Lejsek sibiřský (Ficedula albicilla) je stěhovavý pták z čeledi lejskovitých. Druh poprvé popsal Peter Simon Pallas v roce 1811. Samice má hnědý hřbet, černavý ocas lemovaný bílou barvou, plavou hruď a převážně bílé břicho. Samec má ušní skvrny a strany krku šedé s modrým nádechem, přičemž v období rozmnožování mají samci na hrdle oranžovo-červené zbarvení. Na rozdíl od lejska tajgového má samice podobného lejska bělokrkého hnědý ocas a červená barva u samců v období rozmnožování zasahuje až na hruď. Hnízdí v severní Eurasii od východního Ruska po Sibiř a Mongolsko. V zimě migruje do jižní a jihovýchodní Asie, konkrétně do Bangladéše, Bhútánu, Indie, Kambodže, Laosu, Myanmaru, Nepálu, Malajsie, Thajska, Číny, Vietnamu a Japonska. Jeho přirozeným prostředím je tajga. V západní Evropě se vyskytuje jen vzácně. Dříve byl považován za poddruh lejska bělokrkého. Rodové jméno pochází z latiny a odkazuje na malého ptáka pojídajícího fíky (ficus), o kterém se věřilo, že se v zimě mění v pěnici černohlavou. Druhové jméno albicilla pochází z latinského albus (bílý) a novolatinského cilla (ocas); tento význam slova cilla vznikl chybným pochopením slova motacilla, což je název pro konipasa.

Der Taigaschnäpper (Ficedula albicilla) ist ein Zugvogel der Familie der Fliegenschnäpper. Erstmals wurde er 1811 von Peter Simon Pallas beschrieben. Äußerlich ähnelt die Art sehr dem in Mitteleuropa seltenen Zwergschnäpper, als deren Unterart er früher angesehen wurde. Er brütet im nordöstlichen Eurasien in weiten Teilen Russlands jenseits des Urals bis zur Pazifikküste und in der nördlichen Mongolei. Das natürliche Habitat ist die namensgebende Taiga. Die Art wird global betrachtet als ungefährdet eingestuft, ist in Mitteleuropa aber ein äußerst seltener Irrgast.

El papamoscas de la taiga (Ficedula albicilla) es una especie de ave paseriforme de la familia Muscicapidae. Antes se consideraba una subespecie del papamoscas papirrojo (Ficedula parva). Se distribuye en el subcontinente indio y el sudeste de Asia, a través de Tayikistán, Kazajistán, Uzbekistán, Bangladés, Bután, India, Camboya, Laos, Myanmar, Nepal, Malasia, Tailandia, Mongolia, China, Vietnam y Japón. Pequeño mosquero pardo con una cola blanca y negra que contrasta marcadamente. El macho en época de reproducción tiene una mancha naranja en la garganta rodeada de un tenue tono grisáceo. El macho no reproductor tiene flancos más oscuros y mucho menos naranja en la garganta. La hembra es marrón frío por encima y blanco sucio por debajo. El mosquero pechirrojo puede ser muy similar; en la taiga, observe la mancha naranja restringida y el tono grisáceo en la garganta del macho reproductor, y la coloración general más fría y el pico más oscuro. El canto también difiere: en la taiga tiene un canto más complejo, compuesto por silbidos y trinos, y un trino seco, más rápido que el del mosquero pechirrojo. Se reproduce en zonas boscosas, prefiriendo zonas de coníferas y caducifolios mixtos con claros y cursos de agua. Inverna en diversos hábitats boscosos o arbustivos.

