Pipulka ostroocasá (Ilicura militaris) je druh pěvce z čeledi manakinovitých (Pipridae). Tento druh je endemitem východního pobřeží Brazílie ve vlhkém Atlantickém lese a jeho areál se rozprostírá od státu Bahia až po stát Rio Grande do Sul. Pipulka ostroocasá je v rámci rodu Ilicura monotypický a nemá žádné známé poddruhy. Je to relativně malý druh s výrazným pohlavním dimorfismem. Samci mají zářivě bílý krk, hruď, ušní partie a boky. Mají černá a tmavě zelená křídla s charakteristickým ocasem ve tvaru špendlíku, který má u špičky malou vidličku, což mu dává jeho anglický název. Samce lze nejsnáze identifikovat podle charakteristicky zářivě červeného čela a kostřece. Samice jsou tlumeně zelené, s výjimkou krku a ušních partií, které jsou světle šedé, a krémově zbarvené hrudi. Obě pohlaví mají mírně protáhlý tvar hlavy, který jim dodává výrazné vyvýšené čelo. Hlasové projevy manakina ostroocasého jsou tiché, ale připomínají vysoké „sí-sí-sí“ v klesajících tónech. O tomto druhu manakina bylo provedeno jen velmi málo výzkumů a chybí zejména informace o jeho ekologii a hnízdních návycích. Pipulka ostroocasá je primárně plodožravý, ale příležitostně byl zaznamenán i konzum hmyzu. Jeho strava je relativně neznámá, ale předpokládá se, že dokáže přeměnit keto-karotenoidy obsažené v potravě na rhodoxanthin, vzácný pigment u zvířat, který dává tomuto ptákovi jeho charakteristickou červenou barvu. Pipulka ostroocasá má propracovaný rituál námluv zvaný tok a předpokládá se, že se rozmnožuje mezi listopadem a únorem. Tento pták není tažný a jeho stav ohrožení je v současnosti vyhodnocen jako „málo dotčený“, avšak předpokládá se, že početnost jeho populace klesá.

Der Rotbürzelpipra (Ilicura militaris) ist eine suboszine Vogelart aus der Familie der Manakine (Pipridae). Diese Art ist an der Ostküste Brasiliens im feuchten Atlantischen Regenwald endemisch, und ihr Verbreitungsgebiet erstreckt sich vom Bundesstaat Bahia bis zum Bundesstaat Rio Grande do Sul. Der Rotbürzelpipra ist monotypisch innerhalb der Gattung Ilicura und hat keine bekannten Unterarten. Es ist eine relativ kleine Art mit ausgeprägtem Geschlechtsdimorphismus. Männchen dieser Art haben einen leuchtend weißen Hals, eine weiße Brust, weiße Ohrdecken und Flanken. Sie haben schwarze und dunkelgrüne Flügel sowie einen charakteristischen, nadelförmigen Schwanz, der an der Spitze eine kleine Gabelung aufweist, was ihm seinen englischen Namen verleiht. Die Männchen sind am leichtesten an ihrer charakteristisch leuchtend roten Stirn und dem Bürzel zu erkennen. Die Weibchen dieser Art sind gedämpft grün, mit Ausnahme von Hals und Ohrdecken, die hellgrau sind, und einer cremefarbenen Brust. Beide Geschlechter teilen sich eine leicht verlängerte Kopfform, die ihnen eine markante, erhobene Stirn verleiht. Die Lautäußerungen des Rotbürzelpipras sind leise, ähneln aber einem hohen „see-see-see“ in abfallenden Tönen. Es gibt nur sehr wenig Forschung zu dieser Manakinart, insbesondere fehlen Informationen zur Ökologie und zum Brutverhalten. Der Rotbürzelpipra ist primär ein Fruchtfresser, es wurde jedoch gelegentlich der Verzehr kleiner Insekten beobachtet. Die Ernährung ist relativ unbekannt, es wird jedoch vermutet, dass er die in seiner Nahrung enthaltenen Keto-Carotinoide in Rhodoxanthin umwandeln kann, ein bei Tieren seltenes Pigment, das dem Vogel seine charakteristische rote Farbe verleiht. Der Rotbürzelpipra hat ein aufwendiges Balzritual, das als Lekking bezeichnet wird, und es wird vermutet, dass er zwischen November und Februar brütet. Dieser Vogel ist nicht wandernd, und sein Erhaltungszustand ist derzeit „nicht gefährdet“, obwohl vermutet wird, dass die Populationszahlen rückläufig sind.

