خَنْشَع الصفصاف أو ذُعْلُوقَة الصفصاف أو خنشع ليموني (الاسم العلمي: Hippolais icterina) (الإنجليزية: Icterine Warbler)، هو طائر ينتمي إلى (فصيلة: Acrocephalidae). طائر من الخنشع الضوارب يجوب معظم مناطق حوض البحر الأبيض المتوسط. قوته الحشرات والثمار البرية وبعض أنواع الكرز. يألف أحراج السنديان وضفاف مجاري الماء حيث يكثر الصفصاف ولا يقترب من حرج الصنوبر أينما كان موقعها. جسمه صغير القد يطول نحو ١٣ سم. ظهره إلى الربدة الخضراء. بطنه إلى الصفار الباهت. قوادمه وأفنيكه إلى السمرة يطوقها إطار أخضر. حدقة عينيه كستنية. منقاره إلى السمرة الحنطية. رسغاه إلى الزرقة البحرية. يتميز بترديد زقزقة كل طائر يسمعه. يدثن في الشجيرات الوارفة الظلال. أنثاه تضع من ٤ إلى ٥ بيضات وردية اللون مرقوشة بالأسمر، تحضنها بمناوبة الذكر نحو ١٣ يومًا.

Sedmihlásek hajní (Hippolais icterina) je malý zpěvný pták z čeledi rákosníkovitých (Acrocephalidae). Je menší než vrabec, štíhlý, nenápadně zbarvený. Dorůstá délky 12–14 cm, v rozpětí křídel měří 21–24 cm a váží 14–20 g. Svrchní stranu těla má zelenavě hnědou, se světlým polem v křídlech, spodinu a tenký nadoční proužek světle žlutý, delší, zašpičatělý zobák oranžový, oči černé a končetiny modrošedé. Obě pohlaví jsou zbarvena stejně, mladí ptáci pak mají bledší spodinu těla. V západní a jižní Evropě žije blízce příbuzný sedmihlásek švitořivý (H. polyglotta), který světlé pole v křídlech postrádá a má i hnědé, nikoliv modrošedé končetiny a kratší křídla (ruční letky méně vyčnívající nad raménka). Zpěv, kterým se samci ozývají nejčastěji z vrcholů stromů, je rychlý a složený z řady žvatlavých, flétnovitých a chraptivých tónů a imitací jiných ptáků. Vábí pronikavým „čočovích“. Hnízdí v Evropě a západní i střední Asii, v rozmezí od severovýchodní Francie severně po jihozápadní část Skandinávie, jižně po Švýcarsko, Rumunsko, severní Balkán, Ukrajinu a Krym a východně až po severozápadní úpatí pohoří Altaj. Ve střední Evropě se vyskytuje od května do srpna. Je druhem tažným na dlouhou vzdálenost se zimovišti v subsaharské Africe.

Gulbugen (Hippolais icterina) er en sanger af spurvefugle. Den når en længde på 13 cm. Den yngler i store dele af Europa, mens den trækker til Afrika syd for Sahara. Gulbugen lever hovedsageligt i løv- og blandingsskove, sommerhusområder, ældre haver og parker. Da den foretrækker tæt vegetation, ses den sjældent, men kan dog observeres i svirreflugt under jagt på føde eller enkelte gange i toppen af større træer. Ynglebestanden er vurderet som sårbar på den danske rødliste.

Der Gelbspötter (Hippolais icterina) ist ein Singvogel aus der Familie der Rohrsängerartigen (Acrocephalidae). Dieser Spötter besiedelt Teile der westlichen und zentralen Paläarktis vom Nordosten Frankreichs, der Schweiz und dem Südwesten Skandinaviens nach Osten bis in das nordwestliche Vorland des Altai. Der Gelbspötter bewohnt ein breites Spektrum von Habitaten mit lockerem Baumbestand und höherem Gebüsch, in Mitteleuropa unter anderem Auwälder und feuchte Laubmischwälder, aber auch Feldgehölze, Friedhöfe und naturnahe Parkanlagen. Die Art ist Langstreckenzieher und überwintert im tropischen Zentral- und Südafrika. Der Bestand gilt vor allem im Westen des Areals in Mitteleuropa als leicht rückläufig, als eine der Ursachen wird dort Konkurrenz mit dem zunehmenden und sich ausbreitenden Orpheusspötter vermutet. Weltweit wird der Gelbspötter von der IUCN aber aufgrund des großen Verbreitungsgebietes und des sehr hohen Gesamtbestandes als ungefährdet („least concern“) eingestuft.

