Liljebille (Lilioceris lilii) er en bille som tilhører familiegruppen bladbiller (Chrysomelidae). Den lever på forskellige liljer og kan være et plagsom dyr i haven.

Das Lilienhähnchen (Lilioceris lilii), auch Lilienkäfer, ist ein Käfer aus der Familie der Blattkäfer (Chrysomelidae).

Liljakukko (Lilioceris lilii) on lehtikuoriaisten heimoon kuuluva kovakuoriainen. Liljakukko on alun perin lähtöisin Aasiasta ja Keski-Euroopasta, mutta viime vuosina se on levinnyt Suomessa etelästä pohjoiseen päin. Suomessa liljakukosta on tehty ensimmäinen havainto Kirkkonummen Jorvaksessa vuonna 1944, jossa se oli esiintynyt ainakin kolme vuotta aikaisemmin. Liljakukko syö liljakasvien (Liliaceae) heimoon kuuluvia kasveja erityisesti liljojen (Lilium) ja pikarililjojen (Fritillaria) lehtiä ja muita osia. Aikuinen liljakukko on pääväriltään kirkkaanpunainen ja rakenteeltaan pitkänomainen ja pituudeltaan noin 6–7 mm. Aikuisen pää, raajat ja tuntosarvet ovat mustat. Liljakukon munat ovat pieniä ja mustia ja toukat pitkänomaisia ja oranssinpunaisia. Liljakukon sukulainen on kielokukko (Lilioceris merdicera), jotka voi helposti sekoittaa keskenään. Helpoiten lajit erottaa toisistaan siitä, että liljakukolla on mustat jalat ja kielokukolla punaiset. Kesällä liljakukon toukkia ja aikuisia voi torjua manuaalisen torjunnan lisäksi pyretriini- ja pyretroidipohjaisilla ruiskutteilla. Yhdistyneessä kuningaskunnassa on ollut puutarhojen koristekasvien kovakuoriaisten torjuntaan saatavilla bifentriinia, tiaklopridia ja imidaklopridia tehoaineina sisältäviä sumutteita. Liljakukon kannan luontaisia säätelijöitä ovat ainakin Tetrastichus setifer, Lemophagus errabundus, Lemophagus pulcher, Meigenia simplex, Meigenia uncinata, Mesochorus lilioceriphilus ja Diaparsis jucunda.

Le criocère du lis (Lilioceris lilii) est une petite espèce d'insectes coléoptères de la famille des Chrysomelidae qui est originaire d'Europe et d'Asie. Il a été introduit en Amérique du Nord. Cet insecte pouvant atteindre de 6 à 9 mm de long et considéré comme « nuisible » quand il pullule. Il vit dans les endroits relativement humides des régions tempérées.

La criocera del giglio (Lilioceris lilii Scopoli, 1763) è un coleottero polifago della famiglia dei Chrysomelidae. Nativo dell'Eurasia, è divenuto infestante nelle zone temperate, ove ci siano coltivazioni di Liliaceae. È diffuso in tutto l'areale italiano.

Het leliehaantje (Lilioceris lilii) is een opvallende kever uit de familie van de bladkevers (Chrysomelidae). De kever is in veel streken waar hij voorkomt een exoot, verspreid naar landen waar hij van nature niet voorkomt. De export van lelies is daarvan de voornaamste oorzaak.

Poskrzypka liliowa (Lilioceris lilii) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych. Ciało długości od 6 do 8 mm, czarne z wyjątkiem czerwonych przedplecza i pokryw. Głowa o płaskich guzkach czołowych, w tyle bruzdowato przewężona. Złapany wydaje charakterystyczne piszczące dźwięki pocierając odwłokiem o pokrywy. Owad ten żeruje na konwalii majowej, kokoryczce wielokwiatowej, lilii złotogłów, innych liliach i szachownicach. Samica składa jaja pojedynczo lub grupkami, od maja do lipca, a rozwój zarodkowy trwa od 6 do 12 dni. Larwy okryte są otoczką śluzowo-kałową. Przepoczwarczają się w glebie. Dorosłe zimują w ściółce. Gatunek rozprzestrzeniony w Europie, północnej Afryce i Azji Północnej (Syberia Zachodnia). Podawany też z Ameryki Północnej. W Polsce pospolity od kwietnia do czerwca, pojawiać się może już w marcu, a niekiedy w październiku spotkać można drugie pokolenie.

Lilioceris lilii, conhecido em português como lili, bicho-pimenta ou besouro-pimenta, é uma espécie de insetos coleópteros polífagos pertencente à família Chrysomelidae. A autoridade científica da espécie é Scopoli, tendo sido descrita no ano de 1763. Trata-se de uma espécie presente no território português.

Треща́лка лиле́йная (лат. Lilioceris lilii) — насекомое семейства жуков-листоедов, питающихся листьями, почками, стеблями и цветами лилий, рябчиков и других растений из семейства лилейных. Чувствуя опасность, жук издаёт высокий звук, исходящий из брюшной области. Отсюда его название. В просторечии жука часто называют «пожарником» из-за его красного цвета. Ещё его называют жуком-пискуном.

Liljebaggen (Lilioceris lilii) är en bladbagge som äter stjälkar, blad, knoppar och blommor på liljesläktet och klockliljesläktet och andra blommor i familjen Liliaceae. Liljebaggen lägger enbart sina ägg på arter i dessa två släkten.. Liljebaggen härstammar från Eurasien och har introducerats i Storbritannien och Kanada under 1940-talet, eventuellt som fripassagerare på importerade liljeknoppar. Liljebaggen anses numera vara ett skadedjur i de flesta tempererade klimat där liljor odlas. Larverna har oranga kroppar och svarta huvuden. De täcker sig själva med sin avföring för att skrämma bort rovdjur, och bildar svarta klumpar. Adulta individer är klarröda och cirka 6-9 mm långa. Liljebaggarna reagerar på fara genom att låta sig falla till marken och gömma sig. Arten imago syns vanligen mellan maj och augusti. Äggläggningen sker på undersidan av bladen från liljor. De nykläckta larverna äter delar av växten. De vandrar sedan till marken och förpuppar sig. Metamorfosen är klart före vintern och den färdiga insekten stannar i jorden fram till våren.