مينا التل الشائعة (Gracula religiosa)، يُكتب أحيانًا "mynah" وكان يُعرف سابقًا باسم طائر مينا التل أو طائر مينا، وهو طائر مينا الأكثر شيوعًا في تربية الطيور، حيث غالبًا ما يُشار إليه ببساطة بالاسمين الأخيرين. وهو عضو في عائلة الزرزور (Sturnidae)، ويقيم في مناطق التلال في جنوب آسيا وجنوب شرق آسيا. سريلانكا هيل مينا، وهو نوع فرعي سابق من G. religiosa، مقبول الآن بشكل عام كنوع منفصل G. ptilogenys. تلة إنجانو مينا (G. enganensis) وتل نياس مينا (G. Robusta) مقبولة أيضًا على نطاق واسع باعتبارها متميزة بشكل خاص، ويفضل العديد من المؤلفين معالجة تلة مينا الجنوبية (G. indica) من نيلجيريس وأماكن أخرى في غاتس الغربية في الهند كنوع منفصل. مينا التل الشائع هو طائر ناطق مشهور. اسمها المحدد ديني قد يلمح إلى ممارسة تعليم المينا لتكرار الصلاة.

Loskuták posvátný, též beo, beo posvátný, ve své domovině tiong (Gracula religiosa) je středně velký špaček divoce žijící v Indii a jihovýchodní Asii i jinde. Pro svůj talent velmi věrně napodobovat zvuky včetně lidského hlasu se také chová jako klecový pták.

Beostæren (Gracula religiosa) er en stær. Fuglen yngler i de tropiske dele af det sydlige Asien fra Indien og Sri Lanka til Indonesien og er blevet introduceret til USA. Fuglen når en længde på 28-30 cm. Fuglen er et almindeligt kæledyr kendt for sin evne til at imitere tale. Der findes to underarter: Gracula religiosa religiosa Gracula religiosa indica

Der Bergbeo (Gracula religiosa), auch Beo oder Mynah, ist eine Vogelart, die zur Familie der Stare (Sturnidae) gehört. Der Bergbeo ist auf Grund seiner Fähigkeit, die menschliche Sprache zu imitieren, ein beliebter Ziervogel. Sein spezifischer Name „religiosa“ könnte auf die Praxis anspielen, Bergbeos beizubringen, Gebete zu wiederholen.

El miná de Himalaya (Gracula religiosa), también denominado miná sagrado, es una especie de ave paseriforme de la familia Sturnidae que habita en el sudeste asiático. Vive en las selvas de la India, Indochina, el sur de China y Sumatra. Se ha convertido en una mascota popular en las pajarerías de todo el mundo por su capacidad de imitar la voz humana.

Pyhämaina eli beo (Gracula religiosa) on alun perin eteläaasialainen kottaraisiin kuuluva varpuslintu. Laji on levittäytynyt myös muualle. Lintu on taitava matkimaan muiden lintujen laulua ja myös ihmisen puhetta, minkä vuoksi sitä pidetään myös lemmikkilintuna. Kooltaan pyhämaina on noin 30 cm. Pyhämainan höyhenpuku on musta, mutta näyttää tietyssä valaistuksessa vihertävältä. Lajin erottaa muista mustista mainalajeista niskan paljaiden keltaisten laikkujen perusteella. Siivissä on suuret valkoiset siipilaikut. Pyhämainaa tavataan kosteissa metsissä ja metsien reunamilla alueella, joka ulottuu Sri Lankasta Intian länsiosiin, Intian itäosista Etelä-Kiinaan ja läpi Kaakkois-Aasian Indonesiaan, Borneoon ja Filippiineille. Laji levittäytyi myös Joulusaarelle, mutta on hävinnyt sieltä. Pyhämaina on levittäytynyt myös Puerto Ricoon ja Yhdysvalloissa Miamin, Kalifornian, Floridan ja Havaijin osavaltioihin, missä sitä tavataan puistoista. Pyhämainat liikkuvat yleensä pareittain, joskus myös ryhmissä. Laji istuu usein korkealla puiden latvoissa päästelemässä kuuluvia kutsuääniä. Pesän laji rakentaa vanhaan tikankoloon tai muuhun puussa olevaan onkaloon. Ravintonaan pyhämaina käyttää pääasiassa hedelmiä ja hyönteisiä.

