خَنْشَع ثرثار أو ذُعْلُوقَة ثرثارة أو هازجة ايقاعية (الاسم العلمي: Hippolais polyglotta) هو نوع آبد من جنس الخنشع في فصيلة طيور الصادح. أعطانه تمتد من الشرق الأوسط إلى أروبة الجنوبية وأفريقية الشمالية. يألف الهضاب والجبال المتوسطة الارتفاع. يجوب الكروم وجنائن الأشجار المثمرة عند الصباح وقرب الغروب حيث تكثر الحشرات التي يرغب فيها. جسمه صغير القد يطول نحو ١٣ سم. ثوبه قريب الشبه بثوب خنشع الصفصاف إلا أنه أقل اخضرارًا وأشد سمرة، أما رسغاه فإلى الطحلة السمراء. يتميز بكثر الزقزقة وبترديد تغاريد الطيور التي يسمها. يدثن عشه في الشجيرات القليلة الارتفاع. أنثاه تضع من ٤ إلى ٥ بيضات تبنية اللون مرقوشة بالأسمر والأحمر تحضنها نحو ١٣ يومًا بمناوبة الذكر.

Sedmihlásek švitořivý (Hippolais polyglotta) je malý druh pěvce z čeledi rákosníkovitých. Je velmi podobný sedmihláskovi hajnímu, kterého zastupuje v jihozápadní Evropě. Liší se hlavně následujícími znaky: trochu kratším zobákem, viditelně kratšími a méně špičatými křídly (přesah ručních letek tvoří pouze polovinu délky ramenních letek), navíc více jednobarevně zbarvenými, vždy bez světlých lemů loketních krovek. Nohy má šedavé nebo se slabým hnědavým odstínem. Obě pohlaví jsou zbarvena stejně. Žije ve stejných biotopech jako sedmihlásek hajní (lesy, parky), ale obývá i křoviny s roztroušenými stromy. Tažný druh, se zimovišti v Africe. V roce 1864 byl jeden jedinec nalezen v Olomouci; jedná se zatím o jediný prokázaný výskyt druhu na území České republiky.

Der Orpheusspötter (Hippolais polyglotta) ist ein Singvogel aus der Familie der Rohrsängerartigen (Acrocephalidae). Die Art hat ein relativ kleines Verbreitungsgebiet im Südwesten der Paläarktis. Sie breitet sich seit Jahrzehnten nach Nordosten aus und brütet seit 1983 auch in Deutschland. Der etwa 13 cm lange Orpheusspötter hat eine Flügelspannweite von 17,5–20 cm und wiegt etwa 10–13 g. Im Vergleich zu anderen Spöttern hat er einen relativ kurzen Schnabel, was jedoch im Feld kein sicheres Bestimmungsmerkmal darstellt. Insgesamt ähnelt die Art sehr dem Gelbspötter. Die Oberseite ist grünlich-braun, die Unterseite ist hellgelb. Die Beine sind bräunlich. Zügel, Augenring und Schnabelseiten sind allesamt hell. Die Geschlechter sind gleich gefärbt, wobei das Männchen häufig kräftigere Farben zeigt. Die ausgeflogenen Jungvögel wirken insgesamt viel blasser und haben zudem ein schwach angedeutetes helles Flügelfeld. Die Art kann sehr leicht mit dem Gelbspötter verwechselt werden. Bestes Unterscheidungsmerkmal zu dieser Art ist beim sitzenden Vogel die erheblich geringere Handschwingenprojektion. Weiterhin bilden beim Gelbspötter die hellen Ränder der Schirmfedern und der Armschwingen im Sitzen ein helles Feld, beim Orpheusspötter ist dieser Bereich einfarbig olivgrün. Meist können die beiden Arten jedoch schon anhand ihrer unterschiedlichen Verbreitungsgebiete differenziert werden, diese überlappen nur im nordwestlichen Areal des Orpheusspötters (Nordfrankreich, Belgien, Niederlande, Südwesten Deutschlands). Weiterhin besiedeln die beiden Arten in Bereichen mit gleichzeitigem Vorkommen unterschiedliche Habitate; der Orpheusspötter bevorzugt Bereiche mit offener Buschvegetation, der Gelbspötter präferiert eher Laubwaldränder und Parkanlagen.

El zarcero políglota o zarcero común (Hippolais polyglotta) es una especie de ave paseriforme de la familia Acrocephalidae. Se distribuye por el suroeste de Europa y noroeste de África en verano e inverna en el África subsahariana. No está amenazada, su número se cree que está creciendo, con una población mundial estimada entre tres y doce millones de ejemplares.

