حَنَمَة أو بومة قزمة أوراسية (الاسم العلمي: Glaucidium passerinum) نوعٌ من فصيلة بوم حقيقي. أصغر أنواع الفصيلة قدًا وأكثر انسجامًا. طول الذكر نحو 18 سم، وبسطة سقطيه نحو 42 سم. الأنثى طولها نحو 20 سم، وبسطة سقطيها ٤٧ سم وثوبها أعبق لونًا من لون الذكر. موطنه جميع البلاد المعتدلة الحرارة. يألف الأحراج ويمضي الصيف في الجبال العالية ثم يقترب من الأماكن الآهلة مع صقيع الشتاء وزمهريره. يُدثِّن عشه في صدوع الأشجار وتجاويفها. أنثاه تضع أربع بيضات صغيرة مستديرة غبراء اللون تحضنها وحدها.

Kulíšek nejmenší (Glaucidium passerinum) je nejmenší sova Evropy. Má hnědě zabarvený hřbet s menšími bělavými skvrnami a světlou spodní stranu těla s tmavšími podélnými skvrnami. Je poměrně nenápadný, loví za soumraku, jen v době hnízdění po celý den, ale není příliš plachý a je možno ho pozorovat z krátké vzdálenosti, aniž ulétne. V rámci České republiky jde o silně ohrožený, zvláště chráněný druh. Globálně, dle hodnocení IUCN, jde ovšem o taxon málo dotčený se stabilní populací, která čítá odhadem 500 000 až 1 200 000 dospělých jedinců (stav k roku 2016).

Spurveugle (Glaucidium passerinum) har en længde på 16-18 centimeter og et vingefang på 34-36 centimeter. Spurveuglen er Europas mindste ugle. Fuglen ses meget sjældent i Danmark.

Der Sperlingskauz (Glaucidium passerinum) ist die kleinste in Mitteleuropa heimische Eule. Auch weltweit gehört die Art zu den Zwergen unter den Eulenvögeln. Der Sperlingskauz ist ein Bewohner des paläarktischen Nadelwaldgürtels, in Mitteleuropa waren seine Vorkommen lange Zeit auf montane Wälder und Wälder in Mittelgebirgslagen beschränkt. In letzter Zeit konnte die Art ihr Brutareal beträchtlich ausweiten und kommt in zunehmender Anzahl auch in niedriger gelegenen Gebieten vor. Sperlingskäuze ernähren sich von Kleinsäugern und Kleinvögeln. Es werden zwei Unterarten unterschieden.

El mochuelo alpino o mochuelo chico (Glaucidium passerinum) es una especie de ave rapaz de la familia Strigidae, que se distribuye por el norte boreal de y por las montañas del centro de Europa, así como por Siberia y el norte de China. Su población se estima entre 100.000 y 500.000 ejemplares. Habita en bosques de coníferas o mixtos, teniendo predilección por los bosques viejos de píceas y abetos.

Varpuspöllö (Glaucidium passerinum) on Euroopan pienin pöllö. Varpuspöllö on 15–19 senttimetriä pitkä, sen siipiväli on 32–39 cm ja paino 47–70 grammaa. Linnun selkäpuoli on ruskea ja valkopilkkuinen. Vatsapuolelta se on vaaleampi ja ruskeaviiruinen. Linnun pää on melko pieni ja pyrstö lyhyt. Nokka on keltainen. Varpuspöllön ”pyyppäävä” soidinvihellys kuulostaa ihmisen vihellykseltä, ja on helppo erottaa muiden pöllöjen äänistä. Silloin tällöin voi kuulla myös nopean, nousevan vihellyssarjan, erityisesti syksyllä. Ruuankerjuuääni on hyvin korkea vinkuminen. Vanhin suomalainen rengastettu varpuspöllö on ollut 5 vuotta, 11 kuukautta ja 21 päivää vanha. Euroopan vanhin varpuspöllö on ollut kuusivuotias saksalainen yksilö. Varpuspöllö pesii Keski- ja Pohjois-Euroopasta idässä aina Tyynellemerelle ulottuvalla alueella. Euroopan pesimä­kannaksi on arvioitu 82 900 – 157 000 paria, joista 35 prosenttia Venäjän Euroopan puoleisilla alueilla ja 16 prosenttia Ruotsissa. Maailman kanta on noin kolminkertainen Euroopan kantaan verrattuna. Lajin kanta on vakaa ja se luokitellaan elinvoimaiseksi. Suomessa varpuspöllöä tavataan Etelä-Lapin korkeudelle saakka. Vuosina 2019–2024 Suomen pesimäkannaksi arvioitiin keskimäärin 3 300 paria. Varpuspöllö luokiteltiin vielä vuonna 2010 elinvoimaiseksi, mutta vuonna 2015 se luokiteltiin silmälläpidettäväksi ja vuonna 2019 vaarantuneeksi. Ympäristöministeriön asetuksella rauhoitettujen eläinten ja kasvien arvoista (243/2025) Suomen rauhoitetuille eläimille on määritelty arvo. Varpuspöllön arvo on 1 220 euroa.