Le Mainate religieux (Gracula religiosa) ou Merle des Indes est une espèce de passereau de la famille des Sturnidae apte à imiter la voix humaine. Il n'y a pas de dimorphisme sexuel chez ces oiseaux. Cet oiseau mesure de 27 à 31 cm. Son plumage est noir brillant. Son bec est jaune et il a une caroncule jaune derrière l’œil. Il peut vivre de 15 à 30 ans. Le Mainate religieux est actif le jour. Il est presque entièrement arboricole. C'est un oiseau grégaire bruyant qui vit en couples ou en petits groupes d'une demi-douzaine environ et il se perche souvent haut dans les arbres. Il ne descend qu'occasionnellement dans les fourrés pour manger. On observe parfois de grands rassemblements de mainates avec d'autres oiseaux frugivores tels que les calaos et les barbus sur les arbres riches en fruits comestibles. Son alimentation est constituée essentiellement de fruits et de baies et aussi de bourgeons floraux, de nectar et d'insectes. Le Mainate religieux est monogame. La saison de reproduction se situe entre avril et juillet. Le couple construit un nid dans un trou dans un arbre avec des brindilles, des feuilles et des plumes. La nichée est habituellement de deux ou trois œufs.

Il merlo indiano (Gracula religiosa Linnaeus, 1758) conosciuto anche come maina, mainate e gracula, è un uccello, appartenente alla famiglia degli Sturnidi. Ha piumaggio nero brillante, testa grossa, due caruncole gialle protese all'indietro ai lati del capo, becco robusto e con due evidenti cavità alla base e coda corta. Ha una lunghezza variabile tra i 24 e i 39 cm e un peso massimo di 250 gr e ricava spesso il suo nido nelle cavità degli alberi (a volte usando vecchi nidi di picchi). Le sue uova sono azzurrine macchiate di bruno o rosa. In cattività, vive dai 15 ai 20 anni se tenuto bene. In rarissimi casi arriva ai 30 anni d'età. Vive prevalentemente nelle zone pedemontane e più ricche di alberi nell'area tropicale asiatica (India, Sri Lanka, Indonesia e Malaysia). Con la legge che vieta l'importazione degli animali esotici (legge europea in vigore dal 2016) non è più possibile richiederla se non in allevamenti specializzati.

キュウカンチョウ（九官鳥、Gracula religiosa）は、鳥綱スズメ目ムクドリ科キュウカンチョウ属に分類される鳥類。

구관조는 찌르레기과의 새로 인도, 동남아시아, 중국이 원산지이며 사람의 말을 흉내 내는 능력으로 유명하다. 몸길이 약 30cm, 무게 400g 정도로 검은 깃털에 자주색 광택이 돌며, 눈 아래부터 목 뒤까지 노란 볏과 부리, 다리를 가진 것이 특징이다. 주로 삼림에 서식하며 과일, 곡식, 곤충 등을 먹는다. 3월에서 10월 사이에 두 개의 알을 낳으며, 야생에서는 짝을 지어 생활하지만 집단을 이루기도 한다. 평균 수명은 3년에서 10년 이상까지 다양하다. CITES의 보호를 받는 종으로 애완용 사육이 제한적이나, 일부 지역에서는 유해 조수로 관리되기도 한다. 방글라데시에서는 멸종된 반면 홍콩, 마카오 등지로 유입되기도 했다. 멸종 위기 등급은 관심 필요 단계이나, 지역별로 위해 우려종이나 유해 조수로 지정되는 등 관리 상태가 상이하다.

