حدأة شاحب (الاسم العلمي: Ictinia plumbea) هو نوع من فصيلة بازية.

Iktinie šedivá (Ictinia plumbea) je dravý pták z čeledi jestřábovitých, který je stálý na většině území severní Jižní Ameriky. V severní části svého areálu, který sahá až do Mexika, je tažný. Živí se hmyzem, který loví buď z posedu, nebo za letu.

Der Schwebebussard (Ictinia plumbea), früher als Schwebeweih bezeichnet, ist eine kleine Greifvogelart aus der Unterfamilie der Bussardartigen (Buteoninae), deren Verbreitungsgebiet sich vom äußersten Süden Nordamerikas über die nördliche Hälfte Südamerikas erstreckt. Er besiedelt Waldränder und offene Waldlandschaften und ernährt sich hauptsächlich von Insekten, die von einer Warte aus im Flug gefangen werden.

El elanio plomizo (Ictinia plumbea), también conocido como milano plomizo, sovi, milano azulado, aguililla plomiza o gavilán azulado grande, es una especie de ave accipitriforme de la familia Accipitridae. No se conocen subespecies. El elanio plomizo ocupa un área de distribución que abarca desde México oriental, a través de Centroamérica, hasta Perú, Bolivia y Argentina. También cría en Trinidad. Las poblaciones del norte y sur del área de distribución, incluyendo las de Centroamérica, Trinidad, norte de Venezuela y Colombia, y sur de Argentina y Brasil, son migratorias, y pasan el invierno en la región tropical de América del Sur. El elanio plomizo mide de 33 a 38 cm de longitud y pesa entre 190 y 280 g. Tiene las alas largas y afiladas. Los adultos son de color gris pizarra, con la cabeza y el vientre más pálidos. La cola, corta, es negra, con dos o tres franjas blancas. El ojo es rojo y las patas amarillo oro o anaranjadas. En vuelo, este milano muestra el parche primario del ala rojizo. Ambos sexos son similares, pero los inmaduros tienen el dorso gris con franjas blancas y el vientre blanquecino rayado de color oscuro. Les falta el parche rojizo en el ala, y tienen el borde de la cola blancuzco. Su canto es un silbido característica: si-sii-oo.

Etelänsirkkahaukka (Ictinia plumbea) on pieni sirkkahaukkojen sukuun kuuluva haukkalaji, joka syö pääasiassa hyönteisiä. Se elää Etelä- ja Väli-Amerikassa. Laji muistuttaa paljon samaan sukuun kuuluvaa sirkkahaukkaa. Aikuisen etelänsirkkahaukan pituus on 34–37 senttimetriä, siipien kärkiväli 84–94 senttimetriä ja pyrstön pituus noin 14 senttimetriä. Se painaa keskimäärin 279 grammaa, ja naaras on hieman koirasta isompi. Haukka on pääväriltään tummanharmaa, mutta pyrstö on musta ja jalat ovat oranssit. Silmät ovat verenpunaiset. Mustat ja valkoraidalliset siivet ovat pitkät ja ulottuvat pyrstöön asti. Pää on leveä ja pyöreä. Laji muistuttaa samaan sukuun kuuluvaa sirkkahaukkaa (Ictinia mississippiensis). Etelänsirkkahaukka elää ympäri vuoden Etelä-Amerikassa Argentiinassa, Boliviassa, Brasiliassa, Ecuadorissa, Ranskan Guayanassa, Guyanassa, Kolumbiassa, Paraguayssa, Perussa, Surinamessa, Trinidad ja Tobagossa ja Venezuelassa. Kesällä lajia tavataan myös Väli-Amerikassa Belizessä, Costa Ricassa, El Salvadorissa, Guatemalassa, Hondurasissa, Meksikossa, Nicaraguassa ja Panamassa. Yhteensä lajin elinalue on noin 13 100 000 neliökilometrin laajuinen. Etelänsirkkahaukka viihtyy kosteilla alangoilla, savanneilla, metsien reunoilla ja avoimilla laitumilla. Sitä ei tavata lainkaan tiheistä metsistä eikä 1 500 metriä korkeammalta. Etelänsirkkahaukan ruokavaliosta yli 90 prosenttia koostuu erilaista hyönteisistä (termiitit, sudenkorennot, kovakuoriaiset, kaskaat ja muurahaiset), joita se nappaa usein suoraan lennosta. Se syö myös lepakoita, lintuja, liskoja ja käärmeitä.