El zarcero icterino (Hippolais icterina) es una especie de ave paseriforme de la familia Acrocephalidae que habita en Eurasia y África. La palabra icterino procede del término griego ikteros (ictericia) en referencia a su coloración amarillenta. Cría en la mayor parte del continente Euroasiático occidental, excepto en la zona circummediterránea donde es desplazado por el zarcero común. Su área de distribución se extiende por Europa desde el nordeste de Francia a través de Suiza y el suroeste de Escandinavia hacia el este, a los montes del nordeste, hasta el macizo de Altái. Es un ave migratoria de larga distancia que pasa el invierno en el África subsahariana. Este pequeño paseriforme se encuentra en bosques abiertos con sotobosque arbustivo, además de parques, jardines y zonas de monte bajo, a menudo cerca del agua. Es un pájaro de pequeño tamaño, mide 12–13,5 cm y tiene un peso de 14–20 g. Su aspecto es muy similar al zarcero común. Los adultos tienen la espalda de un tono pardo verdoso, con las alas algo más pálidas y las partes inferiores de color amarillento. el pico es ligeramente anaranjado, fuerte y puntiagudo, y las patas son grises azuladas. Ambos sexos tienen el mismo aspecto, como la mayoría de sus parientes, y las aves juveniles presentan la barriga de color más pálido. Su llamada más común es un «tec tec» agudo, aunque produce una variedad de sonidos mayor y es capaz de imitar el canto de otras aves.

Kultarinta (Hippolais icterina) on kerttusten heimoon kuuluva varpuslintu. Linnun pituus on noin 13,5 cm, siipien kärkiväli 20,5–24 cm ja paino keskimäärin noin 13 g. Kultarinta on keskikokoinen kerttu, jonka höyhenpuvussa silmiinpistävä on vaalean sitruunan­keltainen alapuoli, oliviinvihreä selkä ja siivellä selvästi erottuva, tertiaalien reunoista muodostuva vaaleankeltainen paneeli. Sukupuolet ovat samanvärisiä. Syyspukuisen vanhan linnun keltainen väri on haalistunut ja nuorilla linnuilla keltaista on vain vähän. Laulu on monipuolista ja kiihkeää lehvästöstä kuuluvaa lavertelua, jossa on runsaasti matkintoja. Ääni on tunnusomainen nopea ”dsädsäfii”. Vanhoilla kultarinnoilla on täydellinen sulkasato talvehtimis­alueella, jossa se sulkii lopputalvella ennen kuin lähtee muutolle pohjoiseen. Myös nuoret linnut sulkivat täydellisesti talvella, joten keväällä ikäluokkia ei pysty erottamaan. Vanhin suomalainen rengastettu kultarinta on ollut 4 vuotta 11 kuukautta 9 päivää vanha. Euroopan vanhin on ollut saksalainen, vähintään 10 vuotta 10 kuukautta vanha yksilö. Kultarinnan esiintymisalue ulottuu Euroopan länsiosasta itään päin kapenevana kiilana hieman Venäjän aasianpuoleiselle osalle. Euroopassa eteläraja kulkee linjaa Ranskan pohjoisosa – Sveitsi–Slovenia–Romania–Ukraina. Luoteessa se esiintyy Norjassa aina Tromssan korkeudelle saakka mutta ei pesi Isossa-Britanniassa. Euroopan pesimäkannaksi on arvioitu 2,4–4,2 miljoonaa paria, joista 45 prosenttia Venäjän Euroopan puoleisella alueella. Euroopan pesimäkanta muodostaa noin 85 prosenttia lajin koko maailman populaatiosta. Kultarinnan kanta on elinvoimainen. Suomen pesimäkannaksi arvioitiin vuosina 2019–24 keskimäärin 31 000 paria (26 000 – 35 000 paria). Suomen-kannan on arvioitu kasvaneen vuodesta 1980 vuoteen 2024 noin neljänneksen.

L'Hypolaïs ictérine (Hippolais icterina) est une espèce de passereaux de la famille des Acrocephalidae. Longueur : 13,5 cm Envergure : 20 - 24 cm Poids : 10 - 14 g Nicheuse et migratrice rare, l'Hypolaïs Ictérine est localisée en France dans le nord et dans l'est (Alsace). Cet oiseau vit dans toute l'Europe continentale[réf. non conforme]. Cette espèce consomme des insectes prélevés dans le feuillage et des baies arrachées avec le bec.

Canapino maggiore (Hippolais icterina) è un uccello della famiglia Acrocephalidae appartenente al genere Hippolais. Nidifica nell'Europa continentale, ad eccezione del sud-ovest, dove è sostituita dalla sua controparte occidentale, l'ipolais pallida. È una specie migratrice che sverna nell'Africa subsahariana.

キイロウタムシクイ（Hippolais icterina、黄色歌虫喰）は、ヨシキリ科に属する鳥類の一種。 エチオピア区及び旧北区西部に生息する。

De spotvogel (Hippolais icterina) is een zangvogel uit de familie Acrocephalidae (rietzangers). Het is een lange-afstandstrekker die voornamelijk broedt in Centraal-, Noord- en Oost-Europa en overwintert in Zuidelijk Afrika. De spotvogel komt in Nederland en België hoofdzakelijk voor vanaf mei tot aan september en is een vrij algemene soort. Ze broeden met name op de klei- en veengronden in bosschages en op boerenerven.