El saltarín militar (Ilicura militaris), es una especie de ave paseriforme perteneciente a la familia Pipridae. Es la única especie del género monotípico Ilicura. Es endémico de la Mata Atlántica del sureste de Brasil. Se distribuye en el sureste de Brasil, en el sur de Bahía, y desde el sur de Minas Gerais y Espírito Santo hacia el sur hasta el oeste de Paraná y noreste de Santa Catarina. Una población aislada en el centro de Goiás. Esta especie puede ser poco común a localmente bastante común en su hábitat natural: el sotobosque de selvas húmedas de piedemonte entre los 600 y 1200 m de altitud más hacia el norte y hasta el nivel del mar hacia el sur. La hembra mide 11 y el macho 12,5 cm de longitud. Presenta un marcado dimorfismo sexual, siendo que el macho es negro por arriba con la frente, el bajo dorso y la rabadilla rojos y las plumas de vuelo oliva; la face es gris y blanco sucio por abajo. Las plumas centrales de la cola son más largas. Por otra parte, la hembra es oliva intenso por arriba, face y garganta grisáceas; blanca por abajo, la cola es menos alargada y en forma de cuña. Ojo anaranjado.

Piikkipyrstötanssija (Ilicura militaris) on tanssijoihin kuuluva lintulaji. Lajia tavataan Brasiliassa. Piikkipyrstötanssija kasvaa 11–13 cm pitkäksi, ja koiras on naarasta kookkaampi. Sukupuolet eroavat toisistaan ulkonäöltään. Piikkipyrstötanssijakoiraan päälaki, yläselkä, siipen olat ja pyrstö ovat mustat. Pyrstön keskimmäiset sulat ovat muita pidemmät. Koiraslinnun otsa ja alaselkä ovat punaiset ja siipien lenninsulat vihreät. Rinta ja vatsa ovat valkoiset. Piikkipyrstötanssijanaaras on päälaeltaan, selästään ja siivistään vihreä. Naama on harmaa ja rinta ja vatsa ovat harmahtavan valkoiset. Piikkipyrstötanssija elää Kaakkois-Brasiliassa. Lajin elinympäristöä ovat kosteat metsät ja niiden reunamaat. Lintu liikkuu usein yksin tai liittyneenä sekaparviin, ja sen ravinto ovat hedelmät. Soidinaikaan koiraat perustavat lähelle toisiaan reviirinsä, joissa ne esiintyvät naaraille.

Le Manakin militaire (Ilicura militaris) est une espèce d'oiseaux de la famille des manakins, les Pipridae, seule espèce du genre Ilicura. Cette espèce est endémique de la côte orientale du Brésil, dans la forêt atlantique humide, et son aire de répartition s'étend de l'État de Bahia à l'État du Rio Grande do Sul.

Il manachino codaspillo (Ilicura militaris) è una specie di uccello suboscine della famiglia Pipridae. Questa specie è endemica della costa orientale del Brasile, all'interno della umida Foresta Atlantica, e il suo areale si estende dallo stato di Bahia allo stato di Rio Grande do Sul. Il manachino codaspillo è monotipico all'interno del genere Ilicura e non ha sottospecie conosciute. È una specie relativamente piccola che presenta un marcato dimorfismo sessuale. I maschi di questa specie hanno collo, petto, copritrici auricolari e fianchi di un bianco brillante. Hanno ali nere e verde scuro, con una caratteristica coda a forma di spillo che presenta una piccola biforcazione vicino alla punta, che contribuisce a dargli il nome comune in inglese. I maschi sono facilmente identificabili per la loro corona anteriore e il groppone rosso vibrante. Le femmine sono di un verde tenue, ad eccezione del collo e delle copritrici auricolari, che sono grigio chiaro, e del petto color crema. Entrambi i sessi condividono una forma della testa leggermente allungata che conferisce loro una distinta fronte rialzata. Le vocalizzazioni del manachino codaspillo sono silenziose, ma ricordano un acuto "see-see-see" in toni discendenti. È stata condotta pochissima ricerca su questa specie, e mancano in particolare informazioni sulla sua ecologia e abitudini riproduttive. Il manachino codaspillo è principalmente frugivoro, ma è stato registrato il consumo occasionale di piccoli insetti. La dieta è relativamente sconosciuta, ma si ipotizza che sia in grado di trasformare i cheto-carotenoidi presenti nella sua dieta in rodoxantina, un pigmento raro negli animali, che conferisce a questo uccello il suo caratteristico colore rosso. Il manachino codaspillo ha un elaborato rituale di corteggiamento chiamato lekking e si sospetta che si riproduca tra novembre e febbraio. Questo uccello non è migratore e il suo stato di conservazione è attualmente a rischio minimo, ma si ipotizza che il numero della popolazione sia in declino.