La Chevêchette d'Europe (Glaucidium passerinum), anciennement Chouette chevêchette, est la plus petite espèce des strigidés européens. Sa taille est d'environ 16 cm de longueur. Cet oiseau est en partie diurne et consomme de petits oiseaux qu'il chasse au vol. Il vit le plus souvent dans les forêts de conifères surtout d'épicéas des régions montagneuses. Son aire de répartition est plutôt continentale et nord-européenne.

La civetta nana (Glaucidium passerinum (Linnaeus, 1758)) è un uccello rapace notturno della famiglia degli Strigidi, nonché la più piccola specie della sua famiglia in Europa. La civetta nana si può osservare in quasi tutta l'Eurasia; in Italia nidifica sulle Alpi, in habitat di foreste di conifere. È un rapace attivo prevalentemente di notte, ma spesso anche nelle prime ore del mattino e al crepuscolo. La si può osservare anche durante il giorno, quando non è attiva ma talvolta staziona sulle cime delle conifere. La civetta nana è un uccello solitario e particolarmente adattato alla vita nei boschi: le ali corte e arrotondate e la coda abbastanza lunga le permettono di manovrare agilmente tra gli alberi. È dotata di ottima vista e udito, ed è in grado di catturare volatili grandi quasi quanto lei. È a sua volta predata da rapaci di dimensioni maggiori, tra cui allocchi, gufi reali e altri strigiformi, e alcune specie di rapaci diurni. È più piccola della civetta comune. Emette un fischiante chiu-chiu-chitcic

スズメフクロウ（雀梟、学名：Glaucidium passerinum）は、フクロウ科に分類される鳥類の一種。ヨーロッパで最も小さなフクロウ目の鳥である。羽毛は暗い赤褐色から灰褐色で、側面には斑点が入り、首の後ろには半分の白い輪が入る。北ヨーロッパと中央ヨーロッパからシベリアにかけて分布し、タイガに生息する。渡りは行わず、成鳥は一年を通じて同じ地域で見られるが、寒さが厳しい場合は南下することがある。また若鳥は毎年秋から冬にかけて南へ渡る。

De dwerguil (Glaucidium passerinum) is de Europese vertegenwoordiger van een vrij groot geslacht van meestal kleine soorten uilen. De wetenschappelijke naam van de soort werd als Strix passerina in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. De dwerguil komt voor in naaldbossen op berghellingen en in de bosgordel van naaldbossen die loopt van Noord-Europa tot ver in Oost-Siberië.

Sóweczka (zwyczajna) (Glaucidium passerinum) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae), zamieszkujący Eurazję. Nie jest zagrożony. Zamieszkuje lasy północnej i północno-wschodniej Europy oraz Azji, aż po wschodnią Syberię, Sachalin i rzekę Amur, lokalnie występuje na górzystych obszarach Europy Środkowej i Zachodniej. Gnieździć może się też w bardziej południowych rejonach. Północne populacje częściowo wędrują na południe (samice są bardziej skłonne do wędrówek). Uważana za relikt polodowcowy w Alpach, Pirenejach, średnich górach w Czechach i Niemczech. W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy na Dolnym Śląsku (Sudety i Bory Dolnośląskie), w Karpatach i na północnym wschodzie kraju (przede wszystkim w Puszczy Białowieskiej). Poza tymi regionami widywana bardzo rzadko. To najmniejsza sowa występująca w Europie, a więc również i w Polsce. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, jedynie samice nieco większe. Ma krępą sylwetkę. Okrągła głowa niewielka (proporcjonalnie mniejsza niż u włochatki lub pójdźki), spłaszczona, tułów okrągły z krótkim, brunatnym ogonem. Szara szlara słabo zaznaczona z kilkoma współśrodkowymi pręgami barwy brązowej. Nad małymi żółtymi oczami krótkie białe brwi. Głowa i grzbiet brązowe z białymi lub kremowoszarymi prążkami, gęstymi i drobnymi na głowie. Największe plamy pokrywają barki. Spód ciała biały z podłużnym, ciemnobrązowym plamkowaniem. Krótki ogon pokryty jaśniejszym, poprzecznym prążkowaniem (5 paskami), podobnie prążkowane lotki. Jest charakterystycznie zadarty do góry. W pozycji siedzącej ogon sięga daleko poza czubki skrzydeł, a gdy ptak jest zdenerwowany, porusza nim nerwowo na boki, podobnie jak dzierzba, lub w górę i w dół, jak strzyżyk. Skok i palce gęsto pokryte miękkimi piórami. Młode osobniki ciemniejsze, z jednolicie ciemnobrązowymi bokami. W locie przypomina sylwetką szpaka – skrzydła zaokrąglone, ogon wachlarzowato złożony. W powietrzu porusza się falistym torem, jak pójdźka lub prostoliniowym, jak lata szpak. Pod względem rozmiaru dorównuje drozdowi śpiewakowi, choć potrafi złowić zdobycz tej samej wielkości, co ona.

