أبو سعن الكبير أو أبو سعن هندي (Leptoptilos dubius) هو طائر ينتمي إلى عائلة اللقلق، وتتواجد في حنوب آسيا وبصورة رئيسية في الهند وتمتد شرقا إلى بورنيو، وتوجد البعض منها في أسام وكمبوديا، وتفترق في موسم التكاثر. وقدر عددها عا 2008 بألف طائر بعدما كانت شائعة في مدينة كلكتا وتقدر من طرف السكان والبرهان استخذامها لشعارها في شاحنات عمال النظافة وتعرف محليا باسم هارجيلا.

Marabu indický (Leptoptilos dubius) je velký pták z čeledi čápovitých. Patří do rodu Leptoptilos spolu s marabu africkým a marabu indomalajským. Jižní a jihovýchodní Asie. Marabu indický je 145–150 cm vysoký s rozpětím křídel cca 250 cm. Křídla jsou šedá a kontrastní s jinak černou horní stranou těla. Břicho a ocas jsou světle šedé, nohy jsou bílé. Olysalá hlava je růžová a mohutný zobák je žlutý. Potrava se skládá z žab, velkého hmyzu, ještěrek a hlodavců, ale nepohrdne i mršinami a lidskými odpadky.

Adjudant (latin: Leptoptilos dubius) er en storkefugl, der lever i det nordøstlige Indien og det centrale Indokina.

Der Argalamarabu oder Argala-Marabu bzw. Großer Adjutant (Leptoptilos dubius) ist ein großer Schreitvogel aus der Familie der Störche. Im Verbreitungsgebiet wird er auch Hargila genannt. Der Argalamarabu wird 145–150 cm lang und hat eine Flügelspannweite von 250 cm. Die grauen großen Oberflügeldecken und Schirmfedern kontrastieren deutlich zur ansonsten fast schwarzen Oberseite. Bauch und Schwanzunterseite sind hellgrau, die Halskrause ist weiß. Der Hals ist ockergelb gefärbt. Der unbefiederte Kopf ist rosa und der mächtige Schnabel hornfarben. Während der Argalamarabu früher in Südasien von Indien und Sri Lanka bis nach Borneo brütete, beschränkt sich heute das Brutgebiet auf Assam und Kambodscha. Der Vogel überwintert in Vietnam, Thailand und Myanmar. Er besiedelt Seeufer und Salzwassersümpfe, aber auch lichte Wälder und trockene Graslandschaften. Die Nahrung besteht aus Fröschen, großen Insekten, Jungvögeln, Eidechsen und Nagern, aber auch Aas und menschlicher Müll werden von diesem Storch nicht verschmäht. Der Argalamarabu brütet in tropischen Feuchtgebieten oft in kleinen Brutkolonien mit bis zu 30 Nestern. Zwei bis drei Eier werden von beiden Elternvögeln 28–30 Tage bebrütet.

El marabú argala (Leptoptilos dubius) es una especie de ave ciconiforme de la familia Ciconiidae de gran tamaño en peligro de extinción, ya que se halla solo en Assam (India) y Camboya, con un total de menos de 1000 parejas.

Le marabout argala (Leptopilos dubius), parfois nommé grand adjudant ou marabout du Bengale, est une espèce d'échassiers de la famille des Ciconiidae. Selon la classification de référence du Congrès ornithologique international (version 15.2, 2026), c'est une espèce monotypique (non subdivisée en sous-espèces). Le Marabout argala est un immense oiseau mesurant de 130 à 150 cm de hauteur et de 240 à 290 cm d'envergure. S'il n'y a jamais eu de grandes campagnes de pesage des oiseaux sauvages, il est probablement le plus lourd de tous les échassiers. Son dos et ses ailes sont de couleur noire mais son ventre et le dessous de sa queue sont gris pâle. La tête et le cou roses sont déplumés comme ceux des vautours. Le bec jaune est long et massif. Les jeunes ont des couleurs plus ternes que leurs parents. La plupart des grands échassiers volent avec le cou déployé mais le Marabout argala, comme les autres espèces du genre Leptoptilos, vole avec le cou rétracté tels les hérons. Son aire de répartition s'étendait jadis du Pakistan au sud du Viêt Nam, mais est aujourd'hui restreinte à l'est de l'Himalaya, le nord-est de l'Inde et l'ouest du Cambodge.