De pijlstaartmanakin (Ilicura militaris) is een zangvogel uit de familie Pipridae (manakins).

Szpicogonek, manakin ozdobny (Ilicura militaris) – gatunek małego ptaka z rodziny gorzykowatych (Pipridae). Występuje endemicznie w południowo-wschodniej Brazylii. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała 11–14 cm. Samce są nieco większe od samic. Występuje dymorfizm płciowy w upierzeniu. Charakterystyczny kształt głowy i zaostrzone sterówki występują u ptaków obu płci, stąd także i mniej barwną samicę trudno pomylić z innym gorzykiem. Głowa jest smukła, pióra na czole nastroszone, górna krawędź dzioba wygięta. U samca występują strukturalne modyfikacje piór skrzydeł, szczególnie widoczne w przypadku lotek I rzędu – najszerszych na końcach – i lotek II rzędu, sztywnych i z grubymi stosinami. Dziób stosunkowo mały i delikatny. U samca wierzch głowy, kantarek, kark, górna część grzbietu, barkówki i pokrywy są w kolorze głębokiej czerni. Czoło wyróżnia się szkarłatnym kolorem. Dolna część grzbietu karminowa, niekiedy z domieszką pomarańczowego, podobnie jak grzbiet i nieco wydłużone pokrywy nadogonowe. Sterówki czarne. Lotki I rzędu ciemnobrązowe, czarniawe w okolicach stosiny, a z jaśniejszymi krawędziami. Lotki II rzędu, zwłaszcza te bardziej wewnętrzne, intensywnie oliwkowozielone. Spód ciała jasny, w różnych odcieniach na różnych częściach ciała, na brodzie i pokrywach usznych bardziej szary, a w okolicy brzucha – biały (mogą wystąpić na spodzie ciała pióra w innych odcieniach). Okolice nogawic często jaskrawoczerwone, tak jak czoło. Samica z wierzchu jest głównie jaskrawo oliwkowozielona, również w przypadku ogona. Podobnie jak samiec, ma charakterystyczny kształt głowy. Obszar od poziomu oka w dół szary, pozostała część spodu ciała jasnoszara. Lotki I rzędu i co większe pokrywy skrzydłowe ciemnobrązowe, podobnie jak liczne wewnętrzne lotki II rzędu i lotki III rzędu. Widoczne oliwkowoszare krawędzie (poza końcówkami). Tęczówka kremowa.

Manaquim-militar ou tangarazinho (Ilicura militaris) é uma espécie de ave da família Pipridae. É a única espécie do género Ilicura. É endémica do Brasil. Os seus habitats naturais são: florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude e regiões subtropicais ou tropicais húmidas de alta altitude.

Иликура (лат. Ilicura militaris) — птица из семейства манакиновые. Единственный вид в одноимённом роде Ilicura. Подвидов не выделяют. Длина тела самок около 12 см, а самцов — 12,2 см. Выражен половой диморфизм. У самцов голова, плечи, спина и хвост чёрные; лоб, нижняя часть спины и надхвостье красные. Лицо серое, грудь, шея и нижняя часть тела грязно-белого цвета. Маховые перья оливковые. Центральные рулевые перья удлинённые. Самка интенсивного оливкового цвета светху, с сероватым лицом и горлом; нижняя часть тела белая; хвост менее вытянутый и клиновидный. Эндемик Бразилии. Обитает в Бразильском атлантическом лесу, а также в субтропических и тропических влажных равнинных лесах, влажных горных лесах.

Spetsstjärtad manakin (Ilicura militaris) är en fågel i familjen manakiner inom ordningen tättingar.