Mocho-pigmeu-eurasiático, mocho-anão ou mocho-pigmeu (Glaucidium passerinum) é uma espécie de ave da família Strigidae. Pode ser encontrada na Alemanha, Áustria, Bielorrússia, Bósnia e Herzegovina, Bulgária, Cazaquistão, China, Croácia, República Checa, Eslováquia, Eslovênia, Espanha, Estônia, Finlândia, França, Grécia, Itália, Letônia, Lituânia, Liechtenstein, Mongólia, Montenegro, Noruega, Polônia, Romênia, Rússia, Sérvia, Suécia, Suíça e Ucrânia.

Воробьи́ный сыч (лат. Glaucidium passerinum) — мелкая сова из рода воробьиных сычей. Воробьиный сыч — очень маленькая сова, как и все представители рода воробьиных сычей. Длина его тела составляет 15—19 см, размах крыльев — 35—40 см, длина крыла — 9—11 см, вес — 55—80 г. Самки крупнее самцов. Верх серовато-бурый или тёмно-коричневый, с белыми пестринами, которые на голове мельче, а на спине крупнее, и беловатым поперечным рисунком на маховых и рулевых. Низ белый с бурыми продольными полосами. По бокам зоба и груди тёмное с белыми отметинами пятно. Хвост — серо-коричневый с пятью узкими белыми продольными полосами. Голова небольшая, круглая, чуть приплюснутая. Перьевые «ушки» видны только изредка (при определённом настроении птицы), короткие, широко расставленные. Лицевой диск выражен нечётко. Лицо серое с маленькими коричневыми пятнышками, вокруг каждого глаза — концентрические белые и коричневые кольца, а над глазами — короткие белые «брови». Радужина жёлтая. Клюв большой, жёлтый; когти крепкие, круто загнутые, чёрные или жёлтые, но в таком случае кончики у когтей тёмного цвета. Пальцы ног густо оперены до когтей. Как и другие таежные совы, воробьиный сыч охотится и днём, и на рассвете, и в сумерках. Корм его в основном составляют мелкие млекопитающие, преимущественно мышевидные грызуны (землеройки, хомяки, серые крысы, лемминги и другие полёвки, лесные и домовые мыши), а также мелкие воробьиные птицы, причём он не боится нападать на животных, одинаковых с ним по размеру. Иногда сыч съедает у добычи только голову, выедая мозг и глаза, а остальное бросает. У поднявшихся на крыло птенцов в рационе присутствуют также насекомые. Охотничий участок сычика охватывает 1,5—4 км². Воробьиные сычики часто собирают запасы пищи, в особенности зимой, которые складывают в дуплах. Поэтому под жилым дуплом сычика всегда много остатков его добычи — шкурки полёвок, перья птиц. Также зимой сычики любят посещать кормушки для птиц, где подкарауливают синиц, снегирей, воробьёв.

Sparvuggla (Glaucidium passerinum) är en mycket liten uggla som förekommer i Europa och norra Asien. Den häckar i barr- och blandskogar och livnär sig på småfåglar och smågnagare. IUCN kategoriserar den som livskraftig.

花头鸺鹠（学名：Glaucidium passerinum）是一种分布于欧亚大陆北部针叶林地带的一种小型鸮鸟，属于鸱鸮科鸺鹠属。成年花头鸺鹠身高约18厘米，体羽蓬松。头部灰色，顶部布满白色斑点。眼睛较小，虹膜呈橘黄色。喙灰色。上体灰褐色，有白色斑点；下体颜色偏白，带有灰褐色纵纹。脚为黄色。模式产地位于瑞典，中国黑龙江省和河北省清东陵有记载。属于中国国家二级重点保护野生动物。