Il marabù asiatico (Leptoptilos dubius (Gmelin, 1789)) è una specie della famiglia dei Ciconiidi (Ciconiidae). Al suo genere appartengono anche il marabù minore dell'Asia e il marabù dell'Africa. Un tempo diffuso in gran parte dell'Asia meridionale, specialmente in India, ma presente ad est fino al Borneo, il marabù asiatico è ora relegato a un areale molto più piccolo, con appena tre popolazioni nidificanti: due in India, una più numerosa nell'Assam e una più piccola nei dintorni di Bhagalpur, e una in Cambogia. Una volta terminata la stagione della nidificazione, tuttavia, la specie si disperde su un areale più ampio. Questa grossa cicogna ha un massiccio becco a forma di cuneo, una testa glabra e una caratteristica sacca sul collo. Durante il giorno è solito librarsi sulle correnti ascensionali assieme agli avvoltoi, con i quali condivide le abitudini spazzine. Si nutre soprattutto di carogne e scarti di macelleria, ma è una specie opportunista che alle volte cattura prede vertebrate. Deve il nome inglese di adjutant, cioè «aiutante», alla sua rigida andatura «militare» quando cammina al suolo. In passato in Asia era presente un gran numero di questi animali, ma da allora la popolazione è crollata drasticamente (forse anche a causa della messa in atto di programmi di sanificazione), al punto che oggi la specie è in pericolo di estinzione. Nel 2008 la popolazione complessiva venne stimata in circa un migliaio di individui. Nel XIX secolo erano particolarmente comuni nella città di Calcutta: ci si riferiva ad essi come Calcutta adjutant e figuravano addirittura sullo stemma della città. Conosciuti localmente come hargila (un termine derivato dalle parole bengali-assamesi che significano «mangiatore di ossa») e considerati animali impuri, erano per lo più lasciati indisturbati, ma a volte venivano cacciati per l'impiego della loro carne nella medicina popolare. Apprezzati come spazzini, una volta erano raffigurati nel logo della Calcutta Municipal Corporation.

オオハゲコウ（大禿鸛、Leptoptilos dubius）は、コウノトリ科に分類される鳥類。 インド（アッサム州）、カンボジア タイ、ネパール、バングラデシュ、ベトナム、ミャンマー、ラオス南部 全長145-150センチメートル。体重5-8キログラム。翼開張260-290センチメートル。頭部から頸部にかけて羽毛が無く、暗赤色の皮膚が裸出する。背の羽衣は黒、胸部や腹部の羽衣は白い。頸部基部は襟巻き状の白い羽毛で被われる。雨覆の色彩は黒く、風切羽の色彩は濃灰色。 虹彩は白い。嘴は黄色や淡褐色、薄灰色。喉や頸部の下には袋状の皮膚（喉嚢、頸嚢）が垂れ下がる。これは熱を発散させたり、求愛の時に役立つと考えられている。後肢は暗赤色や薄灰褐色。

무수리(Leptoptilos dubius)는 황새목 황새과에 속하는 물새로 인도 아삼 주, 캄보디아에 걸쳐 서식한다. 몸 길이는 145 ~ 150cm, 몸무게는 5 ~ 8kg, 날개 길이는 260 ~ 290cm이다. 머리와 목은 깃털이 없고 암적색을 띠는 피부가 나와 있다. 목에는 목도리처럼 두른 하얀 날개털이 나와 있다. 오른쪽 배는 검은색, 칼깃은 짙은 회색을 띤다. 등의 깃털은 검은색, 가슴과 배의 깃털은 하얀색을 띠고 있다. 홍채는 하얀색, 부리는 노란색, 엷은 갈색, 엷은 회색을 띠고 있으며 목과 목구멍은 주머니 모양의 피부가 늘어진 채로 나와 있다. 이는 열을 발산시키거나 구애가 필요한 상황에서 쓰기 위한 것으로 여겨진다. 뒷다리는 암적색, 얇은 회갈색을 띠고 있다. 어류, 양서류, 파충류, 조류, 작은 포유류, 곤충, 갑각류 등을 잡아먹으며 연못, 늪, 범람한 숲에서 생활한다.

De Indische maraboe (Leptoptilos dubius) is een vogel uit de familie der ooievaars. De soort was ooit wijdverspreid in Zuid-Azië, maar broedt nu nog slechts in Assam (India) en Cambodja. Door de kleine populatie wordt de soort ernstig in zijn voortbestaan bedreigd.

