроющие перья крыльев и рулевые перья более тёмные с коричневатым оттенком. Нижняя часть тела светлее, чем верхняя, и горло наиболее бледное. Радужная оболочка коричневая, серая или серовато-коричневая. Клюв чёрный или надклювье чёрное, а подклювье тёмное с тёмно-розоватым основанием. Цевка и пальцы ног чёрные, тёмно-оливковые, серо-зелёные, тёмно-коричневые или тёмно-серые. Молодые особи похожи на взрослых, но кроющие перья крыльев и кончики рулевых перьев рыжевато-коричневые. Крикливая сорокопутовая пиха знаменита своим характерным криком «qui, qui, yo», который слышен на расстоянии до 400 метров. Этому призыву предшествуют 2—3 подготовительных звука, описываемые как «cri-cri-o», «pi-pi-yo», или «qui-qui-yo». Уровень звукового давления крика на расстоянии 1 м составляет 111,5 ± 1,3 дБ, для человеческого слуха это значение соответствует значению громкости между "дискомфортом" и "болью"". По громкости крика уступает только одноусому звонарю (Procnias albus).

Larmpiha (Lipaugus vociferans) är en fågel i familjen kotingor inom ordningen tättingar.

尖聲傘鳥（學名：Lipaugus vociferans）是雀形目傘鳥科皮哈傘鳥屬的其中一種。該鳥分布於南美洲亞馬遜河和大西洋沿岸森林的潮濕森林中，最顯著的特徵是聲音特別響亮。