Die Trommelralle (Habroptila wallacii) ist ein mittelgroßer flugunfähiger Rallenvogel, der nur auf der indonesischen Insel Halmahera, einer nördlichen Molukken-Insel, vorkommt, wo er unzugängliche Sagopalmen-Sumpfgebiete in Waldnähe bewohnt. Sein Gefieder ist überwiegend dunkel schiefergrau, während die Haut um die Augen, der Schnabel und die Beine leuchtend rot sind. Sein Ruf ist ein tiefes trommelndes Geräusch, das von Flügelschlagen begleitet wird. Da es schwierig ist, den scheuen Vogel in seiner dicht bewachsenen Umgebung zu beobachten, ist über sein Verhalten nur wenig bekannt. Die Trommelralle, die zuerst von dem englischen Biologen George Robert Gray 1861 beschrieben wurde, ist die einzige Art der monotypischen Gattung Habroptila. Ihr Lebensraum wird unter anderem durch die Umwandlung von Feuchtgebieten zu Reisanbaugebieten eingeschränkt, von der Weltnaturschutzunion (IUCN) wird sie als gefährdet (Vulnerable, VU) eingestuft.

El rascón de Wallace (Habroptila wallacii, sin.: Gallirallus wallacii)​ es una especie de ave gruiforme de la familia Rallidae endémica de la isla de Halmahera en las Molucas septentrionales, perteneciente a Indonesia. Es un ave no voladora que habita en los bosques pantanosos, los humedales y las zonas colindantes a los bosques. Está clasificado como especie vulnerable en la Lista Roja de Especies Amenazadas de la UICN.

Nokiluhtakana (Habroptila wallacii) on rantakanoihin kuuluva lintulaji. Lajia tavataan uhanalaisena Indonesiassa.

Le Râle de Wallace (Habroptila wallacii) est une espèce d'oiseaux de la famille des Rallidae. C'est un grand râle incapable de voler et endémique de l'île d'Halmahera, des Moluques du Nord en Indonésie. Il y vit dans les marais à sagoutiers adjacents aux forêts marécageuses. Son plumage est principalement gris-ardoise foncé ; la peau nue autour de ses yeux, son bec long et épais et ses pattes sont de couleur rouge vif. Son cri est semblable à un roulement de tambour et s'accompagne d'un battement d'ailes. La timidité de cet oiseau et la densité de son habitat font que peu d'informations sont connues sur son comportement. Le Râle de Wallace se nourrit d'insectes et de pousses de sagou, et avale de petites pierres pour aider à la digestion mécanique de sa nourriture. Il semble être monogame, mais rien n'est connu sur son comportement de cour. Le seul nid connu à ce jour, peu profond, se situait en haut d'une souche d'arbre en décomposition et se formait de copeaux de bois et de feuilles mortes. Les deux oisillons qui s'y trouvaient étaient couverts d'un duvet noir caractéristique des râles venant d'éclore. La faible population du Râle de Wallace, qu'on estime entre 3 500 et 15 000 représentants, et son aire de répartition restreinte en font une « espèce vulnérable » selon l'Union internationale pour la conservation de la nature. Ce râle est principalement menacé par la destruction de son habitat, due aux récoltes de sagou et à la conversion des zones humides en terres rizicoles. L'oiseau est également consommé par les populations locales. Le seul nid connu se trouvant dans une zone fréquentée par des villageois locaux, le Râle de Wallace pourrait s'adapter mieux qu'il n'était pensé aux changements de son habitat.

Il rallo di Wallace o rallo invisibile (Habroptila wallacii G. R. Gray, 1861), unica specie del genere Habroptila G. R. Gray, 1861, è un uccello della famiglia dei Rallidi originario dell'isola di Halmahera, nelle Molucche settentrionali. Specie piuttosto rara, è noto solamente a partire da pochi esemplari e da rari avvistamenti, il più recente dei quali risalente al 2003. Gli studiosi ritengono che possa essere strettamente imparentato con il rallo di d'Albertis (Megacrex inepta). È noto anche come rallo invisibile o, presso gli anglosassoni, Drummer Rail («rallo batterista»), a causa del suo richiamo che somiglia a un rullo di tamburo continuo e soffocato; gli abitanti di Halmahera, invece, lo chiamano Soisa.

ハルマヘラクイナ（Habroptila wallacii）は、ツル目クイナ科ハルマヘラクイナ属に分類される鳥類。本種のみでハルマヘラクイナ属を構成する。

월리스뜸부기(Invisible rail)은 인도네시아 말루쿠우타라 주 할마헤라섬에 사는 고유한 날지 못하는 뜸부기이다. 숲과 가까운 사고야자 늪지에 서식한다. 깃털은 대부분 검은 편이고(다크 슬레이트 그레이색), 눈 주위에는 맨살에 있고, 길고 두꺼운 부리를 가지고 있으며 다리는 밝은 빨간 색이다. 울음소리는 날개를 퍼덕이면서 내고, 낮은 북소리이다. 좁은 지역에 살고, 겁이 많은 성격 때문에 관찰하기가 힘들어 행동에 대한 정보가 적은 편이다. 사고야자와 벌레를 먹는 걸로 알려져 있다. 또한, 음식을 소화시키기 위해 작은 돌들을 먹기도 한다. 일부일처제인 것 외에는 구애 및 짝짓기에 관한 정보가 적다. 둥지는 알려진 바로는 목제조각과 마른 잎을 이용해 썩은 나무 그루터기 위에 만든다. 태어난 새끼는 전형적인 뜸부기의 조성조의 특징을 갖고 전체가 검은 솜깃털로 덮혀있다. 추정되는 수는 3,500~15,000 정도이며 국제 자연 보전 연맹에 의해 취약종으로 분류되고 있다. 사고야자 경작과 쌀 경작을 위한 습지 개발로 인한 서식지 파괴나 마을 사람들의 월리스뜸부기 사냥 및 식용은 월리스뜸부기를 멸종 취약종으로 만들었다. 사는 곳이 마을 사람들에 의해 자주 발견되어서, 전보다 더 환경 변화에 민감해졌다.