Marabut indyjski (Leptoptilos dubius) – gatunek ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae). Należy do rodzaju obejmującego również marabuta jawajskiego (L. javanicus) oraz marabuta afrykańskiego (L. crumenifer). Niegdyś występował na dużym obszarze w południowej Azji, głównie w Indiach, choć jego zasięg ciągnął się na wschód po Borneo. Obecnie jest ograniczony do niewielkiego terenu z dwoma znanymi populacjami lęgowymi. Jedna występuje w Indiach, z największą kolonią w stanie Asam, druga w Kambodży. Po sezonie lęgowym u marabutów indyjskich zachodzi dyspersja polęgowa. Są to bociany o masywnych dziobach w kształcie klina, nagiej głowie oraz rzucającym się w oczy worku na gardle. Za dnia szybują w kominach termicznych wraz z sępami, z którymi dzielą zwyczaj poszukiwania padliny. Żywią się głównie truchłami i odpadkami; są jednak oportunistami i niekiedy także polują na kręgowce. Angielska nazwa Greater Adjutant (dosł. większy adiutant, w odróżnieniu od marabuta jawajskiego, po angielsku zwanego mniejszym) pochodzi od ich sposobu chodzenia, przywodzącego na myśl sztywny, wojskowy chód. Niegdyś były to ptaki bardzo pospolite, jednak ich liczebność spadła, prawdopodobnie ze względu na polepszenie warunków sanitarnych. Obecnie (2024) są bliskie zagrożenia wyginięciem. W 2023 oszacowano całkowitą liczebność na 1360–1510 dorosłych osobników. W XIX wieku szczególnie liczne były w Kalkucie. Lokalnie znane były jako hargila (co z bengalskiego oznacza „połykacz kości”) i uznawane za nieczyste ptaki, zwykle nie były niepokojone, jednak czasami zabijano je dla mięsa, które wykorzystywano w medycynie ludowej. Niegdyś marabuty znajdowały się w logo Kolkata Municipal Corporation, jako ptaki cenione za swoje „oczyszczanie” terenu.

O marabu-grande (Leptoptilos dubius) é um membro da família Ciconiidae. Seu gênero, Leptoptilos, inclui o marabu-pequeno da Ásia e o marabu da África. Outrora encontrada em grande parte da Ásia Meridional e da Indochina, o marabu-grande está agora restrito a uma área muito menor, com apenas três populações reprodutoras: duas na Índia, com a maior colônia em Assão e uma menor em torno de Bhagalpur; e outra população reprodutora no Camboja. Elas se dispersam amplamente após a temporada de reprodução. O marabu-grande tem um bico enorme em forma de cunha, uma cabeça nua e um pescoço característico. Durante o dia, ele voa nas térmicas junto com os abutres, com os quais compartilha o hábito de se alimentar. Eles se alimentam principalmente de carniça e vísceras; no entanto, são oportunistas e às vezes se alimentam de vertebrados. O nome em inglês deriva de seu andar rígido e “militar” ao caminhar no chão. Um grande número de animais já viveu na Ásia, mas eles diminuíram (possivelmente devido à melhoria do saneamento) a ponto de ficarem em perigo. A população total em 2008 foi estimada em cerca de mil indivíduos. No século XIX, eles eram especialmente comuns na cidade de Calcutá, onde eram chamados de “adjutores de Calcutá” e incluídos no brasão de armas da cidade. Conhecidos localmente como hargila (derivado das palavras em assamês har, “osso”, e gila, “engolidor”, portanto “engolidor de ossos”) e considerados animais impuros, eles eram em grande parte deixados sem serem perturbados, mas às vezes eram caçados para o uso de sua carne na medicina tradicional. Valorizados como necrófagos, eles já foram retratados no logotipo da Corporação Municipal de Calcutá.

Индийский марабу (лат. Leptoptilos dubius) — птица из семейства аистовых. Индийский марабу — огромная птица, один из самых больших представителей семейства. Его длина составляет 145—150 см, размах крыльев — 250 см, а вес может достигать 8 кг и более. Серые большие верхние кроющие перья крыльев отчётливо контрастируют с в остальном чёрной верхней стороной. Живот и нижняя сторона хвоста светло-серые, жабо белое. Неоперившаяся голова окрашена в розовый, а мощный клюв в жёлтый цвет. В отличие от большинства аистов, летающих с вытянутой шеей, марабу складывают её в полете подобно цаплям, видимо, из-за огромного тяжёлого клюва. В то время как раньше индийский марабу гнездился в Южной Азии от Индии и Шри-Ланки до Калимантана, сегодня гнездовой ареал ограничивается Ассамом и Камбоджей. Птица зимует во Вьетнаме, Таиланде и Мьянме. Он населяет морские побережья и солончаковые болота, а также светлые леса и сухие травянистые ландшафты. Питание состоит из лягушек, крупных насекомых, молодых птиц, ящериц и грызунов, не пренебрегают птицы и падалью и пищевыми отходами человека. Индийский марабу гнездится в тропических влажных областях, часто в маленьких гнездовых колониях, насчитывающих до 30 гнёзд. 2-3 яйца высиживаются обеими родительскими птицами 28-30 дней.

Större adjutantstork (Leptoptilos dubius) är en mycket stor stork som förekommer i södra Asien.