أبو اليسر الصخري أو سُبر صخري (الاسم العلمي: Glareola nuchalis)، نوع من السُبر وفصيلة السبريات. يضم أبو اليسر الصخري نويعان: G. n. liberiae, (هيرمان شليغل, 1881): من سيراليون إلى غرب الكاميرون. G. n. nuchalis, (جورج غراي, 1849): من تشاد إلى إثيوبيا, وجنوبًا إلى جنوب أنغولا وشمال ناميبيا إلى غرب زامبيا وموزمبيق.

Ouhorlík skalní (Glareola nuchalis) je druh ptáka z čeledi ouhorlíkovitých, který se vyskytuje v Africe. Rozlišujeme dva poddruhy: G. n. liberiae, obývající oblast od Sierry Leone po západní Kamerun, a G. n. nuchalis, rozšířený od Čadu po Etiopii a dále na jih do Angoly, Namibie, Zambie a Mosambiku. Dospělí jedinci mají tmavě šedé nebo hnědé peří s bílým pruhem začínajícím pod okem a táhnoucím se jako límec k zadní části krku. Křídla jsou dlouhá a tmavá s výraznou bílou skvrnou na spodní straně, ocas je vidlicovitý a břicho obvykle bílé. Zobák je černý s červenou bází, nohy a oči mají korálově červenou barvu. Měří 16,5–19,5 cm a váží 43–52 gramů. Ouhorlík skalní je vázán na skály podél břehů řek a jezer, přičemž jeho sezónní pohyby závisí na hladině vody. Tito vnitroafričtí migranti žijí v hejnech o zhruba 26 párech, přes den se živí hmyzem a v horkých hodinách odpočívají ve vodě. Často je lze vidět, jak sedí na hrochovi a sbírají hmyz. Jejich potravu tvoří mouchy, můry, mravenci, brouci, kobylky a cikády, které loví za letu.

Die Halsband-Brachschwalbe (Glareola nuchalis, Syn.: Galactochrysea liberiae, Galactochrysea emini) ist ein Vogel aus der Unterfamilie der Brachschwalbenartigen (Glareolidae). Sie kommt in Äthiopien, Angola, Kamerun, Kenia, Mosambik, Namibia, Sambia, Sierra Leone, Simbabwe, Sudan, Tansania, Tschad und Uganda vor. Das Verbreitungsgebiet umfasst frei liegende Felsen in größeren Flüssen und Fließgewässern als Brutplätze, auch Sandbänke, Felseninseln im Victoriasee und Tanafluss.

La canastera sombría o corredora sombría (Glareola nuchalis) es una especie de ave charadriforme de la familia de los Glareolidae.

Kivikkopääskykahlaaja (Glareola nuchalis) on afrikkalainen rantalintu. Sen elinympäristö ulottuu Sierra Leonesta Kameruniin, Tšadiin ja Ugandaan, sieltä edelleen Etiopiaan ja Länsi-Keniaan, josta aina Mosambikiin ja Namibiaan saakka. Siitä tunnetaan kaksi alalajia. Lajin holotyypin kuvaili George Robert Gray Berberin läheltä Sudanista 1849.

La Glaréole auréolée, aussi Glaréole à collier blanc ou Glaréole à collier roux (Glareola nuchalis) est une espèce d'oiseaux limicoles de la famille des Glareolidae. Cet oiseau vit en Afrique subsaharienne (il est rare dans l'est et le sud du continent).

La pernice di mare dal collare bianco (Glareola nuchalis Gray, 1849) è un uccello della famiglia Glareolidae.

De rotsvorkstaartplevier (Glareola nuchalis) is een vogel uit de familie van vorkstaartplevieren (Glareolidae).

Żwirowiec skalny (Glareola nuchalis) – gatunek małego ptaka z rodziny żwirowcowatych (Glareolidae). W dwóch podgatunkach zasiedla Afrykę Subsaharyjską. Nie jest zagrożony wyginięciem. Długość ciała żwirowca skalnego wynosi 17,5–19,5 cm, masa ciała 43–52 g. Wymiary szczegółowe: długość skrzydła 143–160 mm, dzioba 10–12 mm, skoku 19–21 mm, ogona 55–60 mm. Wierzch ciała ciemny, szarobrązowy. Przez kark przebiega biała linia, która swoje końce ma przy oku ptaka. Kuper i nasada ogona białe. Spód ciała popielaty, na środku brzucha i pokrywach nadogonowych przechodzi w biały. Pokrywy podskrzydłowe ciemnoszare z białym paskiem po wewnętrznej części skrzydła. Dziób czarny z jaskrawoczerwoną nasadą, u osobników młodocianych bardziej matowy. Nogi koralowoczerwone. Tęczówka brązowa. Podgatunek G. n. liberiae różni się od nominatywnego barwą półobroży – na karku jest kasztanowa (na odcinku kark–szyja biała); ponadto u liberiae plamkowanie u ptaków w szacie młodocianej jest bardziej brązowe niż u nuchalis; mają również krótsze i bardziej tępo zakończone skrzydła. Środowiskiem życia żwirowca skalnego są wyeksponowane skały wyłaniające się z większych rzek i strumieni, zwłaszcza w okresie lęgowym. Może wypoczywać na mieliznach. Widywano te ptaki na w połowie zanurzonych hipopotamach. Jeśli rzeka wylewa, żwirowce przemieszczają się w okolice innych wód śródlądowych lub na wybrzeża. Do tego odwiedzają wtedy podmokłe łąki, gdzie przesiadują na gałęziach drzew, wystających słupach czy ogrodzeniach. Przez większą część dnia żwirowce skalne wypoczywają, czasem w gęstych grupach. Mogą żerować i wypoczywać wraz ze żwirowcami popielatymi. Przedstawiciele G. nuchalis żerują o zmierzchu i o świcie. Żywią się między innymi muchami tse-tse (Glossina), mrówkami, chrząszczami. Żerują zarówno nad wodą, jak i z dala od niej, przeważnie 15–50 m nad ziemią. W niektórych miejscach występowania ptaki o zmierzchu opuszczają okolice rzek, by udać się na żer w okolice lamp ulicznych. Żwirowce skalne odzywają się słabym, gwiżdżącym kip lub killip.