Idänpikkusieppo (Ficedula albicilla) on sieppojen heimoon kuuluva varpuslintu. Idänpikkusieppo on 11–12,5 cm pitkä. Se muistuttaa paljon pikkusieppoa, mutta koiraan oranssinpunainen kurkkulaikku rajoittuu selvärajaisesti harmaaseen rintaan. Lisäksi päälaki on ruskea toisin kuin pikkusieppokoiraalla. Naaraan kurkku on pikkusiepon kurkkua vaaleampi ja se korostuu selvärajaista tummaa rintaa vasten. Idänpikkusiepon tavallisin kutsuääni on nopea ja kova rätinä. Laulu eroaa selvästi pikkusiepon laulusta ja koostuu nopeiden kuivien trillien sarjoista sekä korkeudeltaan nousevista ja laskevista äänistä. Idänpikkusieppoja pesii Aasiassa Siperiassa. Lajin kannan koosta ei tiedetä paljoa, mutta laji on luokiteltu elinvoimaiseksi. Euroopassa laji on harvinainen. Suomessa se on havaittu vuoden 2024 loppuun mennessä hyväksytysti kaksi kertaa, 21. lokakuuta – 6. marraskuuta 2016 Helsingin Seurasaaressa ja 12.–13. joulukuuta 2024 Helsingin Viikissä. Idänpikkusieppo suosii pesimäympäristöinään lehtipuuvaltaisia sekametsälaikkuja.

Le Gobemouche de la taïga ou Gobemouche à gorge rouge (Ficedula albicilla) est un oiseau migrateur de la famille des Muscicapidae. L'espèce a été décrite pour la première fois par Peter Simon Pallas en 1811. La femelle présente des parties supérieures brunes avec une queue noirâtre bordée de blanc, une poitrine chamoisée et des parties inférieures principalement blanches. Le mâle possède des couvertures auriculaires et des côtés du cou gris teintés de bleu, les mâles reproducteurs arborant une coloration rouge orangé sur la gorge. Contrairement au Gobemouche de la taïga, la femelle du Gobemouche nain, espèce similaire, a une queue brune, tandis que la couleur rouge chez les mâles reproducteurs s'étend jusqu'à la poitrine. Il se reproduit dans le nord de l'Eurasie, de l'est de la Russie à la Sibérie et à la Mongolie. C'est un visiteur hivernal en Asie du Sud et du Sud-Est, notamment au Bangladesh, au Bhoutan, en Inde, au Cambodge, au Laos, au Myanmar, au Népal, en Malaisie, en Thaïlande, en Chine, au Vietnam et au Japon. Son habitat naturel est la forêt de taïga. C'est un vagabond rare en Europe occidentale. Il était autrefois considéré comme une sous-espèce du Gobemouche nain. Le nom du genre vient du latin et fait référence à un petit oiseau mangeur de figues (ficus, figue) censé se transformer en fauvette à tête noire en hiver. Le nom spécifique albicilla vient du latin albus, blanc, et du néo-latin cilla, queue ; cette signification de cilla provient d'une mauvaise interprétation de motacilla, le nom de la bergeronnette.

Il pigliamosche della taiga o pigliamosche golarossa (Ficedula albicilla) è un uccello migratore della famiglia Muscicapidae. La specie fu descritta per la prima volta da Peter Simon Pallas nel 1811. La femmina presenta parti superiori marroni con una coda nerastra fiancheggiata di bianco, il petto color camoscio e le parti inferiori prevalentemente bianche. Il maschio ha copritrici auricolari e lati del collo grigi con sfumature blu, mentre i maschi in periodo riproduttivo mostrano una colorazione rosso-arancio sulla gola. A differenza del pigliamosche della taiga, la femmina del simile pigliamosche pettirosso ha la coda marrone, mentre il colore rosso nei maschi riproduttori si estende fino al petto. Nidifica nell'Eurasia settentrionale, dalla Russia orientale alla Siberia e alla Mongolia. È un visitatore invernale nell'Asia meridionale e sud-orientale, in Bangladesh, Bhutan, India, Cambogia, Laos, Myanmar, Nepal, Malesia, Thailandia, Cina, Vietnam e Giappone. Il suo habitat naturale è la foresta di taiga. È un raro visitatore occasionale nell'Europa occidentale. In passato era considerato una sottospecie del pigliamosche pettirosso. Il nome del genere deriva dal latino e si riferisce a un piccolo uccello mangiatore di fichi (ficus, fico) che si credeva si trasformasse in capinera durante l'inverno. Il nome specifico albicilla deriva dal latino albus, bianco, e dal neolatino cilla, coda; questo significato di cilla nacque da un'errata interpretazione di motacilla, il nome della ballerina.