Le Milan bleuâtre (Ictinia plumbea) est une espèce d'oiseaux de la famille des Accipitridae.

Il nibbio piombato (Ictinia plumbea (J.F.Gmelin, 1788)) è un uccello rapace della famiglia degli Accipitridi, diffuso dal Messico all'Argentina.

De donkergrijze wouw (Ictinia plumbea) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

Kanialuk szary, cykadojad szary (Ictinia plumbea) – gatunek ptaka z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae), zamieszkujący Amerykę. Monotypowy (nie wyróżnia się podgatunków). Wygląd Długość ciała 36 cm. Prawie cały ciemnoszary, z rdzawą plamą u nasady lotek I rzędu i 2 lub 3 wąskimi białymi, mało widocznymi paskami u nasady ogona. Zasięg, środowisko Od północno-wschodniego Meksyku po północną Argentynę. Populacje z Meksyku, Ameryki Centralnej oraz z południowej części zasięgu są wędrowne. Pospolity w tropikach i subtropikach w różnorodnych środowiskach, od lasów po otwarte lub zadrzewione tereny. Zachowanie Czatuje na suchych gałęziach, na szczytach drzew. Często spotykany w grupach, podczas wędrówek czasami w dużych stadach. Chwyta owady i inne drobne zwierzęta w powietrzu lub w koronach drzew. Rozród Gniazdo jest małą, ale solidną platformą w kształcie miseczki, zbudowaną z patyków i wyłożoną liśćmi; jest umieszczone w środkowej lub górnej części drzewa – w rozwidleniu pnia bądź gałęzi. To samo gniazdo może być wykorzystywane przez ptaki w kolejnych latach. W lęgu zwykle 1 jajo, czasem 2, głównie na krańcach zasięgu występowania. Jaja są białe lub niebieskawobiałe, zwykle bez wzorów, sporadycznie są na nich blade brązowawe plamki. Oboje rodzice uczestniczą w budowie gniazda, inkubacji i karmieniu piskląt. Okres inkubacji w dwóch gniazdach w Gwatemali wynosił 31 i 32 dni, a 4 pisklęta opuściły gniazdo po 38,5 dniach od wyklucia. W Argentynie w jednym zbadanym gnieździe okres inkubacji wyniósł 32 dni, a okres do opuszczenia gniazda – 36 dni. Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje kanialuka szarego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność światowej populacji na 0,5–5 milionów osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy ze względu na postępujące wylesianie.

O sovi (Ictinia plumbea) , também conhecido como gavião-pomba, gavião-papa-formigas, gavião-sauveiro, gavião-pombo ou sovi-neotropical é um gavião da família dos acipitrídeos. É uma espécie bem comum no Brasil. Vive nas bordas de florestas e campos e pode ser visto sobrevoando queimadas para caçar.

Сизый коршун (лат. Ictinia plumbea) — вид хищных птиц из семейства ястребиных. Размножаются в Неотропике, на пространстве от восточной части Мексики до Перу, Боливии и Аргентины, а также на Тринидаде. Птицы из северной и южной частей ареала зимой мигрируют в южноамериканские тропики. Живут в равнинных лесах и саваннах. Длина тела 33—38 см, масса тела самцов 190—297 г, а самок — от 232 до 294 г. Размах крыльев 84—94 см. Окраска головы, подбородка, горла, затылка и нижней части тела варьируется от серого до темно-серого цвета. Во время полёта на крыльях видны красновато-коричневые перья. Короткий чёрный хвост с 2—3 белыми полосками. Клюв чёрный, восковица иссиня-чёрная. Радужная оболочка карминово-красная. Цевка и пальцы ног тёмно-красновато-оранжевые или красновато-жёлтые, а когти чёрные. Вне сезона размножения сизый коршун довольно молчалив. Однако в период размножения можно услышать жалобный свист из двух или трех слогов, который в конце понижается по высоте и может воспроизводиться как «swi-siii» или «fi-diii». Это очень напоминает пение тиранна-разбойника (Legatus leucophaius). Также описывается пронзительный свист «schierieeeer» или «sissiiiooo», а также серии криков, которые звучат как «hie-hiee hie-hiee» или «jip-jip».

Blyglada (Ictinia plumbea) är en amerikansk fågel i familjen hökar med vid utbredning från Mexiko söderut till Brasilien och nordöstra Argentina. Den är systerart till mississippigladan (I. mississippiensis). Arten minskar i antal, men beståndet anses ändå vara livskraftigt.