A perdiz-do-mar-escura (Glareola nuchalis) é uma espécie de ave da família Glareolidae. Existem duas subespécies de perdiz-do-mar-escura: G. n. liberiae, ( Schlegel, 1881) : da Serra Leoa ao oeste dos Camarões G. n. nuchalis, ( Gray, 1849) : de Chade à Etiópia, sul da Angola e do nordeste da Namíbia ao oeste da Zâmbia e Moçambique A perdiz-do-mar-escura é uma ave pernalta nativa da África. Os adultos têm plumagem cinza-escuro ou marrom com uma linha branca começando abaixo do olho que se estende até à nuca como um colar. Suas asas são longas e escuras com uma mancha branca distinta na parte inferior. A cauda é bifurcada e geralmente a barriga é branca. O bico é preto com base vermelha e as pernas e olhos são vermelho coral. Ambos os sexos emitem um leve chamado de contato sibilante e um ronronar musical, mas podem se tornar muito barulhentos quando agressivos. Medidas corporais: Comprimento: 16,5-19,5 cm; Peso: 43–52 g Asas: 14,3-16,0 cm; Bico: 10-12 mm; Cauda: 5-6 cm; A perdiz-do-mar-escura associa-se com as rochas ao longo dos diques de rios e lagos, pois seus movimentos sazonais são determinados pelos níveis de água locais. Esses migrantes intra-africanos ocorrem perifericamente ao longo da costa da África do Sul nas regiões equatoriais. Eles migram quando as áreas são inundadas e chegam quando as rochas emanam durante a seca. Eles vivem em bandos de cerca de 26 pares dentro e sobre as rochas, alimentando-se de insetos pela manhã e à noite e vadeando nas águas frias durante o calor do dia. Eles se alimentam durante o dia se houver céu nublado e podem ser vistos rotineiramente empoleirados em hipopótamos à procura de insetos. Sua dieta consiste principalmente em moscas, mariposas, formigas, besouros, gafanhotos e cigarras. Sua presa é atacada em pleno voo.

Белошейная тиркушка (лат. Glareola nuchalis) — вид птиц семейства тиркушковых. Выделяют два подвида. Вид распространён в странах Африки южнее Сахары. Обитает на открытых территориях с выходами скал и вблизи водоёмов. Птица длиной 17,5—19,5 см, массой 43—82 г. Верхняя часть тела серо-коричневая. Через шею проходит белая полоса, которая заканчивается у глаз. Низ тела серый, посередине брюха он становится белым. Нижняя сторона крыльев тёмно-серая с белой полоской посередине. Клюв чёрный с ярко-красным основанием. Ноги кораллово-красные. Всегда держится вблизи водоёмов. Часто птиц можно заметить верхом на бегемотах, полупогруженных в воду. Также посещают влажные луга, где сидят на ветвях деревьев, выступающих шестах или ограждениях. Большую часть дня отдыхают, иногда в довольно многочисленных стаях. Питаются на рассвете или вечером. Охотятся на насекомых в полёте. Сезон размножения зависит от страны распространения: в Сьерра-Леоне длится с апреля по февраль, в Нигерии с апреля по июнь (с низким уровнем воды), в ДРК с июля по октябрь, с сентября по октябрь в Замбии, с сентября по ноябрь в Зимбабве. Гнездится колониями до 26 пар. Гнёзд не строит, откладывает яйца непосредственно на скале, в ямке или ущелье. В гнезде 1—3 яйца. Инкубация длится 20 дней. Насиживают оба партнёра поочередно. Птенцы сразу после вылупления умеют плавать и быстро покидают гнездо. Родители кормят их насекомыми в течение 20—30 дней.

Klippvadarsvala (Glareola nuchalis) är en afrikansk fågel i familjen vadarsvalor inom ordningen vadarfåglar.