オジロビタキ（尾白鶲、学名：Ficedula albicilla ）は、スズメ目ヒタキ科ノビタキ亜科に分類される鳥類の一種である。

De taigavliegenvanger (Ficedula albicilla) is een zangvogel uit de familie van vliegenvangers (Muscicapidae). De vogel komt voor in Azië en werd eerder wel beschouwd als een ondersoort van de kleine vliegenvanger (Ficedula parva).

Muchołówka rdzawogardła (Ficedula albicilla) – gatunek małego ptaka z podrodziny kląskawek (Saxicolinae) w rodzinie muchołówkowatych (Muscicapidae). Jest to azjatycki odpowiednik swego bliskiego krewnego, muchołówki małej (F. parva). Nie jest zagrożony wyginięciem. Razem z muchołówką kaszmirską (F. subrubra) i małą (F. parva) tworzy grupę siostrzaną. Poniżej przedstawiono uproszczony kladogram obrazujący pozycję systematyczną gatunków F. albicilla i innych muchołówek z rodzaju Ficedula (uproszczono): Występuje szeroko w Azji, w rejonie palearktycznym. Gniazduje w gęstej, syberyjskiej tajdze, nielicznie na zachód od Uralu, na skraju europejskiej części Rosji, preferuje tam lasy mieszane, obfitujące w brzozę (Betula) i inne drzewa liściaste. Azjatycki zasięg lęgowy tego ptaka sięga na wschód aż po Kamczatkę, a na południu po północną Mongolię, krainę Amuru i skrajnie północne Chiny. Zimuje w południowym Nepalu, północno-wschodnich Indiach, Bangladeszu, Azji Południowo-Wschodniej, południowo-wschodnich Chinach oraz na Borneo. Muchołówka rdzawogardła rzadko zalatuje do północno-zachodniej Europy, na Aleuty i do Kalifornii, być może była wcześniej przeoczona. W Polsce nie była obserwowana (nie znajduje się na Liście awifauny krajowej). Długość ciała 11,5 cm, jest trochę cięższa od muchołówki małej, przy masie ok. 8–14 g. Swym wyglądem łudząco podobna do muchołówki małej, ale samiec w szacie godowej ma pomarańczowoczerwoną plamę na gardle, równo odciętą od dołu ołowianą przepaską. Kantarek i brwi szare. W przeciwieństwie do muchołówki małej, niektóre osobniki gatunku F. albicilla mają tendencję do brązowej czapeczki na głowie (F. parva ma szarą). Samice i osobniki młodociane mają smolistoczarne pokrywy nadogonowe, bardziej czarne od środkowych sterówek. Dziób jest także czarny, z „przebłyskami” brązu od spodu. Spód szarobrązowy, bardziej ciemny niż u F. parva. Osobniki przechodzące pierwszą zimę (roczne) przypominają ubarwieniem młode bliskiego krewniaka, ale brzegi i koniuszki pokryw skrzydłowych (oraz lotek III rzędu) są białe. Roczne samce bardzo podobne do dorosłych z rozwiniętą plamką na gardle. Samiec w szacie spoczynkowej (zimowej) przypomina samicę, jego pomarańczowy śliniak z czasem zanika, ponadto ma w tym okresie ciemniejsze boki. Sterówki czarno-białe. Samica ma białe gardło, przywodząc na myśl samicę modraczka (Tarsiger cyanurus).