Zaganiacz (zwyczajny) (Hippolais icterina) – gatunek ptaka wędrownego z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae), wcześniej włączanej do pokrzewkowatych (Sylviidae). Monotypowy. Zamieszkuje Europę na wschód od Sekwany (północna i wschodnia Francja), oprócz północnych, zachodnich i południowych krańców kontynentu (nie ma go w północnej Skandynawii i na południe od Alp), i zachodnią Syberię po rzekę Ob. Izolowana populacja na południe od Morza Kaspijskiego (północny Iran). To ptak wędrowny na duże dystanse – zimuje w środkowej Afryce na południe od wielkich wschodnioafrykańskich jezior i na południu Czarnego Kontynentu. Przelot w maju i sierpniu, na zimowiska najpóźniej wraca we wrześniu. Na lęgowiskach przebywa zatem krócej niż spokrewnione z nim śpiewające gatunki owadożerne. W Polsce liczny ptak lęgowy. Spotkać go można na całym niżowym obszarze kraju od maja do września, również w niższych górach do wysokości 800 m n.p.m., choć nie jest łatwo go zobaczyć. Już w październiku nie zdarzają się żadne jego krajowe obserwacje, podobnie rzecz ma się do prób zimowania. Ten skromnie upierzony ptak przypomina z wyglądu świstunkę. Barwy mają maskować ptaka w otoczeniu pełnym listowia, toteż trudno go wypatrzeć pośród roślinności. Obie płcie ubarwione jednakowo, nie różnią się też rozmiarami. Wierzch ciała zielonkawoszary ze słabo widoczną krótką, żółtą brwią nad oczami, jasny kantarek, spód – zielonożółty. Pióra na głowie są często lekko nastroszone. Skrzydła oliwkowe, a na jasnych brzegach piór na lotkach drugorzędowych widać rozjaśnienia. Nogi ołowianoszare. Dziób długi, szarobrązowy, podkreślony dość spłaszczonym wierzchem głowy. Tęczówki zaganiacza są ciemnobrązowe. Spód młodych ptaków jest zawsze bardziej blady, choć mają one podobne ubarwienie. Od podobnego zaganiacza szczebiotliwego różnią go niebieskoszare nogi. Gdy trzyma się ptaka w ręku, oznacza się go biorąc pod uwagę długość skrzydeł (69–85 mm) i długości poszczególnych lotek. Pierwsza lotka pierwszorzędowa jest tak długa jak pokrywy, a czasem i dłuższa. Natomiast długość drugiej lotki pierwszego rzędu mieści się między długością trzeciej i piątej lotki.

A felosa-icterina (Hippolais icterina) é uma ave da família Acrocephalidae. Identifica-se pela plumagem amarela, podendo confundir-se com a felosa-poliglota, à qual se assemelha. Como nidificante, esta felosa distribui-se pela Europa central e oriental, a norte do paralelo 45 ºN. Ocorre também em parte da Fino-Escandinávia e na metade ocidental da Rússia. É uma espécie migradora que inverna em África a sul do Equador. Em Portugal a sua ocorrência pode ser considerada excepcional.

Зелёная пересмешка (лат. Hippolais icterina) — вид птиц из семейства камышковковых (ранее входившего в состав семейства славковых). Ареал занимает западную и центральную части Палеарктики — от северо-востока Франции, Швеции и стран юго-запада Скандинавии до северо-западных предгорий Алтая. Зелёная пересмешка обитает в разнообразных биотопах с разреженным древостоем и развитым кустарниковым ярусом, предпочитает сырые лиственные леса, встречается и в городских парках. Перелётный вид, зимующий в тропическом поясе центральной и южной Африки. По классификации Международного союза охраны природы зелёная пересмешка относится к категории наименее уязвимых видов («Least concern», LC). Однако в средней полосе Европы численность вида постепенно снижается; одной из возможных причин может быть усиление конкуренции с многоголосой пересмешкой, популяция которой, напротив, возрастает.

Härmsångare (Hippolais icterina) är en fågel som tillhör familjen rörsångare (Acrocephalidae) som tidigare ingick i familjen sångare. Den häckar från Centraleuropa och Skandinavien österut genom Asien till Altaj. Vintertid flyttar den till tropiska Afrika. Arten är mycket lik och nära släkt med den västligare polyglottsångaren. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

Sarı mukallit (Hippolais icterina), ötleğengiller (Sylviidae) familyasından Hippolais cinsine ait bir kuş türü. Orta büyüklükte, 12-13.3 cm kadardırlar, kısakanatlı sarı mukallite benzerler. Erişkinin düz yeşilimsi kahverengi arkası, soluk kanatları ve sarımsı üst kısımları vardır. Turuncumsu gagaları, güçlü ve sivri uçludur. Mavi-yeşil bacakları vardır. Eşeyler aynıdır ama genç kuşların karın bölgesi daha soluktur. Bu küçük kuş, çalılıklarla, açık dökülen ormanlık bölgede hem de park ve bahçelerde çoğunlukla suya yakın bulunan bir türdür. 4-6 yumurta, çalılıklar ve ağaçlarda bir yuvaya koyulur.

綠籬鶯（學名：Hippolais icterina）是舊世界鶯科的一種，屬於籬鶯屬（Hippolais）。該鳥類繁殖於歐洲大陸，除了西南部地區（由其西部對應種——歌蘺鶯取代）。綠籬鶯是候鳥，冬季遷徙至撒哈拉以南非洲過冬。