De halmahera-ral (Habroptila wallacii synoniem: Gallirallus wallacii) is een vogel uit de familie van de Rallen, koeten en waterhoentjes (Rallidae), uit het monotypische geslacht Habroptila. De vogel werd in 1860 door de Britse vogelkundige George Robert Gray geldig beschreven en genoemd naar de Britse natuuronderzoeker Alfred Russel Wallace. Het is een door habitatverlies kwetsbare vogelsoort, endemisch op het Indonesische eiland Halmahera.

Wodnik molucki, wodnokur molucki (Habroptila wallacii) – gatunek średniej wielkości nielotnego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae), endemiczny dla wyspy Halmahera w archipelagu Moluków w Indonezji. Narażony na wyginięcie. Taksonomia Gatunek ten opisał George Robert Gray w 1861 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”; do opisu dołączona była tablica barwna o numerze CLXXII. Autor umieścił gatunek w nowo zdefiniowanym przez siebie rodzaju Habroptila. Do tej pory wodnik molucki jest jedynym przedstawicielem tego rodzaju. Niektórzy autorzy umieszczają go w rodzaju Gallirallus. Nie wyróżnia się podgatunków. Morfologia Wodniki moluckie są nielotnymi ptakami o ciemnym upierzeniu z silnym czerwonym dziobem i czerwonymi nogami. Obrączki oczne oraz płytka czołowa także czerwone. Obie płcie są do siebie podobne. Długość ciała około 40 cm (inne źródło podaje 35 cm). Zasięg występowania Wodnik molucki jest endemitem wyspy Halmahera w archipelagu Moluków w Indonezji. W 2012 roku stwierdzono dwa osobniki na wyspie Obi położonej na południe od Halmahery, a jak się okazało, ptak ten był znany miejscowej ludności. Status gatunku na wyspie Obi wymaga dalszych badań. Ekologia i zachowanie Występuje na bagnistych obszarach leśnych. Jest skryty i płochliwy. Spotykany pojedynczo lub w parach, jak skrada się po dnie lasu. W 2011 roku po raz pierwszy opisano gniazdo wodnika moluckiego. Odnalezione zostało w listopadzie 2010; znajdowało się w płytkim zagłębieniu na szczycie zgniłego pnia Calophyllum inophyllum (drzewo z rodziny gumiakowatych), około 1 m nad ziemią. Podstawę gniazda stanowiły drobne, zbutwiałe kawałki drewna, nieregularnie wyścielone suchymi liśćmi. Dwa niedawno wyklute pisklęta były całkowicie pokryte czarnym puchem, z rzucającymi się w oczy, ostrymi i zakrzywionymi białymi pazurami i różowawą nagą skórą palców; ich oczy miały błękitne źrenice i szare tęczówki, ale obrączki oczne były bezbarwne; tępy dziób czarny z jasną końcówką; nogi brązowe z czarnymi smugami. Status IUCN uznaje wodnika moluckiego za gatunek narażony na wyginięcie (VU, Vulnerable). Liczebność populacji szacuje się na 2500–9999 dorosłych osobników. BirdLife International ocenia trend liczebności jako spadkowy ze względu na utratę siedlisk spowodowaną wylesianiem i pozyskiwaniem drewna, obecność introdukowanych drapieżników oraz polowania.

Frango-d'água-invisível, frango-de-água-invisível ou saracura-invisível (nome científico: Habroptila wallacii) é uma espécie de ave endêmica da Indonésia e que pertence à família dos ralídeos.

Пастушок-барабанщик (лат. Habroptila wallacii) — крупный вид нелетающих птиц из семейства пастушковых, единственный представитель одноимённого рода Habroptila. Видовое название дано в честь британского натуралиста Альфреда Рассела Уоллеса (1823—1913).

Halmaherarall (Gallirallus wallacii) är en flygoförmögen fågel i familjen rallar inom ordningen tran- och rallfåglar endemisk för ön Halmahera i Maluku Utara i Indonesien.

华氏秧鸡（学名：Habroptila wallacii，台湾作大嘴秧雞），又名華氏田雞，是不会飞的大型秧鸡，为印尼哈马黑拉岛特有种，栖息於島上叢林旁难以深入的西谷椰子沼泽。它的羽毛主要是深石板灰色，眼睛周围的裸露皮肤、长而厚的喙以及双腿均为亮红色。华氏秧鸡的鸣叫声低沉且类似鼓点，通常伴随着双翅拍打的声音。这种鸟非常容易受惊，即便是在数量相对较多的栖息地也难得一见，所以人类对其行为特征的了解还很有限。 华氏秧鸡的取食范围包括西谷椰子树芽和昆虫，为分解食物还会吞下小石头。人类对其求偶行为尚不了解，但已确知是单配偶鸟类。至今人类确认找到的鸟巢只有一处，位于腐烂的树桩顶部，呈浅碗形，内有木片和乾树叶。巢内有两只雛鸟，全身都由新孵早熟幼鸟身上常见的黑色绒羽覆盖。华氏秧鸡的生活范围狭窄，种群数量估计在3500至1.5万之间，属于被国际自然保护联盟（IUCN）分类的易危物种。当地居民收割西米椰子，并将湿地转为种植水稻，还会直接食用华氏秧鸡，导致其栖息范围缩小，数量减少。不过，上文所述的鸟巢位于当地村民经常光顾的区域，所以华氏秧鸡可能比人类预想的更能适应栖息地变化。