Taiturikultarinta (Hippolais polyglotta) on kerttusten heimoon kuuluva varpuslintu. Linnun pituus on noin 13 cm, siipien kärkiväli 17,5–20 cm ja paino keskimäärin 11–12 g. Suuresti kultarinnan näköinen, keltarintainen pikkulintu. Eroina kultarintaan ovat lyhyempi siipi, ruskeat koivet ja siipipaneelin puuttuminen. Sukupuolet ovat samanvärisiä. Nuoressa linnussa on vain vähän keltaista. Koiraan laulu on ihmiskorvaa miellyttävää nopeaa lavertelua, joka sisältää usein myös matkintoja. Kaikki taiturikultarinnat sulkivat täydellisesti heti talvehtimisalueille saavuttuaan. Taiturikultarinta korvaa kultarinnan Lounais-Euroopassa, Italiassa ja Luoteis-Afrikassa. Se on muuttolintu, joka talvehtii Länsi-Afrikassa. Lajia ei ole tavattu Suomessa. Lajin esiintymisalueen laajuus on 1–10 miljoonaa neliökilometriä, Euroopassa elää 2–5,9 miljoonaa yksilöä ja lajin kanta on elinvoimainen. Elää lehtimetsissä, mielellään joenvarsilla tai muiden vesistöjen rannoilla. Paikoin suosii pensaikkoisia alueita, missä ylispuina kasvaa lehtipuita.

L'Hypolaïs polyglotte (Hippolais polyglotta) est une espèce d'oiseaux de la famille des Acrocephalidae. C'est un visiteur d'été en France. Il a le dessus gris-brun olivâtre et le dessous jaune, plus net sur la gorge et le haut de la poitrine. Le ventre et les flancs sont lavés de gris jaunâtre. Il possède un petit sourcil jaune, pas toujours visible. Son bec est orangé et relativement long. Les deux sexes sont indistinguables ; les juvéniles ont tendance à avoir un dessous et des ailes plus pâles. Cet oiseau mesure 12 à 13,5 cm de longueur pour une envergure de 18 à 20 cm et une masse de 8 à 14 g. L'hypolaïs polyglotte émet un chant mélodieux et ténu, souvent bien en évidence au sommet d'un buisson. Le chant est généralement constitué d'une seule longue phrase, avec un rythme assez élevé et des variations de vitesse, et inclut des notes nasales. Il émet parfois un pépiement proche de celui des moineaux. L'hypolaïs polyglotte est capable d'imiter certaines autres espèces, mais n'est pas très efficace, contrairement à ce que son nom pourrait laisser penser. De fait, certaines strophes ressemblent un peu à celles de certaines fauvettes comme la fauvette passerinette, ou à la rousserolle verderolle, mais son chant peut être distingué grâce aux notes nasales et au rythme plus élevé.

Il canapino (Hippolais polyglotta Vieillot, 1817) è un uccello passeriforme della famiglia Acrocephalidae. È possibile osservare il canapino in Europa ed Africa occidentale; questo uccello nidifica in tutta Italia ad esclusione delle isole principali, Sardegna e Sicilia. I suoi habitat preferiti sono gli ambienti aperti, anche antropizzati. Nidifica in primavera inoltrata.

De orpheusspotvogel (Hippolais polyglotta), is een zangvogel uit de familie Acrocephalidae (rietzangers). Het is een lange-afstandstrekker die voornamelijk in Zuidwest-Europa broedt en overwintert in West-Afrika. De orpheusspotvogel is een warmteminnende soort die sinds het midden van de 20e eeuw bezig is met een opmars richting het noordoosten. In Nederland heeft de opmars nog niet echt doorgezet, maar worden er jaarlijks gemiddeld 4-6 territoria vastgesteld.

Zaganiacz szczebiotliwy, zaganiacz wielomówny (Hippolais polyglotta) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae). Monotypowy. Nie jest zagrożony wyginięciem. Zamieszkuje cieplejszą, południowo-zachodnią część Europy – w środkowych i zachodnich rejonach basenu Morza Śródziemnego i północno-zachodnie krańce Afryki. Europejska wschodnia granica areału przebiega na linii Morze Adriatyckie – Kanał La Manche. To ptak wędrowny. Zimuje na sawannach zachodniej Afryki niedaleko równika (nie zalatuje na wschód tego kontynentu). Wraz ze swym pokrewnym gatunkiem, zaganiaczem zwyczajnym, miał wspólnego przodka w czasie ostatniego okresu lodowcowego. Potem zaganiacz zwyczajny zasiedlił południowo-wschodnią Europę, a szczebiotliwy południowy zachód. Obserwuje się stopniowe rozszerzanie jego występowania na północny wschód, a obecnie może lokalnie współwystępować z zaganiaczem zwyczajnym. Do Polski zalatuje wyjątkowo, jest to gatunek południowy. Spotykano go w maju i czerwcu. Trzecie stwierdzenie pochodziło z 22 maja 2016 r., z Dobramyśli pod Lesznem. Ptak o nieco bardziej zaokrąglonej sylwetce niż zaganiacz zwyczajny, okrągłej głowie, z jasną twarzą i z szydłowatym dziobem. Jego skrzydła są też krótsze i bardziej tępo zakończone. Wierzch ciała ma oliwkowobrązową barwę, a spód jest jasnożółty, bardziej blady. Ogon jest prostokątny, a nogi krępe, brązowoszare (inaczej niż u zaganiacza zwyczajnego). Młode osobniki są jaśniejsze, bardziej płowe, ale podobne do dorosłych. Obie płci są ubarwione prawie identycznie. W porównaniu z zaganiaczem zwyczajnym ma w zarysie bardziej okrągłe ciemię, żółty skraj lotek łokciowych jest mniej wyraźny, a złożone, jednolicie ubarwione skrzydła nie sięgają do połowy sterówek (mniejsze wystawienie lotek trzeciorzędowych poza lotki pierwszorzędowe). Skrzydła nie mają też wstawki. Rozmiarami się nie różnią. Trzymając ptaka w ręku, zwraca się uwagę na krótkie skrzydła (59–70 mm). Ornitolodzy mają też na uwadze formułę skrzydła: pierwsza lotka pierwszorzędowa jest ponad 3 mm dłuższa niż pokrywy skrzydłowe, a długość drugiej lotki pierwszorzędowej mieści się między długością lotki szóstej i ósmej. Z całą pewnością dokładne oznaczenie zapewnia śpiew, który się u tych dwóch gatunków różni. Różnice widać też w wymaganiach ekologicznych, jakie muszą spełniać miejsca lęgowe. Oba gatunki nawet z bliska, przy obrączkowaniu, nadal są trudne do odróżnienia. Ptak jest większy od piecuszka.