De grote beo (Gracula religiosa) is een zangvogel uit de familie van de spreeuwen (Sturnidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Gwarek czczony, gwarek (Gracula religiosa) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae), zamieszkujący południową i południowo-wschodnią Azję od Indii i południowych Chin po Malezję, Filipiny i Indonezję. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała wynosi 27–31 cm, masa ciała 161–229 g. Większość upierzenia gwarków czczonych jest czarna, połyskliwa. Broda, gardło, szyja, płaszcz, grzbiet i brzuch wykazują fioletową opalizację. Kuper i górna część piersi pokryte są brązowym nalotem, do tego mienią się na turkusowo, podobnie jak tył brzucha. Skrzydła czarne, jedynie barkówki i lotki II rzędu fioletowo połyskują. Lotki 3–9P mają u nasady białą plamę, zależnie od pióra różnie położoną. Ogon krótki, czarny, o prostokątnym kształcie. Pod okiem obecny jest płat nagiej, żółtej skóry, wąsko oddzielony od płata ciągnącego się od tyłu oka po kark, gdzie przechodzi w przydatki głowowe. Dziób duży, mocno wygięty wzdłuż górnej krawędzi, zagięty na końcu. Ma barwę czerwoną, jedynie koniuszek jest żółty. Tęczówka brązowa. Nogi są stosunkowo mocno zbudowane; ubarwione żółto (odcień żółcieni chromowej). U osobników młodocianych nie występuje połysk na głowie i brzuchu, na grzbiecie jest natomiast mocno ograniczony. Środowiskiem życia gwarków czczonych są różnorodne obszary o wysokiej wilgotności i częstych opadach, szczególnie na skraju lasów wiecznie zielonych lub tych z drzewami częściowo zrzucającymi liście. Niekiedy odnotowywane są również w lasach z drzewami zrzucającymi liście. Przeważnie występują na wysokości 300–2000 m n.p.m., ale stwierdzano ich obecność i na poziomie morza. Występują również w dżungli, jednak rzadziej niż na skrajach lasów, przecinkach czy w świetlistych lasach. Niekiedy odwiedzają namorzyny oraz tereny upraw, szczególnie jeśli wykorzystuje się tam kwitnące duże drzewa do zacieniania kawowców – na przykład na Małych Wyspach Sundajskich. Gwarki czczone żywią się głównie owocami, jagodami i nasionami, jedzą również nektar, owady i inny niewielki pokarm zwierzęcy – nawet małe jaszczurki. Z owoców wybierają najchętniej figi, choć zakres zjadanych przezeń owoców jest dość szeroki; zjadają jednak owoce nie większe, niż 2 cm średnicy. Zdarza im się szybko połykać kilka owoców, a później zwracać pestki. Spożywany nektar pochodzi z kwiatów Salmalia, Bombax, koralodrzewi (Erythrina), Grevillea i Helicteres isora. Jaszczurki i owady są jedzone głównie podczas odchowu młodych.

Mainá-religioso, mainato-oriental ou mainá-da-montanha (Gracula religiosa) é uma espécie de ave da família dos esturnídeos, encontrada nas florestas montanhosas da Ásia meridional, onde constrói o ninho em cavidades de árvores. As fêmeas põem de 2 a 3 ovos, incubando-os entre 12 e 14 dias. Alimenta-se de insectos e outros pequenos animais, frutos e bagas, buscando alimento só ou em grupo nas copas das árvores.

Свяще́нная ма́йна (лат. Gracula religiosa) — вид певчих птиц семейства скворцовых. Выделяют 8 подвидов. Священная майна достигает длины 25—35 см и массы от 161 до 229 г. Оперение священной майны чёрное, при соответствующем освещении оно переливается зеленоватым цветом. Самый выделяющийся внешний признак — это жёлтые лоскуты кожи по бокам головы, которые тянутся до затылка. Клюв ярко-оранжевый с жёлтым кончиком. Радужная оболочка тёмно-коричневая. Ноги и пальцы жёлтые. Священная майна ведёт древесный образ жизни, передвигаясь большими, шумными группами примерно по 6 особей на верхушках деревьев на опушке леса. Гнездо устраивает в дупле дерева. В кладке 2—3 яйца. Продолжительность жизни птиц примерно 15 лет. Священная майна популярна как домашнее животное. Производимые птицей звуки громкие, резкие. Выкормленная с 10-дневного возраста человеком, священная майна становится контактной. Они легко имитируют лай собаки, мяуканье кошки, длинные фразы человека, хорошо передавая интонацию. Содержат священных майн в больших клетках горизонтального типа, большинство птиц любит купаться, поэтому обширная поилка для них обязательна. Кормят священных майн сырым или варёным мясом, отварной рыбой, кашами, булкой с тёртой морковью, творогом, крутым яйцом. В рационе священных майн ежедневно должны быть яблоки, изюм или виноград, другие фрукты и ягоды. В качестве живого корма им предлагают тропических тараканов, мучных червей, личинок зофобасов, дождевых червей, улиток, а в летний период — бабочек, кузнечиков, голых гусениц, жесткокрылых и лягушат.

Beostare (Gracula religiosa) är en fågel i familjen starar inom ordningen tättingar. Fågeln är svart med gula öronområden och känd för sin goda förmåga att härma olika ljud. Den är monogam (lever i par), men lever gärna i flock när det inte är häcksäsong.

鹩哥是椋鸟科的大型鸟类，原产于南亚及东南亚中海拔丛林，并入侵至中国、台湾及美国等地。其特征为黑色羽毛带有紫、绿光泽，眼下至颈背有黄色肉垂，喙与腿呈橙黄色。体长约30公分，体重约192克。该物种为植食性，主要以水果为食，亦捕食昆虫与小型脊椎动物。鹩哥善于社交，常结群活动并互相梳理羽毛，伴侣关系稳固。因具备模仿人类语言的能力，常被捕捉进行宠物贸易，受《濒危野生动植物种国际贸易公约》附录二保护。尽管在部分地区为入侵种，但其族群分布广泛，目前被国际自然保护联盟列为无危物种。