O papa-moscas-real-oriental (Ficedula albicilla) é uma ave migratória da família Muscicapidae. A espécie foi descrita pela primeira vez por Peter Simon Pallas em 1811. A fêmea apresenta partes superiores castanhas com uma cauda enegrecida ladeada de branco, o peito amarelado e as partes inferiores maioritariamente brancas. O macho possui coberturas auriculares e lados do pescoço cinzentos com tons azulados, sendo que os machos em época de reprodução exibem uma coloração vermelho-alaranjada na garganta. Ao contrário do papa-moscas-da-taiga, a fêmea do papa-moscas-ruivo, espécie semelhante, tem uma cauda castanha, enquanto a cor vermelha nos machos em reprodução se estende até ao peito. Reproduz-se no norte da Eurásia, desde o leste da Rússia até à Sibéria e Mongólia. É um visitante de inverno no sul e sudeste da Ásia, incluindo Bangladesh, Butão, Índia, Camboja, Laos, Myanmar, Nepal, Malásia, Tailândia, China, Vietname e Japão. O seu habitat natural é a floresta de taiga. É um visitante ocasional raro na Europa ocidental. Era anteriormente considerado uma subespécie do papa-moscas-ruivo. O nome do género deriva do latim e refere-se a uma pequena ave que come figos (ficus, figo), que se acreditava transformar-se em toutinegra-de-barrete durante o inverno. O nome específico albicilla deriva do latim albus, branco, e do neolatim cilla, cauda; este significado de cilla surgiu de uma interpretação errada de motacilla, o nome da alvéola.

Восточная малая мухоловка (лат. Ficedula albicilla) — вид перелётных птиц из семейства мухоловковых. Ранее считался подвидом малой мухоловки. Гнездятся в северной Евразии от восточной части России до Сибири и Монголии. Зимой посещают страны Южной и Юго-Восточной Азии: Бангладеш, Бутан, Индию, Камбоджу, Лаос, Мьянму, Непал, Малайзию, Таиланд, Китай, Вьетнам и Японию. Естественной средой обитания этих птиц является тайга. Изредка регистрируются залёты в Западную Европу. У самок верхние части тела коричневые, а хвост черноватый, но окаймлен белым. Нижние части тела преимущественно белые. Во время брачного периода у самцов горло окрашено в оранжево-красный цвет. МСОП присвоил виду охранный статус LC.

Tajgaflugsnappare (Ficedula albicilla) är en liten tätting i familjen flugsnappare (Muscicapidae) Den häckar i Sibirien från Ural i väster till Kamtjatka i öster, och så långt söderut som norra Mongoliet. Vintertid flyttar den till södra Asien och Sydostasien. Arten är en mycket tillfällig gäst i Europa, med bland annat ett fynd i Sverige, på Öland 1998. IUCN kategoriserar den som livskraftig. Tidigare behandlades den som underart till mindre flugsnappare.

红喉姬鹟（学名：Ficedula albicilla）是雀形目鹟科的一种鸟类。該物種曾被認為是紅胸姬鶲的亞種。 該物種於1811年由彼得·西蒙·帕拉斯首次描述。屬名來自拉丁語，指的是一種吃無花果的小鳥（ficus，即無花果），據說在冬季會變成黑頂林鶯。種名albicilla源自拉丁語albus（白色），而新拉丁語cilla意指尾巴；這個cilla的含義源自對motacilla（即鶺鴒的名稱）的誤解。 红喉姬鹟体重约10.8克，翼长约68.4毫米，嘴峰长约12.1毫米，喙宽度约3.7毫米，喙厚度约3.2毫米，跗蹠长约16.4毫米，尾长约49.9毫米。雌鳥上半身為棕色，尾巴呈黑色且兩側有白色羽毛。胸部呈淡褐色，下腹部多為白色。雄鳥耳覆羽和頸側帶有淡藍灰色，繁殖期的雄鳥喉部會變成橙紅色。與紅喉姬鶲不同的是，相似的紅胸姬鶲的雌鳥尾巴為棕色，而繁殖期雄鳥的紅色會延伸至胸部。 红喉姬鹟是候鸟，其栖息在半开放的中等高度的林地中，食性为肉食性，主要食物来源是陆生无脊椎动物。