A felosa-poliglota (Hippolais polyglotta) é uma ave da família Sylviidae. Caracteriza-se pela plumagem predominantemente amarela e castanha. Frequenta sobretudo matagais e bosques ripícolas. É uma espécie migradora, que nidifica no sul da Europa e inverna em África. Em Portugal distribui-se por todo o território e está presente de Abril a Agosto.

Многоголосая пересмешка (лат. Hippolais polyglotta) — певчая птица из семейства Acrocephalidae. Многоголосая пересмешка длиной примерно 13 см, размах крыльев составляет 17,5—20 см, а масса примерно 10—13 г. По сравнению с другими пересмешками у неё относительно короткий клюв. В целом вид очень похож на зелёную пересмешку. Верхняя часть тела зеленовато-коричневого цвета, нижняя часть тела светло-жёлтая. Ноги коричневатые. Уздечка, окологлазное кольцо и клюв светлые. Половой диморфизм не выражен, оперение самца часто более интенсивное. Окрас оперения молодых птиц более бледный. Область распространения многоголосой пересмешки простирается от Северной Африки через Иберийский полуостров, Италию и Францию на северо-восток до Бельгии, юго-запад Германии и Швейцарии. После прибытия к месту гнездования в начале мая самцы начинают петь. После спаривания самка выбирает место для будущего гнезда. Гнездо из травы и тонких корней строится часто на высоте от 1 до 2 м над землей в густом кусте или на невысоком дереве. В то время как самка в течение 12—14 дней высиживает 3—5 серо-зелёных яйца, самец снабжает её насекомыми. После появления на свет птенцов самка также принимает участие в их кормлении. В возрасте 11—13 дней птицы становятся самостоятельными. Еще в течение как минимум 14-и дней их продолжают кормить оба родителя.

Polyglottsångare (Hippolais polyglotta) är en övervägande sydvästeuropeisk fågel inom familjen rörsångare (Acrocephalidae). Fågeln uppträder sällsynt norr om utbredningsområdet, med bland annat åtta fynd i Sverige. Den är nära släkt med den östligare och nordligare härmsångaren. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

Kısa kanatlı sarı mukallit (Hippolais polyglotta), ötleğengiller (Sylviidae) familyasından Hippolais cinsine ait bir kuş türü. Orta büyüklükte, yaklaşık 12–13 cm kadardırlar ve doğu karşı taraftaki sarı mukallite benzerler. Erişkinin, açık kahverengi bir arkası ve kanatları vardır. Üst kısmı ise sarımsıdır. Güçlü ve sivri uçlu gagaları, kahverengi bacakları vardır. Eşeyler aynıdır ama genç kuşların karın bölgesi daha soluktur. Bu küçük ötücü kuş, çalılıklarla açık ormanlık bölgede bulunan bir türdür. Bir ağaç veya bir çalılıkta yaptıkları yuvalarına 3-5 yumurta bırakırlar.

歌篱莺（學名：Hippolais polyglotta，又稱优音篱莺）是舊世界鶯科的一種，屬於蘺鶯屬（Hippolais）。該鳥類主要繁殖於歐洲西南部和非洲西北部，並於冬季遷徙至撒哈拉以南的非洲過冬。這種小型雀形目鳥類常見於開闊的灌木林地和有灌木的森林邊緣。牠們在樹或灌木中築巢，每次產下三至五枚卵。由於其廣泛的分佈範圍和穩定的族群數量，國際自然保護聯盟將其保護狀況評定為「無危」。